ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 33 จับปลา

หลังจากนั้น นางก็ดึงกิ่งไม้ขึ้นอย่ำงรวดเร็วแล้วเหวี่ยงมาที่ริมฝั่ง
ปลาไนตัวใหญ่ที่ยังมีชีวิตก็ตกลงมาอยู่ตรงหน้ำสตรีสกุลโม่
“พี่สะใภ้ทั้งหลาย เก็บปลาให้ดีนะ”
เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าไม่มีอะไรพิเศษ สาหรับนางแล้ว วิธีจับปลา
เช่นนี้เป็นเรื่องง่ำยดำยมาก
ในชำติก่อน ตอนที่ออกไปทำภำรกิจ นางมักนอนกลางแจ้งบ่อย
ๆ การมีทักษะเอาตัวรอดในป่ำติดตัวไว้บ้ำงจึงไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร
แต่ผู้อื่นกลับไม่คิดเช่นนั้น
ทุกคนต่ำงตกตะลึงกับท่ำทำงที่นางลงมืออย่ำงคล่องแคล่ว แม้แต่
เหล่ำเจ้ำหน้ำที่ยังอดชื่นชมไม่ได้
ทุกปีพวกเขำจะเดินทำงผ่านที่แห่งนี้เวลาคุมตัวนักโทษ ทั้งยังรู้ว่า
ในแม่น้ำสายนี้มีปลาอยู่มากมาย
พวกเขำเคยจับปลาในแม่น้ำ แต่ไม่เคยสาเร็จสักครั้ง
พวกเขำคิดเพียงว่าครั้งหน้ำที่มาจะนาแหมาด้วย แต่สุดท้ำยก็ลืม
ไป
เมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านจับปลาตัวที่สองได้แล้ว เจ้ำหน้ำที่ทุกคน
ถึงกับชื่นชมนางอยู่ในใจ

สตรีสกุลโม่ตั้งใจจะห้ำมไม่ให้เฮ่อจือหร่านเปลือยเท้ำ แต่หลังเห็น
ปลาไนสด ๆ สองตัวมาอยู่ตรงหน้ำ ก็ลืมจุดประสงค์ไปเสียสนิท
โดยเฉพำะฮูหยินผู้เฒ่ำยิ่งปลอบใจตนเอง
สตรีให้ความสาคัญกับกฎระเบียบต่ำง ๆ เพียงเพราะกลัวว่าจะถูก
คนตำหนิ หรือถูกสามีรังเกียจเท่านั้น
แต่ถึงอย่ำงไรเฮ่อจือหร่านก็เป็นลูกสะใภ้ของนางอยู่แล้ว ตราบใด
ที่คนสกุลโม่ไม่รังเกียจ การเปลือยเท้ำบ้ำงก็ไม่เป็นไร…
หลังเลือกที่จะตื่นขึ้นมาแล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้แกล้งหลับต่อ
เขำได้รับประโยชน์จากเผิงวั่ง เกวียนไม้ถูกจอดไว้ในจุดที่ร่มรื่น
มากที่สุด และเผิงวั่งก็ไม่ได้ขวางการจับปลาของเฮ่อจือหร่านแม้แต่
น้อย
เผิงวั่งกำลังตกตะลึงกับความสามารถของนางเช่นกัน จึงเอ่ยกับ
โม่จิ่วเยี่ยโดยไม่รู้ตัว
“ท่านช่ำงโชคดีจริง ๆ ได้แต่งงำนกับภรรยาที่เก่งกำจขนาดนี้
ก่อนถูกเนรเทศเพียงวันเดียว”
ตอนนี้จิตใจของโม่จิ่วเยี่ยก็มีความรู้สึกหลากหลาย
เขำไม่รู้ว่าเหตุใดคุณหนูใหญ่ตระกูลเฮ่อที่รู้จักกันมานาน จะมี
ฝีมือมากมายขนาดนี้ กระทั่งบุรุษส่วนมากก็ยังสู้ไม่ได้
ขณะเดียวกัน เขำก็มีความคิดเหมือนกับเผิงวั่ง

วิธีจับปลาของหญิงสาวนางนี้ แม้ว่าคนทั่วไปจะมองว่าไม่ยากและ
เขำเองก็ทำได้เช่นกัน
แต่ท่ำทำงที่ดูง่ำยดำยนั้น หากไม่มีพื้นฐำนที่ดีพอ ก็ไม่มีทำงทำ
ได้แน่นอน
ตัวเขำเองคงมีวาสนาดีพอ ถึงได้แต่งงำนกับภรรยาที่ไม่ธรรมดำ
ขนาดนี้ก่อนจะถูกเนรเทศ
พร้อมกันนั้น เขำก็ยิ่งสงสัยเกี่ยวกับทุกอย่ำงของเฮ่อจือหร่าน
มากขึ้น…
หลี่โหรวเอ๋อร์ยืนอยู่ไม่ไกล จ้องมองทุกอย่ำงด้วยสายตำดุร้ำย
นางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเฮ่อจือหร่านผู้โง่เขลาจะมีฝีมือขนาดนี้
ที่แท้เฮ่อจือหร่านก็แสร้งทำตัวไม่เอาไหนต่อหน้ำนางมาตลอด
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกย ่ำแย่ หลี่โหรวเอ๋อร์คิดโกรธแค้น รู้ตัวอีกทีนางก็
มาอยู่ริมแม่น้ำแล้ว
“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำช่ำงไร้ยางอายจริง ๆ กล้ำดีอย่ำงไรถอดรองเท้ำ
ลงไปจับปลาในแม่น้ำต่อหน้ำผู้คนมากมาย ไม่กลัวถูกหัวเราะเยาะ
หรือ”
เฮ่อจือหร่านกำลังจับปลาต่อพอดี จึงไม่ได้โต้กลับไปในทันที่
แต่เมื่อได้ยินคำพูดประชดประชันของหลี่โหรวเอ๋อร์ สตรีสกุลโม่
คนอื่น ๆ ก็รู้สึกไม่พอใจแล้ว

โม่หานเยี่ยเดินมาข้างหน้ำ “หลี่โหรวเอ๋อร์ ท่านยังคิดว่าตนเอง
เป็นสตรีสูงศักดิ์ที่จะร้องอะไรก็ได้มาอย่ำงง่ำยดำยอยู่อีกหรือ ท่าน
ช่วยตระหนักถึงสถำนะของตัวเองด้วยว่าท่านก็เป็นแค่นักโทษเนรเทศ
คนหนึ่ง ในยามนี้ เพียงได้กินอิ่มท้องก็นับว่าดีมากแล้ว ยังจะต้องใส่
ใจกฎเกณฑ์พวกนั้นอีก นี่มันน่ำหงุดหงิดจริง ๆ”
หากนางมีความสามารถเหมือนพี่สะใภ้เก้ำ ก็คงถอดรองเท้ำลง
ไปช่วยจับปลาในแม่น้ำตั้งนานแล้ว
ยิ่งพี่สะใภ้เก้ำกลายเป็นคนที่นางปลาบปลื้มไปแล้ว โม่หานเยี่ยจะ
ไม่ยอมให้ผู้ใดพูดจำใส่ร้ำยพี่สะใภ้เก้ำผู้เก่งกำจของนางเด็ดขำด
สะใภ้ทั้งหลายเองก็คิดเช่นเดียวกัน ต่ำงคนต่ำงพูดใส่หลี่โหรว
เอ๋อร์
ขณะหลี่โหรวเอ๋อร์กำลังจะโต้แย้งกับพวกนาง จู่ ๆ ก็รู้สึกมีสิ่งของ
เหนียวเย็นกระแทกหน้ำนางทันที่
และคนที่ลงมือคือเฮ่อจือหร่านนั่นเอง
หลังนางจับปลาตัวที่สามได้ ก็ปำใส่หน้ำหลี่โหรวเอ๋อร์
ปลาไนถูกปำใส่หน้ำหลี่โหรวเอ๋อร์เข้าที่แก้มขวาอย่ำงแม่นยา
คนสกุลโม่เห็นเหตุการณ์นั้น ก็รีบวิ่งเข้าไปเก็บปลาตัวนั้นอย่ำง
ทะนุถนอม พร้อมกับหัวเราะเยาะหลี่โหรวเอ๋อร์

แม้แต่เหล่ำเจ้ำหน้ำที่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่รอบด้านก็หัวเราะ
ออกมา
หลี่โหรวเอ๋อร์รู้สึกว่าตัวเองเสียหน้ำเกินไปแล้ว
นางหันไปมองเหล่ำเจ้ำหน้ำที่ด้วยความน้อยใจ
“ท่านเจ้ำหน้ำที่ เฮ่อจือหร่านลงมือทำร้ำยคน เรื่องแบบนี้พวก
ท่านไม่จัดการหรือ”
เจ้ำหน้ำที่มองใบหน้ำสกปรกของหลี่โหรวเอ๋อร์แวบหนึ่ง ก่อนพูด
อย่ำงนึกรังเกียจ
“ถูกตีก็สมควรแล้ว ใครใช้ให้เจ้ำพูดมาก”
หลี่โหรวเอ๋อร์ “…”
เหล่ำเจ้ำหน้ำที่พวกนี้ต้องถูกรูปโฉมของปีศำจจิ้งจอกอย่ำงเฮ่อจื
อหร่านยั่วยวนหลงใหลจนสติบิดเบือนไปแล้วแน่
นางไม่ได้ทำอะไรเลยสักหน่อย หลี่โหรวเอ๋อร์กระทืบเท้ำแรง ๆ
แล้วหันหลังเดินกลับไปยืนรวมกับคนตระกูลหลี่
ผลคือนางกลับถูกน้องสาวแท้ ๆ ทั้งสองคนเอ่ยเยาะเย้ย
“ข้ายังคิดว่านางออกไปทั้งที่ จะจับปลากลับมาได้สักสองสามตัว
เหมือนเฮ่อจือหร่านเสียอีก!”
“ช่ำงทำให้คนตระกูลหลี่อย่ำงพวกเราเสียหน้ำจริง ๆ ไม่เพียงจับ
ปลาไม่ได้ ยังถูกคนอื่นหยามเหยียดอีกต่ำงหาก”

ก่อนหน้ำนี้ตอนอยู่เรือน หลี่โหรวเอ๋อร์มักจะถูกน้องสาวทั้งสอง
คนนี้คอยรังแก
ตอนนั้นนางเลือกที่จะอดทน เพราะตนเองเป็นเพียงบุตรสาวนอก
สมรส
แต่ตอนนี้สถำนการณ์ต่ำงออกไป ทั้งครอบครัวถูกเนรเทศ นาง
จึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องทนอีกต่อไปแล้ว
ดังนั้นจึงยกมือขึ้นและตบหน้ำน้องสาวไปคนหนึ่ง
“อย่ำลืมว่าข้าคือพี่สาวของพวกเจ้ำ หากข้าเสียหน้ำ พวกเจ้ำก็
ไม่มีหน้ำเช่นกัน”
หลี่หรูเอ๋อร์และหลี่อวี่เอ๋อร์ไม่เคยถูกคนดูถูกเช่นนี้มาก่อน
โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งการถูกหลี่โหรวเอ๋อร์ตบหน้ำ
ทั้งสองลุกขึ้นพร้อมกันและพุ่งเข้าใส่หลี่โหรวเอ๋อร์
ในขณะเดียวกัน มารดำของพวกนางเห็นบุตรสาวทั้งสองถูกตบ
หน้ำจึงเข้าร่วมด้วย
ชั่วขณะหนึ่ง จุดพักผ่อนของตระกูลหลี่ก็ชุลมุนวุ่นวาย
เหล่ำเจ้ำหน้ำที่ชอบดูเรื่องสนุก จึงไม่มีใครเข้าไปห้ำมปราม
กระทั่งหลี่เหลียงตะโกนเสียงดัง หญิงสาวตระกูลหลี่จึงต้องหยุด
มืออย่ำงไม่เต็มใจ

เมื่อมองพวกนางอีกครั้ง ผมเผ้ำต่ำงยุ่งเหยิง บนใบหน้ำยังมีรอย
ข่วนสองสามรอย…
ฝั่งตระกูลหลี่ซึ่งทะเลาะกันอย่ำงดุเดือด ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อ
การจับปลาของเฮ่อจือหร่าน
นางอยู่ในแม่น้ำไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็จับปลาไนได้ยี่สิบกว่าตัวแล้ว
เมื่อเห็นว่าได้จำนวนพอสมควร นางจึงเดินขึ้นฝั่ง
ยาที่ต้มไว้เสร็จแล้ว สะใภ้รองตักไปให้เซี่ยหลินชำมหนึ่ง
คนสกุลโม่ดื่มไปคนละชำมเช่นกัน กระทั่งเหล่ำเจ้ำหน้ำที่ก็ไม่
อาจไม่มองข้าม
ยายังเหลืออยู่ เฮ่อจือหร่านจึงเรียกสะใภ้รองมา ให้นางนาไปมอบ
ให้คนตระกูลเซี่ยบ้ำง
ส่วนคนอื่นนั้น ตราบใดที่พวกเขำยังไม่ละทิ้งความเป็นศัตรูกับ
สกุลโม่ นางก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย
เซี่ยหลินฟื้นคืนสติขึ้นมาได้ไม่นานหลังจากดื่มยา แม้เขำจะยัง
อ่อนแออยู่บ้ำง แต่ก็พ้นขีดอันตรายแล้ว
เซี่ยเทียนไห่มาขอบคุณนางด้วยตนเอง
“ขอบคุณเจ้ำมากที่ช่วยชีวิตหลานชายของข้า ตระกูลเซี่ยจะ
จดจำบุญคุณนี้เอาไว้”

เฮ่อจือหร่านไม่ได้ใส่ใจเรื่องบุญคุณอะไร สาหรับนางแล้วเป็น
เพียงการยื่นมือไปช่วยเหลือเท่านั้น
จุดประสงค์หลักของนางคือหวังว่าตระกูลเซี่ยกับสกุลโม่จะ
สามารถคลี่คลายความเข้าใจผิดต่อกันได้เร็ว ๆ นี้
ถึงอย่ำงไรเส้นทำงการเนรเทศก็ยังอีกยาวไกล การต้องเห็น
สายตำมาดร้ำยของพวกเขำทุกวัน ทำให้รู้สึกอึดอัดใจอย่ำงแท้จริง
ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลเซี่ยยังเป็นครอบครัวเดิมของพี่สะใภ้รอง จึง
ควรสนิทสนมกันมากกว่า ไม่ใช่ปฏิบัติต่อกันด้วยวิธีเช่นนี้ต่อไป
“ท่านลุงเซี่ย วันนี้สามีของข้าฟื้นแล้ว หากคืนนี้ท่านสะดวก ก็มา
หาเขำและพูดคุยกันบ้ำงก็ได้”