ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 32 โรคลมแดด

คนสกุลโม่ไม่ได้ใส่ใจกับท่ำทีของเผิงวั่ง พวกเขำต่ำงพยักหน้ำ
เห็นด้วยว่าตอนนี้ยังไม่ควรให้โม่จิ่วเยี่ยกินอะไรมากเกินไป
ถึงแม้โม่จิ่วเยี่ยจะฟื้นแล้ว แต่ก็ยังต้องนอนคว ่ำอยู่บนเกวียน
เผิงวั่งเห็นว่าจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงสั่งให้คนเดินทำงต่อ
เนื่องจากฝนไม่ตกมานาน ดวงอาทิตย์ในเดือนแปดยิ่งแผดเผำ
แรงกล้ำ ผู้คนที่เดินทำงรู้สึกร้อนจนแทบหายใจไม่ออก
นักโทษในขบวนเดินทำงต่ำงโอดครวญกันระงม
บำงคนทนไม่ไหวถึงขั้นคุกเข่ำขอร้องเจ้ำหน้ำที่ ขอพักเข้าร่ม
สักครู่
คนสกุลโม่ก็ไม่ต่ำงกัน ใบหน้ำล้วนแดงก ่ำด้วยความร้อน
เห็นสภำพของทุกคนแล้ว เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกเป็นห่วง
หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าจะมีคนเป็นโรคลมแดด
ขณะนางกำลังครุ่นคิดว่าจะป้องกันเรื่องนี้อย่ำงไร จู่ ๆ ก็ได้ยิน
เสียงร้องไห้ดังมาจากด้านหลังขบวน
“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ได้โปรดช่วยหาท่านหมอให้เด็กด้วย เด็กไม่มี
อะไรผิด…”
เฮ่อจือหร่านมองตำมต้นเสียง เห็นว่าเสียงนี้มาจากกลุ่มคน
ตระกูลเซี่ย

พี่สะใภ้รองสังเกตเห็นเช่นกัน จึงวิ่งไปดูทันที่
เป็นเพราะตระกูลเซี่ยคือครอบครัวของพี่สะใภ้รอง เฮ่อจือหร่าน
จึงคิดว่าตนเองไม่ควรนิ่งดูดำย
ดังนั้น นางจึงรีบติดตำมสะใภ้รองไป
ตอนนี้คนตระกูลเซี่ยทั้งหมดล้อมตัวเซี่ยหลินพลางปำดเช็ด
น้ำตำ
เซี่ยหลินถูกหญิงสาวคนหนึ่งกอดไว้ในอ้อมแขน ส่วนคนอื่น ๆ
กำลังตะโกนเรียกชื่อของเขำอย่ำงสุดชีวิต
“พี่ใหญ่ เซี่ยหลินเป็นอะไรไป” สะใภ้รองแหวกฝูงชนเข้าไปถำม
อย่ำงร้อนใจ
ใบหน้ำของเซี่ยเจำแดงก ่ำ
“ตอนเช้ำเซี่ยหลินยังดีอยู่เลย แต่เดินไปสักพักเขำก็ทนไม่ไหว
แล้ว”
สะใภ้รองตกใจชั่วขณะ จากนั้นรีบพูดว่า “น้องสะใภ้เก้ำของข้ารู้
วิชำแพทย์ ข้าจะไปตำมนางมาเดี๋ยวนี้”
“พี่สะใภ้รอง ข้ามาแล้ว ขอตรวจดูอาการเขำก่อน” เฮ่อจือหร่าน
บอกพลางเดินมาหาเซี่ยหลิน
แม้ว่าคนตระกูลเซี่ยจะได้ฟังคำอธิบำยจากเซี่ยฟำงแล้ว แต่พวก
เขำก็ยังไม่วางใจคนสกุลโม่

ดังนั้น เมื่อเห็นว่าอาการของเซี่ยหลินไม่ค่อยดี พวกเขำจึงไม่ได้
รีบร้อนไปตำมเฮ่อจือหร่านมาดูอาการ
ครั้งนี้เป็นเฮ่อจือหร่านอาสามาเอง คนตระกูลเซี่ยก็เป็นห่วง
ชีวิตเซี่ยหลิน ในใจจึงรู้สึกลังเลขึ้นมา
ทว่าพวกเขำก็ไม่ได้ขัดขวางนาง
เซี่ยหลินหมดสติไปแล้ว ใบหน้ำเขำแดงก ่ำ แขนขำร้อนผ่ำว นี่
เป็นอาการของโรคลมแดดอย่ำงชัดเจน
และดูจากอาการของเซี่ยหลินในตอนนี้ไม่ธรรมดำ หากไม่ได้รับ
การรักษำอย่ำงทันท่วงที่ อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้
หลังจากเฮ่อจือหร่านตรวจอาการเสร็จแล้ว สะใภ้รองก็ดึงตัวนาง
มาสอบถำม “น้องสะใภ้เก้ำ อาการของหลินเอ๋อร์เป็นอย่ำงไรบ้ำง”
“พี่สะใภ้รอง เด็กคนนี้เป็นโรคลมแดด” เฮ่อจือหร่านตอบ ก่อน
เดินออกไปจากกลุ่มคน
เมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านจากไป คนตระกูลเซี่ยต่ำงเริ่มร้อนใจ นาง
เป็นความหวังเดียวที่จะช่วยชีวิตหลินเอ๋อร์ได้
ผู้นาตระกูลอย่ำงเซี่ยเทียนไห่เป็นคนแรกที่ลดท่ำทีและตำมนาง
ไปด้วยตนเอง
“ฮูหยิน เจ้ำได้โปรดช่วยหลานชายของข้าด้วย”
เฮ่อจือหร่านยังไม่หยุดฝีเท้ำ

“หลานชายของท่านอาการอันตรายมาก ต้องรีบรักษำโดยด่วน
ท่านต้องการให้ข้าเสียเวลาไปหายารักษำเขำหรือ”
ได้ยินดังนั้น เซี่ยเทียนไห่จึงรู้ว่าตนเองเข้าใจผิดไป
“ดี ดีมาก เช่นนั้นต้องรบกวนฮูหยินแล้ว”
แม้รู้ถึงเจตนาของเฮ่อจือหร่าน แต่เซี่ยเทียนไห่ยังคงเดินตำมหลัง
นาง ราวกับอยากจะพูดอะไรบำงอย่ำง แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจาก
ตรงไหน
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าอีกฝ่ำยกำลังติดตำม
“พวกเราทุกคนต่ำงเป็นนักโทษถูกเนรเทศ หากเทียบลาดับญำติ
จากพี่สะใภ้รอง ท่านก็ถือเป็นญำติผู้ใหญ่ของข้า ต่อไปเรียกข้าว่า
สะใภ้เฮ่อหรือเฮ่อจือหร่านก็พอแล้ว”
คำเรียกฮูหยินอะไรนั้น นางรู้สึกว่าไม่จำเป็น แค่เรียกนางอย่ำง
ง่ำย ๆ และฟังดูสบำยใจกว่ามากก็พอแล้ว
“ได้ ต่อไปข้าจะเรียกเจ้ำว่าสะใภ้เฮ่อ”
ระหว่างทั้งสองคุยกัน เฮ่อจือหร่านก็เดินมาใกล้กับกลุ่มคนสกุล
โม่แล้ว
ในบรรดำสมุนไพรที่เก็บมาเมื่อวาน มีพืชหลายชนิดที่สามารถ
รักษำอาการโรคลมแดดได้ ซึ่งพี่สะใภ้ทั้งหลายกำลังดูแลอยู่

เฮ่อจือหร่านไม่รอช้ำ นางรีบไปขอสมุนไพรที่ต้องการจากเหล่ำ
พี่สะใภ้ จากนั้นก็หันมองเซี่ยเทียนไห่
“ท่านลุงเซี่ย หากจะต้มยา คงต้องไปขออนุญำตกับเจ้ำหน้ำที่
ก่อน”
พวกนางไม่มีอุปกรณ์ใด ๆ เลย และยังต้องไปเจรจากับเหล่ำ
เจ้ำหน้ำที่ว่าจะยอมหยุดขบวนให้พวกนางต้มยาหรือไม่
“ได้ ข้าจะไปบอกกับพวกเขำเดี๋ยวนี้”
เผิงวั่งเองก็อยู่ไม่ไกลนัก จึงได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนอย่ำง
ชัดเจน
ตอนนี้เขำก็ร้อนจนแทบทนไม่ไหวแล้ว อีกทั้งยังได้รับพิษงูมา
ร่างกายของเขำจึงทนความร้อนได้ไม่ดีมาก
เมื่อเห็นว่าเซี่ยเทียนไห่กำลังจะหันไปถำมลูกน้อง เผิงวั่งจึงรีบเอ่ย
ปำก
“ข้างหน้ำมีลาธำรเล็ก ๆ และต้นไม้ให้ร่มเงำอยู่ พวกเราหยุดพัก
ที่นั่นสักครู่ก่อนก็แล้วกัน”
เซี่ยเทียนไห่ได้ฟังคำพูดของเผิงวั่งแล้ว ก็ขอบคุณเขำอย่ำง
จริงใจ
เดินทำงต่อไปอีกราว ๆ หนึ่งก้ำนธูป ก็พบลาธำรเล็ก ๆ อยู่เบื้อง
หน้ำ

เจ้ำหน้ำที่จัดการให้นักโทษแต่ละคนพักผ่อน ส่วนพวกเขำก็หาที่
ร่มรื่นเพื่อหลบร้อนเช่นกัน
เฮ่อจือหร่านยืมหม้อใบหนึ่งมาจากโจวเหล่ำปำ ส่วนสะใภ้รอง
อาสาต้มยาให้หลานชาย
เพื่อป้องกันไม่ให้ครอบครัวเป็นโรคลมแดด เฮ่อจือหร่านจึงให้
สะใภ้รองต้มยาสมุนไพรไว้หม้อใหญ่ นอกจากจะให้เซี่ยหลินดื่มแล้ว
ยังต้องให้ทุกคนในครอบครัวดื่มป้องกันด้วย
เฮ่อจือหร่านเพิ่งตรวจอาการเซี่ยหลินไป นางสามารถยืนยันได้
ว่าเด็กคนนั้นเป็นโรคลมแดดในระยะเฉียบพลัน และเด็กก็หมดสติไป
แล้ว หากใช้เพียงสมุนไพรพวกนี้ กลัวว่าจะได้ผลไม่ค่อยดีนัก
ดังนั้นจึงฉวยโอกำสตอนที่สะใภ้รองไม่ทันสังเกต แอบใช้ยาฮั่ว
เซียงเจิ้งชี่สุ่ย*[1]ใส่ลงไปอีกเล็กน้อย
หลังจัดการต้มยาเสร็จ เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้ำง
นางมองลาธำรใสสะอาดข้างกำย ยังเห็นฝูงปลาว่ายวนไปมา
เฮ่อจือหร่านเดินไปหากิ่งไม้ที่แข็งแรงตำมพื้นมา จากนั้นเดินไป
หาโจวเหล่ำปำ
“เจ้ำหน้ำที่โจว ข้าขอยืมกระบี่ของท่านใช้สักหน่อยได้หรือไม่”
แม้นางจะมีทั้งมีดทำครัวและมีดสั้นอยู่ในพื้นที่มิติ แต่ต่อหน้ำคน

มากมายขนาดนี้ ย่อมไม่สามารถหยิบออกมาใช้ได้อย่ำงเปิดเผย จึง
ต้องขอความช่วยเหลือจากเจ้ำหน้ำที่แทน
โจวเหล่ำปำได้ยินนางจะขอยืมกระบี่ของตน ก็รู้สึกระแวดระวัง
ขึ้นมาทันที่
“เจ้ำจะเอาไปทำอะไร”
เฮ่อจือหร่านยักไหล่ ยื่นกิ่งไม้ไปข้างหน้ำ
“ข้าอยากเหลากิ่งไม้นี่ให้แหลม หากไม่มีอะไรผิดพลาด ตอน
เที่ยงพวกเราก็จะได้กินเนื้อสัตว์เพิ่ม”
โจวเหล่ำปำไม่ได้คิดว่าเนื้อสัตว์ที่ว่าคืออะไร ในใจคิดเพียงสตรี
ตัวเล็ก ๆ นางหนึ่ง คงไม่กล้ำโกหกเขำ
ดังนั้น เขำจึงดึงกระบี่ออกมาส่งให้เฮ่อจือหร่านอย่ำงไม่ค่อยเต็ม
ใจนัก
เฮ่อจือหร่านเหลากิ่งไม้ให้แหลมต่อหน้ำเขำ
เมื่อคืนกระบี่ไปแล้ว นางก็หันหลังกลับไปที่ริมฝั่งแม่น้ำ
ภายใต้สายตำของทุกคน นางถอดรองเท้ำปักลายออก พับขำ
กำงเกงขึ้น แล้วเดินลงไปในแม่น้ำ
หลังมองเฮ่อจือหร่านกำลังจะทำอะไรบำงอย่ำง สตรีสกุลโม่ต่ำงก็
เดินเข้ามาห้อมล้อมนางทันที่

“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำจะทำอะไรน่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่ำถำมด้วยความร้อน
ใจ แทบจะกระโดดลงไปในแม่น้ำเพื่อลากตัวนางขึ้นมา
“ใช่แล้ว น้องสะใภ้เก้ำ เจ้ำกำลังทำอะไรอยู่กันแน่”
เฮ่อจือหร่านหันไปส่งสัญญำณบอกทุกคนให้เงียบ จากนั้นก็เดิน
ต่อไปจนอยู่กลางแม่น้ำ
น้ำในแม่น้ำไม่ลึกมาก เฮ่อจือหร่านเดินออกไปได้ระยะหนึ่ง ระดับ
น้ำก็เพิ่งสูงถึงหัวเข่านางพอดี
เฮ่อจือหร่านหยุดยืนนิ่ง เล็งมองเป้าหมาย จากนั้นปลายกิ่งไม้ก็
แทงลงไปในน้ำอย่ำงแรง
[1] ยาฮั่วเซียงเจิ้งชี่สุ่ย คือยาชนิดหนึ่งที่ช่วยปรับสมดุลกระเพำะ
อาหารและม้ำม แก้อาเจียน ขับระบำยพิษร้อนชื้นทำงรูขุมขน