ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 236 ข้าจะไปเรียกน้องสะใภ้เก้ำมา

พี่ห้ำก็ทำตำมที่นางบอกจริง ๆ ทันทีที่รู้สึกไม่สบำย เขำก็จะ
พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้หวนคิดถึงอดีต
อย่ำงไรก็ตำม สถำนการณ์วันนี้แตกต่ำงจากที่ผ่านมาโดย
สิ้นเชิง โม่จงหยวนเพียงนึกถึงเรื่องราวในอดีตเกี่ยวกับการวาดภำพ
เทพเจ้ำเตำไฟ หัวสมองของเขำก็เริ่มปวดขึ้นมาอีกครั้ง
อาการปวดหัวครั้งนี้แตกต่ำงจากครั้งก่อน ๆ ปกติแล้วอาการปวด
จะค่อยเป็นค่อยไป แต่วันนี้แค่เขำนึกถึงภำพของเทพเจ้ำเตำไฟ ใน
หัวของเขำก็เจ็บปวดราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
ความเจ็บปวดนี้ทำให้โม่จงหยวนรับมือไม่ทัน ใบหน้ำหล่อเหลา
บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
ฮูหยินผู้เฒ่ำเห็นบุตรชายเป็นเช่นนั้น จึงรีบถำมด้วยความเป็น
ห่วง “จงหยวน เจ้ำปวดหัวอีกแล้วหรือ?”
พวกพี่สะใภ้ก็มองเขำด้วยความตกใจ เพราะสภำพของโม่จง
หยวนในยามนี้น่ำกลัวมาก ๆ
เส้นเลือดบนหน้ำผำกของเขำปูดโปน แม้จะเป็นเช่นนั้น โม่จง
หยวนก็ยังพยายามพูดอย่ำงยากลาบำกเพื่อไม่ให้มารดำและเหล่ำ
สตรีในบ้ำนเป็นกังวล “ข้าไม่เป็นไร”

โม่จงหยวนพยายามจะไม่นึกถึงภำพของเทพเจ้ำเตำไฟอีก แต่
ศีรษะของเขำก็ยังคงปวดจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
พี่สะใภ้รองวิ่งออกไปข้างนอกอย่ำงตื่นตระหนก “ข้าจะไปเรียก
น้องสะใภ้เก้ำมา”
เฮ่อจือหร่านถูกพี่สะใภ้รองลากเข้ามา ภำพที่เห็นตรงหน้ำคือโม่
จงหยวนกำลังกุมศีรษะด้วยมือทั้งสอง ร่างกายของเขำสั่นเทำด้วย
ความเจ็บปวด
เฮ่อจือหร่านไม่รอช้ำ รีบหยิบเข็มเงินออกมาจากอกเสื้อ แทงลง
บนจุดฝังเข็มหลายจุดของโม่จงหยวน
ไม่นานโม่จงหยวนก็สงบลงและหลับไป
ฮูหยินผู้เฒ่ำเพิ่งเห็นสภำพเช่นนี้ของบุตรชาย นางยังตกใจไม่
หายจึงถำมด้วยเป็นความห่วง
“สะใภ้เฮ่อ พี่ห้ำของเจ้ำเป็นอย่ำงไรบ้ำง”
จากสภำพของโม่จงหยวนในตอนนี้ การจับชีพจรเพียงอย่ำง
เดียวคงไม่สามารถวินิจฉัยได้
“ท่านแม่ ข้าต้องตรวจอาการของพี่ห้ำเพิ่มเติม ข้าจะเรียกสามี
ข้ามาช่วย”
แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักที่นางเรียกโม่จิ่วเยี่ยมาก็เพื่อช่วยช่วย
ปิดบัง แล้วพำโม่จงหยวนเข้าไปในพื้นที่มิติ

โม่จิ่วเยี่ยกำลังรับวัสดุก่อสร้ำงที่มาส่งอยู่ตรงเชิงเขำ พอเห็น
ภรรยามาหา เขำจึงวางงำนในมือแล้วเดินเข้าไป
“หร่านหร่านมีอะไรหรือ?”
เฮ่อจือหร่านดึงโม่จิ่วเยี่ยเอาไว้ “กลับบ้ำนกับข้าก่อน ตอนนี้พี่ห้ำ
อาการไม่ค่อยดี ข้าตั้งใจจะพำเขำเข้าไปในพื้นที่มิติเพื่อตรวจ
อาการ”
ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก โม่จิ่วเยี่ยก็รู้ว่าภรรยาเรียกเขำ
กลับไปเพื่ออะไร
ท่ำมกลางสายตำของผู้คนในหมู่บ้ำน โม่จิ่วเยี่ยไม่สะดวกจะใช้
วิชำตัวเบำ สองสามีภรรยาจึงจับมือกันวิ่งกลับไปอย่ำงรวดเร็ว
เมื่อเข้ามาในห้อง ไม่ว่าคนอื่นจะสงสัยเหตุผลที่ไม่ให้พวกเขำเข้า
ไปด้วย แต่โม่จิ่วเยี่ยก็ไล่ทุกคนออกไป
เขำปิดประตูห้องแล้วพยักหน้ำให้เฮ่อจือหร่านเล็กน้อย
เฮ่อจือหร่านพำโม่จงหยวนมาโผล่ในพื้นที่มิติ หลังจาก
ตรวจสอบอย่ำงรวดเร็ว นางก็กลับเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ำยินดี
โม่จิ่วเยี่ยเห็นสีหน้ำของนางก็อึ้งไปชั่วขณะ รีบถำมว่า “หร่านห
ร่าน ความทรงจำของพี่ห้ำจะกลับคืนมาแล้วใช่หรือไม่?”

เฮ่อจือหร่านยิ้มพลางกล่าวว่า “ข้าเพิ่งตรวจอาการของพี่ห้ำเสร็จ
เลือดคั่งในหัวของเขำถูกดูดซับไปเกือบหมดแล้ว ถ้ำไม่มีอะไร
ผิดพลาด ความทรงจำของเขำน่ำจะฟื้นคืนมาได้”
โม่จิ่วเยี่ยได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก รีบวิ่งออกไปบอกข่ำวดีนี้กับ
ครอบครัว
ไม่นานฮูหยินผู้เฒ่ำก็พำบรรดำสตรีในบ้ำนเข้ามาที่ห้องพร้อม
กับเขำ
ฮูหยินผู้เฒ่ำจับมือเฮ่อจือหร่านอย่ำงตื่นเต้น “ความทรงจำของพี่
ห้ำเจ้ำจะกลับมาจริง ๆ หรือ?”
เฮ่อจือหร่านจับมือฮูหยินผู้เฒ่ำกลับ “ท่านแม่ ถ้ำไม่มีอะไร
ผิดพลาด ความทรงจำของพี่ห้ำจะคืนมาทันทีที่เขำตื่น”
พี่สะใภ้ห้ำที่ยืนอยู่ข้างฮูหยินผู้เฒ่ำได้ยินเรื่องสามีของนางก็
ร้องไห้โฮทันที่
“ในที่สุดสามีของข้าจะดีขึ้น หมายความว่าต่อไปนี้เขำจะไม่รู้สึก
แปลกหน้ำกับข้าอีกใช่หรือไม่”
คิดถึงเรื่องนี้แล้ว สะใภ้ห้ำก็รู้สึกน้อยใจนัก
ทั้ง ๆ ที่สามีของนางยังมีชีวิตอยู่ แต่ทั้งคู่กลับต้องรักษำระยะห่ำง
เหมือนคนแปลกหน้ำ ซึ่งแตกต่ำงจากความรักใคร่ที่เขำเคยมีให้นาง
อย่ำงสิ้นเชิง

เมื่ออยู่ต่อหน้ำกับใบหน้ำเดิม แต่กลับไม่มีความสนิทสนมเหมือน
เมื่อก่อน ทำให้สะใภ้ห้ำรู้สึกว่างเปล่ำ
หากไม่รู้ว่าสามีของนางเป็นเช่นนี้เพราะการสูญเสียความทรงจำ
สะใภ้ห้ำคงสงสัยว่าเขำเปลี่ยนไปแล้ว
ตอนนี้น้องสะใภ้เก้ำบอกว่าหลังจากสามีของนางตื่นขึ้นมา ใน
ที่สุดนางก็จะได้อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับสามีอีกครั้ง จากนี้ไปพวกเขำ
จะพยายามให้มาก มีลูกชายลูกสาวสักคนสองคน ชีวิตนี้ก็นับว่า
เพียงพอแล้ว
แม้ว่าจากการตรวจสอบจะพบว่าเลือดคั่งในศีรษะของพี่ห้ำถูกดูด
ซึมไปหมดแล้ว แต่เฮ่อจือหร่านก็ยังไม่กล้ำวางใจมากเกินไป
นางจ้องมองคนที่นอนหลับตำอยู่บนเตียงตลอดเวลา หวังเพียงว่า
เมื่อพี่ห้ำตื่นขึ้นมา ทุกอย่ำงจะเป็นไปตำมที่นางคำดหวังไว้
หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม โม่จงหยวนก็ลืมตำขึ้น
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องประหลาดใจที่ทุกคนรอคอย แต่เป็นสี
หน้ำที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของโม่จงหยวน
ฮูหยินผู้เฒ่ำไม่เข้าใจสถำนการณ์ จึงเข้าไปถำมเบำ ๆ ว่า “จง
หยวน เจ้ำไม่สบำยตรงไหนหรือ”
ตอนนี้โม่จงหยวนมองออกไปไกล ไม่ตอบคำถำมของมารดำสัก
นิด ความคิดของเขำจมอยู่ในความเจ็บปวดของอดีตทั้งหมด

เขำจำได้ว่าตอนนั้น เขำนาคนไปไล่ล่ำศัตรูที่เหลือรอดจากแดน
ใต้ แต่กลับพลัดหลงเข้าไปในหุบเขำที่อีกฝ่ำยซ่อนตัวอยู่
เขำเห็นคนของตนเองตำยอย่ำงทรมานท่ำมกลางลูกธนูที่ยิงมา
ไม่หยุด จากนั้นม้ำศึกที่เขำขี่อยู่ก็เกิดควบคุมไม่ได้อย่ำงกะทันหัน…
นึกถึงเรื่องเหล่านี้แล้ว โม่จงหยวนก็เอามือกุมศีรษะอีกครั้ง ไม่
อยากนึกถึงอดีตอันเลวร้ำยนั้นอีก
แต่ยิ่งเขำพยายามหลีกหนี ภำพเหล่านี้ก็ยิ่งปรากฏขึ้นมา จนทำ
ให้เขำไม่อาจหลีกเลี่ยงมันได้
“หร่านหร่าน พี่ห้ำเป็นอะไรไปกันแน่” โม่จิ่วเยี่ยถำมภรรยาอย่ำง
ร้อนใจ
เมื่อเห็นอาการของพี่ห้ำ เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกสับสนเช่นกัน
ผลการตรวจสอบจากอุปกรณ์ที่ทันสมัยในพื้นที่มิติของนางนั้น
ไม่น่ำจะผิดพลาด แล้วทำไมพี่ห้ำถึงแสดงอาการแบบนี้หลังตื่นขึ้นมา
เฮ่อจือหร่านก้ำวเข้าไปหมายจะจับชีพจรของพี่ห้ำ แต่เขำกลับ
กุมหัวตนเองแน่นไม่ยอมให้ความร่วมมือเลย
โม่จิ่วเยี่ยจับแขนข้างหนึ่งของเขำอย่ำงแรงเพื่อดึงออกจากศีรษะ
เฮ่อจือหร่านฉวยโอกำสนั้นวางนิ้วลงบนชีพจรของพี่ห้ำ
“ชีพจรของพี่ห้ำปกติ”
ไม่เพียงปกติ แต่ยังแข็งแรงมากด้วย

“แต่ท่ำทำงของเขำเหมือนยังปวดหัวอยู่เลยนะ” โม่จิ่วเยี่ยถำม
เฮ่อจือหร่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าสงสัยว่าพี่ห้ำคงจะนึกถึง
ความทรงจำที่เลวร้ำยบำงอย่ำง ถึงได้เป็นเช่นนี้”
ความทรงจำที่เลวร้ำยหรือ?
ตำมความเข้าใจของคนสกุลโม่ โม่จงหยวนเป็นคนอารมณ์ดี
และก่อนที่เขำจะ “เสียชีวิตในสงคราม” ก็ไม่เคยเจอเรื่องเลวร้ำยอะไร
หรือว่าจะเป็นภำพตอนที่เขำ “เสียชีวิตในสงคราม”?
หรืออาจจะถูกจับเป็นเชลยและอาจถูกทรมานอย่ำงโหดร้ำย?
ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคำดเดำของทุกคน คำตอบที่แท้จริงมี
เพียงโม่จงหยวนเท่านั้นที่รู้
เมื่อเผชิญกับพี่ห้ำที่เป็นเช่นนี้ เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกหมดปัญญำ
คนที่แข็งแรงดีอยู่แล้ว นางคงไม่อาจฝังเข็มให้เขำสลบไปได้ ซึ่ง
มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย
สิ่งที่เคยเกิดขึ้นแล้ว ไม่มีใครสามารถลบล้ำงได้ การก้ำวข้าม
ปีศำจในใจต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น
นอกจากนี้ยังมีอีกวิธีหนึ่งคือการปลุกเขำให้ตื่นด้วยคนที่เขำรัก
แน่นอนว่าคนที่เขำรักนั้นหมายถึงบุคคลที่เขำเห็นว่าสาคัญที่สุด
ในชีวิต