ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 34 ทำกับข้าวด้วยตนเอง

เฮ่อจือหร่านไม่ได้กล่าวออกมาตำมตรง แต่นางเชื่อว่าเซี่ยเทียน
ไห่เข้าใจสิ่งที่นางต้องการจะบอก
“ได้ ข้าฟังเจ้ำ คืนนี้ข้าจะมาหา” เซี่ยเทียนไห่ตอบเสียงเบำ
เฮ่อจือหร่านมองปลาไนในมือที่กำลังจัดการอยู่ แล้วเอ่ยอีกครั้ง
“ท่านลุงเซี่ย ข้ากำลังจะเอาปลาพวกนี้ไปย่ำงไฟ และจะให้พี่สะใภ้รอง
นาไปให้หลินเอ๋อร์กินบำรุงร่างกายสักตัว”
เซี่ยเทียนไห่เห็นเฮ่อจือหร่านจับปลา เขำจึงบอกบุตรชายทั้งสอง
คนก้ำวลงแม่น้ำไปจับปลาสองตัวตำมนาง เพื่อนามาบำรุงร่างกายให้
หลานชาย
ผู้ใดจะรู้ว่าเหล่ำบุตรชายไร้ประโยชน์นัก พวกเขำพยายามอยู่
ครึ่งวันกลับจับอะไรไม่ได้เลย
ตอนนี้เฮ่อจือหร่านบอกว่าจะส่งปลาให้เซี่ยหลิน สาหรับเซี่ย
เทียนไห่แล้วก็เหมือนกับส่งถ่านให้ท่ำมกลางพำยุหิมะ
เขำขอบคุณเฮ่อจือหร่านอย่ำงจริงใจ
ในเวลาเดียวกัน เซี่ยเทียนไห่คิดว่า ไม่ว่าการเนรเทศของ
ตระกูลเซี่ยจะเกี่ยวข้องกับโม่จิ่วเยี่ยหรือไม่ เขำก็ตั้งใจจะมองข้าม
ผ่านเรื่องนี้ไป

อย่ำงไรคนตระกูลเซี่ยก็ถูกเนรเทศแล้ว ครอบครัวของเขำกับ
สกุลโม่ยังคงเกี่ยวดองกัน ตอนนี้ยังได้รับบุญคุณจากเฮ่อจือหร่าน
มากขนาดนี้ การดื้อดึงต่อไปก็ไร้ประโยชน์
สู้ให้ทั้งสองครอบครัวอยู่ร่วมกันอย่ำงสงบ และเดินทำงไปถึงซีเป่
ยได้อย่ำงปลอดภัยจะดีกว่า ต่อให้ในอนาคตจะต้องใช้ชีวิตกินอยู่
อย่ำงยากลาบำก ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ก็พอ
สตรีสกุลโม่มักมีบ่ำวรับใช้คอยดูแล พวกนางจึงไม่คุ้นเคยกับการ
จัดการปลา
แต่พวกนางก็ตระหนักถึงความเป็นจริงได้แล้ว ในอนาคตหากไม่
อยากท้องหิว วิธีที่ดีที่สุดคือต้องเริ่มทำกับข้าวด้วยตนเอง
ดังนั้นทุกคนจึงมารวมตัวกันอยู่ข้าง ๆ เฮ่อจือหร่าน เรียนรู้และ
ช่วยนางจัดการปลาไน
แม้ท่ำทำงของพวกนางจะไม่คล่องแคล่วเหมือนเฮ่อจือหร่าน แต่
การมีคนช่วยย่อมดีกว่าเสมอ
ไม่ช้ำทุกคนก็ช่วยกันจัดการปลาจนเสร็จ
เฮ่อจือหร่านหยิบกิ่งไม้ที่มีขนาดเท่ำกันมาเสียบปลาไนทั้งหมด
จากนั้นหาหินก้อนใหญ่มาวางเรียงกันเป็นเตำย่ำงชั่วคราว
“รบกวนพี่สะใภ้ทุกคนช่วยเก็บฟืนแห้งมาให้ข้าทีเจ้ำค่ะ”

ถึงแม้นางจะเห็นใจเหล่ำสตรีสกุลโม่ แต่ก็ไม่อยากให้พวกนาง
ยังคงทำอะไรไม่เป็นต่อไปได้ พวกนางจำเป็นต้องมีทักษะการเอาตัว
รอดให้มากขึ้น เพราะเส้นทำงข้างหน้ำยังอีกยาวไกล
บรรดำหญิงสาวต่ำงไปเก็บฟืน ส่วนเฮ่อจือหร่านก็ไปขอหินไฟ
จากเจ้ำหน้ำที่
พวกเจ้ำหน้ำที่รู้ว่าปลาที่คนสกุลโม่ย่ำงนั้นย่อมต้องมีส่วนแบ่งมา
ให้พวกเขำ ไม่เพียงไม่เต็มใจ กลับยังนาเกลือให้เฮ่อจือหร่านอีกด้วย
เฮ่อจือหร่านเองก็ตั้งใจจะขอเกลือมาอยู่แล้ว กระทั่งเตรียมใจไว้
ว่าอาจต้องใช้เงินซื้อจากเจ้ำหน้ำที่
ผู้ใดจะไปคิดว่าเจ้ำหน้ำที่เหล่านี้จะใจดีเสียเหลือเกิน ถึงกับยกให้
นางด้วยตนเองด้วย
เกลือสมัยโบราณนั้นไม่ได้ผ่านการทำให้บริสุทธิ์ด้วยเทคโนโลยี
ขั้นสูง ไม่เพียงแต่เม็ดใหญ่ แต่ยังมีสีดำเจือปนอยู่
แต่ไม่สาคัญ ตราบใดที่มีเกลือช่วยบังหน้ำ นางก็จะมีโอกำสหยิบ
เกลือละเอียดจากพื้นที่มิติได้
เพราะในห้องครัวเล็ก ๆ ของห้องพยาบำลนาง มีเครื่องปรุงรสต่ำง
ๆ อย่ำงครบครัน
น่ำเสียดำยที่ตอนนี้นางยังหาข้ออ้ำงจะหยิบพวกมันออกมาไม่ได้

แต่การใส่เครื่องปรุงรสเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่น่ำสังเกตเห็นสักหน่อย
คงไม่เป็นอะไร
เฮ่อจือหร่านกลับมาที่กองไฟที่สร้ำงเสร็จแล้ว นางจุดไฟอย่ำง
รวดเร็ว วางปลาไนที่เสียบไว้เรียงกันอย่ำงเป็นระเบียบ
ในไม่ช้ำก็มีเสียงดังฉ่ำ พร้อมกับกลิ่นหอมลอยไปทั่ว
เมื่อได้กลิ่นนี้ คนรอบข้างต่ำงต้องกลืนน้ำลายไม่หยุด
กลิ่นปลาย่ำงหอมอร่อย แต่เฮ่อจือหร่านไม่ค่อยพอใจนัก
นางพึมพำเบำ ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ
“หากทำน้ำมันสักหน่อยก็จะสมบูรณ์แบบเลย”
ทว่าคำพูดของนางกลับเข้าหูจำงชิงที่กำลังผ่านมาพอดี
จำงชิงได้กลิ่นหอมของปลาย่ำง เขำอยากกินจนทนไม่ไหวอยู่
แล้ว
ทั้งยังได้ยินเฮ่อจือหร่านพูดอีกว่า หากทำน้ำมันลงไปได้ รสชำติ
จะดีขึ้นไปอีก
“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำบอกว่าปลาย่ำงต้องทำน้ำมันด้วยหรือ”
เฮ่อจือหร่านเงยหน้ำขึ้น ตอบอย่ำงไม่ใส่ใจ “ถูกต้องแล้ว แบบนั้น
รสชำติต้องดีกว่าตอนนี้มาก”
“เจ้ำรอก่อน” จำงชิงพูดทิ้งท้ำยแล้วเดินจากไปอย่ำงรีบร้อน

ไม่นานเขำก็ถือไหใบไม่ใหญ่ไม่เล็กกลับมา
“สิ่งนี้เป็นน้ำมันราข้าว มันเป็นของมีค่ำมาก เจ้ำใช้อย่ำงประหยัด
ล่ะ”
เฮ่อจือหร่านไม่คิดว่า สิ่งที่เจ้ำหน้ำที่พกติดตัวมาจะครบครัน
ขนาดนี้ กระทั่งน้ำมันราข้าวก็ยังมี
หากรู้ตั้งแต่แรก นางคงต้องขอมาสักหน่อยแน่นอน
แต่นามาใช้ตอนนี้ก็ไม่สายเกินไป
“ท่านเจ้ำหน้ำที่วางใจเถอะ รับรองว่าข้าจะใช้แน่นอน”
เฮ่อจือหร่านเปิดไห หักกิ่งไม้ที่มีใบหนามาจากต้นไม้ นาไปล้ำง
ให้สะอาดที่ริมแม่น้ำ แล้วใช้เป็นแปรงทำน้ำมัน
ไม่ผิดจากที่คำด หลังจากทำน้ำมันราขำวลงบนปลาไนแล้ว กลิ่น
หอมก็ยิ่งลอยฟุ้ง
เฮ่อจือหร่านแอบหยิบเครื่องเทศสิบสามชนิดและเกลือละเอียด
จากพื้นที่มิติโรยลงไปอีกเล็กน้อย ปลาย่ำงแบบโบราณมื้อแรกในป่ำ
ก็เสร็จสมบูรณ์
ครั้งนี้เฮ่อจือหร่านย่ำงปลาทั้งหมดสิบตัว
แรกเริ่มทุกคนคิดว่านางจะนาปลาพวกนี้ไปให้เจ้ำหน้ำที่ก่อนเพื่อ
เอาใจพวกเขำ
แต่เฮ่อจือหร่านกลับไม่ได้ทำเช่นนั้นเลย

นางเลือกปลาตัวที่ใหญ่ที่สุด ยื่นให้ฮูหยินผู้เฒ่ำก่อนเป็นคนแรก
ฮูหยินผู้เฒ่ำลังเลชั่วขณะ มองไปทำงฝั่งเจ้ำหน้ำที่
เฮ่อจือหร่านเข้าใจความหมายของแม่สามีดี นั่นคือต้องการให้
นางแบ่งปลาย่ำงให้พวกเจ้ำหน้ำที่ก่อน
เพื่อให้ฮูหยินผู้เฒ่ำกินปลาอย่ำงสบำยใจ นางจึงส่งสายตำบ่ง
บอกให้อีกฝ่ำยวางใจ
จากนั้นก็แบ่งให้พี่สะใภ้ทั้งแปดคนทีละตัว
เมื่อยังเหลืออีกตัว นางก็มองโม่จิ่วเยี่ยที่ยังคงนอนคว ่ำหน้ำอยู่บน
เกวียนไม้ ก่อนมองโม่หานเยี่ยที่น้ำลายกำลังจะไหลออกมาให้เห็น
สุดท้ำยจึงเลือกส่งให้โม่หานเยี่ยไป
เจ้ำหน้ำที่เห็นการกระทำของนางแล้ว ต่ำงพำกันไม่พอใจขึ้นมา
ทันที่
โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งจำงชิง เขำวิ่งไปวิ่งมาเพื่อนาน้ำมันราข้าวให้
คนอื่น สุดท้ำยแล้ว กลับไม่มีส่วนแบ่งของเขำเลย
“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำประพฤติตัวเช่นนี้มาตั้งแต่เด็กหรือ”
เฮ่อจือหร่านเงยหน้ำขึ้น ตอบอย่ำงไม่ถ่อมตัวและไม่หยิ่งผยอง
“ข้าทำเช่นนี้แล้วมีอะไรผิดหรือ บิดำข้าสอนมาตั้งแต่เล็กว่าของ
ดี ๆ ต้องให้ผู้ใหญ่ก่อน ข้าส่งปลาให้แม่สามีและพี่สะใภ้ทั้งแปดของ
ข้า พวกเขำล้วนอายุมากกว่าข้าทั้งนั้น ข้าให้พวกเขำก่อนก็ไม่ใช่

เรื่องผิด น้องสามีก็อายุยังน้อย แน่นอนว่าข้าต้องดูแลนางบ้ำง ท่าน
เจ้ำหน้ำที่ช่วยบอกมาสิ ว่าข้าทำผิดตรงไหน”
จำงชิงถูกพูดนางสวนกลับจนไร้คำพูด
นางไม่ได้ทำอะไรผิดจริง ๆ …
โจวเหล่ำปำเป็นคนใจเย็นกว่า เขำเห็นจำงชิงกำลังร้อนใจ จึง
กระแทกตัวเบำ ๆ เพื่อบอกอีกฝ่ำยใจเย็นลง
สุดท้ำยแล้ว ของของผู้อื่น หากไม่อยากให้เจ้ำก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ดังนั้น หากอยากเอาคืน อย่ำงมากก็แค่หาโอกำสจับผิดคนสกุล
โม่ในภายหลังก็เท่านั้น
จำงชิงพยายามสะกดความโกรธในใจ นั่งจ้องเฮ่อจือหร่าน
เผิงวั่งเฝ้ำมองทุกอย่ำง รู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างน่ำสนใจ
เขำทำงำนเป็นเจ้ำหน้ำที่ควบคุมนักโทษมาหลายปี นี่เป็นครั้ง
แรกที่พบคนที่ไม่เกรงกลัวพวกเขำ
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งนางสามารถพูดเหตุผลได้ตรงประเด็น ยิ่ง
ทำให้ผู้อื่นไม่สามารถโต้แย้งได้
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขำก็หันไปมองโม่จิ่วเยี่ยที่นอนอยู่ข้าง ๆ
“ภรรยาท่านนับวันยิ่งเก่งกำจขึ้น”

ในตอนนี้ นอกจากจะเอ่ยชมเฮ่อจือหร่านว่าเก่งกำจแล้ว เผิงวั่งก็
หาคำพูดอื่นไม่ได้
โม่จิ่วเยี่ยเอียงหน้ำไปอีกทำง แสร้งทำเป็นอ่อนแอ “นางเพียงพูด
เก่งเท่านั้น”
“เฮ้อ…ท่านอย่ำถ่อมตัวเลย ข้าบอกว่าภรรยาท่านเก่งกำจก็คือ
เก่งกำจ”
นางจะไม่เก่งกำจได้อย่ำงไร
ไม่เพียงรักษำโรคได้ ยังเดินลงแม่น้ำไปจับปลา คำพูดคำจาก็ยัง
ฉะฉำนอีกต่ำงหาก
แม้ตอนนี้เผิงวั่งจะยอมรับแล้ว แต่เสียดำยที่เฮ่อจือหร่านเป็นสตรี
ไม่อย่ำงนั้น ด้วยความสามารถของนาง จะต้องกลายเป็นคนที่
ยิ่งใหญ่ได้แน่นอน