ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 309 เขาไม่มีความทะเยอทะยานในอ านาจ

เฮ่อจือหร่านมองตามร่างที่เดินออกจากห้องไป ก่อนเอ่ยก าชับ
เสียงเรียบ “หากข้าไม่เรียก ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามเข้ามารบกวนข้า”
“ได้” หนานรุ่ยรับค าด้วยความนอบน้อม แล้วปิดประตูจากด้าน
นอกลงเบา ๆ
โม่จิ่วเยี่ยไม่รอช้า รีบเดินไปลงกลอนประตูจากด้านในทันทีที่
หนานรุ่ยออกไป สายตาของเขากับภรรยาประสานกันครู่หนึ่ง ก่อนที่
ทั้งคู่จะพากันพยุงเต๋อเฟยเหนียงเหนียงเข้าไปในพื้นที่มิติ
อาการของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงดีกว่าที่เฮ่อจือหร่านคาดการณ์
ไว้เล็กน้อย ด้วยฐานะของพระสนม แม้จักรพรรดิซุ่นอู่จะไม่โปรด
ปราน แต่เรื่องอาหารการกินก็ไม่ได้โหดร้ายทารุณ
เพียงแต่ในระหว่างเดินทาง หนอนกู่พลันก าเริบขึ้น ท าให้นาง
แทบไม่ได้แตะต้องอาหารอยู่หลายวัน ส่งผลให้ร่างกายของนาง
อ่อนแอมากกว่าคนปกติ
ทว่าสิ่งที่น่ากังวลยิ่งกว่า คือหนอนกู่ในร่างกายของเต๋อเฟย
เหนียงเหนียง มันกัดกินเข้าไปถึงอวัยวะภายใน และยังอยู่ใกล้กับ
หัวใจมากด้วย
เป็นไปตามที่เฮ่อจือหร่านคาดไว้ในตอนแรก หากไม่สามารถ
ก าจัดหนอนกู่ออกได้ภายในสามวัน ชีวิตของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงก็
จะจบสิ้น

ตอนนี้สิ่งส าคัญคือต้องก าจัดหนอนกู่ออกจากร่างของเต๋อเฟย
เหนียงเหนียงให้ส าเร็จ ส่วนเรื่องที่ใบหน้าของนางดูแก่ชราลงนั้น ก็
เป็นผลมาจากพิษในร่างเช่นกัน
เพียงแค่ก าจัดหนอนกู่ออกไป แล้วค่อย ๆ บ ารุงร่างกายใน
ภายหลัง ใบหน้าที่ดูแก่ชราก็จะค่อย ๆ ดีขึ้นเอง
โม่จิ่วเยี่ยคุ้นเคยกับการผ่าตัดเป็นอย่างดี เขารู้ว่าหนอนกู่ในร่าง
ของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงนั้นอยู่ใกล้หัวใจ การจะก าจัดออกต้อง
ซับซ้อนกว่าตอนที่น ามันออกจากพี่ชายคนอื่น ๆ มากแน่
ดังนั้น ขณะที่เฮ่อจือหร่านก าลังตรวจร่างกายเต๋อเฟยเหนียง
เหนียงอย่างละเอียด เขาก็เตรียมอุปกรณ์ผ่าตัดไว้พร้อมแล้ว เมื่อถึง
เวลา ภรรยาจะได้ท าเฉพาะขั้นตอนที่ส าคัญ ส่วนอย่างอื่นที่เขาช่วย
ได้ เขาจะไม่ยอมให้เฮ่อจือหร่านต้องเหนื่อยมากเกินไปอีก
ยามนี้เฮ่อจือหร่านเปลี่ยนเป็นชุดผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว หลังจากใช้
เครื่องมือระบุต าแหน่งของหนอนกู่อย่างแม่นย า นางก็เริ่มลงมือผ่าตัด
ทันที่
โม่จิ่วเยี่ยยังคงท าหน้าที่เหมือนเช่นเคย ในมือเขาก าภาชนะแก้ว
ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแน่น รอให้หนอนกู่โผล่ออกมาก็จะจับมันใส่ขวด
ทันที่

ต าแหน่งของหนอนกู่นั้นค่อนข้างพิเศษ มันอยู่ห่างจากหัวใจ
เพียงไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร หากเป็นการผ่าตัดเอาเนื้องอกธรรมดา
ออก ต าแหน่งนี้สามารถใช้วิธีผ่าตัดแผลเล็กได้
อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงไม่สามารถ
ท าเช่นนั้นได้ หนอนกู่ไม่เหมือนเนื้องอกที่ไม่มีชีวิต ที่จะเจาะผ่าน
ร่างกายแล้วยังคงอยู่ที่เดิมไม่เคลื่อนไหวไปไหน
หากหนอนกู่รู้สึกถึงอันตราย มันจะท าลายเนื้อเยื่อส่วนอื่นของ
ร่างกายทันทีเพื่อเอาชีวิตรอด ดังนั้นการช่วยเต๋อเฟยเหนียงเหนียงจึง
ต้องอาศัยการผ่าตัดที่รวดเร็วและแม่นย า
เฮ่อจือหร่านใช้มีดผ่าตัดในมืออย่างช านาญ กรีดเนื้อบริเวณใต้
ต าแหน่งหัวใจของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงเป็นแผลยาวประมาณสิบ
เซนติเมตร นางค่อย ๆ ลงมีดลึกขึ้นด้วยความระมัดระวังโดยอาศัย
อุปกรณ์เป็นตัวน าทาง กระทั่งมองเห็นหนอนกู่ นางจึงเอ่ยเตือนโม่จิ่ว
เยี่ย
“ท่านเตรียมตัวจับหนอนกู่นะ”
ความจริงโม่จิ่วเยี่ยเตรียมพร้อมอยู่นานแล้ว ตั้งแต่เฮ่อจือหร่าน
เริ่มลงมีดกรีดแยกเนื้อของเต๋อเฟยเหนียงเหนียง หนอนกู่ก็โผล่หัว
ออกมาเล็กน้อย โม่จิ่วเยี่ยใช้คีมคีบมันขึ้นมาอย่างฉับไว ก่อนจะรีบใส่
ในขวดแก้วที่เตรียมไว้ทันที่

หนอนกู่ตัวนี้เป็นเพียงหนอนกู่ธรรมดา ไม่เหมือนกับกูู่หุ่นเชิด
เมื่อกู่ลูกถูกแยกออกจากร่างที่อาศัยอยู่แล้วก็ไม่ต่างจากเด็กที่ก าพร้า
แม่ พวกมันเพียงแค่พยายามดิ้นรนไปมาอย่างไร้จุดหมายภายใน
ขวดแก้วเท่านั้น
เพื่อให้กู่ลูกมีชีวิตต่อไป เฮ่อจือหร่านจึงรีบน าเลือดของเต๋อเฟย
เหนียงเหนียงใส่เข้าไปในขวดแก้ว ตราบใดที่กู่ลูกยังมีชีวิตอยู่ พวก
เขาก็ยังมีความหวังในการตามหากู่แม่ของมัน
นี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยเต็มใจจะ
ช่วยชีวิตเต๋อเฟยเหนียงเหนียง
ตราบใดที่กู่ลูกยังอยู่ พวกเขาก็สามารถใช้ปฏิกิริยาของมันแกะ
รอยค้นหาที่อยู่ของกู่แม่ได้ ซึ่งวิธีนี้ง่ายกว่าการที่พี่น้องของพวกเขา
ต้องล าบากเสี่ยงอันตราย ไปงมเข็มในมหาสมุทรที่ชายแดนตะวันตก
มากนัก
โม่จิ่วเยี่ยเก็บรักษากู่ลูกไว้อย่างระมัดระวัง ขณะที่เฮ่อจือหร่านรีบ
เย็บปิดแผลและพันแผลให้เต๋อเฟยเหนียงเหนียง
แม้ขั้นตอนทุกอย่างจะเสร็จสิ้น แต่เต๋อเฟยเหนียงเหนียงก็ยังคง
ไม่ได้สติ
เฮ่อจือหร่านจึงต้องท างานแข่งกับเวลา นางจัดการให้น ้าเกลือ
เลือดและสารอาหารกับเต๋อเฟยเหนียงเหนียงอย่างละข้าง เพื่อเร่งให้
ร่างกายของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงฟื้นตัวเร็วที่สุด

โม่จิ่วเยี่ยเป็นห่วงสุขภาพของเฮ่อจือหร่าน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่าย
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จึงรีบช่วยนางเปลี่ยนชุดเป็นหญิงชรา
ตามเดิม ก่อนจะจัดเตรียมอาหารอย่างดีเอาไว้ให้
ระหว่างที่เต๋อเฟยเหนียงเหนียงก าลังได้รับน ้าเกลือ เฮ่อจือหร่าน
จึงถึงโอกาสพักผ่อนชั่วคราว
จนกระทั่งเวลาผ่านไปห้าชั่วยามแล้ว เต๋อเฟยเหนียงเหนียงจึงเริ่ม
รู้สึกตัว ทั้งสองคนช่วยกันพานางออกจากพื้นที่มิติไปพร้อมกัน
พอโม่จิ่วเยี่ยเปิดประตู ข้างนอกก็มืดค ่าเสียแล้ว
หนานรุ่ยผ่านวันนี้มาด้วยความทรมานใจที่สุด เขารอมาห้าชั่ว
ยามเต็ม ๆ แม้จะเป็นห่วงอาการของมารดา ก็ไม่กล้าเข้าไปเคาะประตู
ถามไถ่โดยไม่รู้กาลเทศะ
ในที่สุดเมื่อประตูห้องเปิดออก เขาก็ตรงดิ่งเข้าไปหาโม่จิ่วเยี่ย
ทันที่ มือหนาคว้าจับแขนของอีกฝ่ายไว้แน่น พร้อมเอ่ยถามด้วย
น ้าเสียงสั่นเครือ “เสด็จแม่ของข้า…เป็นอย่างไรบ้าง?”
โม่จิ่วเยี่ยเข้าใจความรู้สึกของเขาดี ย้อนไปตอนที่พี่สี่เข้ารับการ
ผ่าตัด แม้แต่ตัวเขาที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ยังรู้สึกทรมานใจ ยิ่งไม่ต้อง
พูดถึงหนานรุ่ยที่แม้แต่เงาคนก็ยังไม่ได้เห็น
“พิษกู่ในร่างของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงถูกน าออกมาได้ส าเร็จ
แล้ว ท่านปรมาจารย์ช่วยปรับสมดุลร่างกายให้แล้วด้วย คาดว่าอีกไม่
นานก็คงจะตื่น”

ได้ยินดังนั้น ร่างกายของหนานรุ่ยก็สั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น
มือที่จับแขนโม่จิ่วเยี่ยอยู่บีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ข้า…ข้าเข้าไปดูเสด็จแม่ได้หรือไม่?”
โม่จิ่วเยี่ยผายมือ “เชิญ”
หนานรุ่ยรีบวิ่งเข้าไปในห้องทันทีด้วยความดีใจ จนลืมกล่าว
ขอบคุณโม่จิ่วเยี่ยไปเสียสนิท
เขาคุกเข่าลงข้างเตียง แสงตะเกียงน ้ามันสลัว ๆ เผยให้เห็น
ใบหน้าของมารดาอย่างชัดเจน
สีหน้าของเต๋อเฟยเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย ลมหายใจก็
สม ่าเสมอขึ้นด้วย
น ้าตาของหนานรุ่ยไหลรินทันที่
“เสด็จแม่ พิษกู่ถูกก าจัดแล้ว ต่อไปนี้ลูกจะพาท่านไปใช้ชีวิต
อย่างสงบ ใช้ชีวิตเยี่ยงคนทั่วไป”
ค าพูดของหนานรุ่ยสร้างความประหลาดใจให้โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจื
อหร่านยิ่งนัก
แม้หนานรุ่ยจะเป็นถึงองค์ชายแห่งราชวงศ์ต้าซุ่น
แต่องค์ชายผู้นี้กลับยอมสละความมั่งคั่งและเกียรติยศเพื่อมารดา
จะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาไม่มีความทะเยอทะยานในอ านาจแม้แต่
น้อย?

ประเด็นนี้ ทั้งคู่ต่างไม่กล้าเชื่อสนิทใจ
ไม่ว่าในอนาคตหนานรุ่ยจะเป็นอย่างไร ตราบใดที่เขาไม่ลอบท า
ร้ายสกุลโม่ ทุกอย่างก็ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาอีก
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้หนอนกู่ในร่างของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงอยู่
ในก ามือของพวกเขาแล้ว จุดประสงค์ที่ส าคัญที่สุดบรรลุผลแล้ว ส่วน
หนานรุ่ยจะเป็นอย่างไรต่อไป พวกเขาก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว
มากนัก
แต่ด้วยสถานการณ์ปัจจุบันของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงที่ยังไม่
สามารถเคลื่อนย้ายคนได้ตามใจชอบ อีกฝ่ายจึงจ าเป็นต้องอยู่ที่นี่ไป
อีกระยะ
ปรมาจารย์ถอนพิษที่เฮ่อจือหร่านสวมบทบาทไม่สามารถอยู่ที่นี่
ได้ตลอด นางจึงวางแผนจะฉวยโอกาสนี้ออกจากที่นี่
“หนอนกู่ในร่างของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงถูกก าจัดเรียบร้อยแล้ว
ข้าเองก็สมควรขอตัว”
เมื่อได้ยินเสียงของเฮ่อจือหร่าน หนานรุ่ยถึงตระหนักได้ว่าตนเอง
เสียมารยาทไป
เขารีบลุกขึ้นยืนและค านับเฮ่อจือหร่านอย่างจริงจัง
“ขอบคุณท่านปรมาจารย์ที่ช่วยชีวิตเสด็จแม่ของข้า หากท่านมี
ใดที่ต้องการให้ข้ารับใช้ ก็บอกข้ามาได้เลย”

อาจกล่าวได้ว่าน ้าเสียงของหนานรุ่ยนั้นจริงใจมาก เฮ่อจือหร่าน
ไม่ได้รู้สึกว่าเขาก าลังเสแสร้ง “ค าพูดขององค์ชายหนานรุ่ย ข้ารับ
เอาไว้แล้ว หากมีความจ าเป็นอะไร ข้าจะไม่เกรงใจท่านแน่นอน”
เฮ่อจือหร่านกล่าวพลางครุ่นคิดในใจ
การที่หนานรุ่ยตั้งใจจะอยู่ที่ซีเป่ยนั้น เป็นเรื่องที่ทั้งนางและโม่จิ่ว
เยี่ยไม่เคยคาดคิดมาก่อน หรือว่าเขาคิดจะปิดบังชื่อแซ่และตัวตน ใช้
ชีวิตเช่นนี้ต่อไปจริง ๆ