ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 333 เครื่องเรือน

งานเลี้ยงพิธียกขื่อด าเนินไปจนถึงยามเซิน แขกเหรื่อเริ่มทยอย
กลับไป
เมิ่งไห่หนิงบรรลุวัตถุประสงค์ทั้งหมดของการมาครั้งนี้แล้ว คน
สกุลโม่ก็ก าลังวุ่นวายกับการจัดการเก็บกวาด เขาไม่มีเหตุผลที่จะอยู่
ต่อ จึงบอกลาพร้อมกับเจ้าหน้าที่และแม่สื่อแล้วจากไป
คนสกุลโม่ยุ่งวุ่นวายจนถึงค ่ามืด ถึงได้กลับไปพักผ่อนด้วยความ
เหนื่อยล้า
วันรุ่งขึ้น เฮ่อจือหร่านก็เรียกโม่จิ่วเยี่ยให้พาเขาพานางไปดู
บริเวณเชิงเขาด้วยกัน
ตอนนี้ต้องมอบเรือนสี่ลานแบบเดียวกันให้กับน้องสาวสามี
แผนการเดิมของนางจึงต้องมีการเปลี่ยนแปลง
โชคดีที่พื้นที่ว่างทางตะวันตกของเรือนนั้น เฮ่อจือหร่านเตรียม
เอาไว้ส าหรับสร้างโรงผลิตในอนาคต อย่างไรก็ตามพื้นที่ตรงนั้นก็
ใหญ่พอส าหรับเรือนหลังหนึ่ง
เมื่อก าหนดต าแหน่งเรียบร้อยแล้ว สองสามีภรรยาก็เชิญหูชงมา
ในวันเดียวกัน และอธิบายให้เขาฟังว่าต้องการสร้างเรือนอีกหลังที่
เหมือนกันตรงนั้น และหวังว่าเขาจะสร้างให้แล้วเสร็จโดยเร็ว ดีที่สุด
คือให้เสร็จพร้อมกับเรือนหลังอื่น ๆ ของสกุลโม่

หูชงเชี่ยวชาญทักษะการสร้างเรือนแบบที่นางบอกแล้ว อีกทั้ง
วัสดุต่าง ๆ ก็มีเหลือ การเร่งระยะเวลาก่อสร้างจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่
ดังนั้นเขาจึงตกลงรับปากทันที่
เนื่องจากมีคนงานเพียงพอในการสร้างบ้าน และการเตรียมวัสดุ
ในช่วงแรกก็เพียงพออยู่แล้ว จึงไม่มีเหตุผลที่จะล่าช้า คาดว่าอีกหนึ่ง
เดือนทุกอย่างก็จะเสร็จสมบูรณ์
ในยุคโบราณที่ไม่มีสารอันตรายอย่างฟอร์มาลดีไฮด์ เมื่อสร้าง
บ้านเสร็จและท าเครื่องเรือนเพิ่มเติมก็สามารถเข้ามาอยู่ได้แล้ว
พูดถึงเครื่องเรือน เฮ่อจือหร่านคิดว่าสามารถเริ่มเตรียมการได้
แล้ว
เครื่องเรือนในชาติก่อนส่วนใหญ่เป็นแบบสั่งท าพิเศษ
ที่เรียกว่าสั่งท าพิเศษนั้น คือการท าเครื่องเรือนตามขนาดของ
พื้นที่ที่จะวาง
รูปแบบของมันอาจเหมือนกัน แต่ต้องใช้พื้นที่อย่างเหมาะสม นี่
คือหัวใจส าคัญของเครื่องเรือนแบบสั่งท าพิเศษ
ยิ่งไปกว่านั้น เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกว่าเครื่องเรือนโบราณเหล่านี้ไม่
ค่อยสะดวกจะใช้งาน และไม่ค่อยสวยงามมากนัก
นางจึงตั้งใจจะออกแบบเครื่องเรือนด้วยตัวเอง

พูดว่าออกแบบ แต่นางก็ท าได้แค่เป็นคนลอกเลียนแบบไร้หน้า
ใครใช้ให้นางไม่มีพรสวรรค์ด้านการออกแบบเล่า
ไม่ว่าอย่างไรสิ่งของที่มีเฉพาะในยุคนั้นและออกมาจากมือของ
นาง ก็ต้องหน้าหนาบอกคนอื่นว่านางออกแบบเอง
หลังจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว เฮ่อจือหร่านก็กลับเข้าไปใน
พื้นที่มิติ วาดแบบเครื่องเรือนทุกแบบที่นางนึกออกและคิดว่า
เหมาะสม
หนานรุ่ยยังไม่ได้ย้ายออกจากบ้านร้างหลังนั้น
โม่จิ่วเยี่ยวางแผนจะสร้างคอกสัตว์ แต่ยังไม่สามารถเริ่มงานได้
ดังนั้นสองวันนี้งานของเขาจึงค่อนข้างน้อย และพอมีเวลาจะอยู่กับ
ภรรยา
เฮ่อจือหร่านนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือในพื้นที่มิติ ก้มหน้าก้มตา
วาดแบบเครื่องเรือน โม่จิ่วเยี่ยก็วนเวียนอยู่ใกล้ ๆ หั่นเตรียมผลไม้
พร้อมทานพลางป้อนให้นางกินทีละค า
เพียงมองริมฝีปากสีแดงดั่งผลอิงเถาของภรรยาที่ขยับ โม่จิ่วเยี่ย
ก็อดกลืนน ้าลายไม่ได้
พอนับดูแล้ว ตั้งแต่ภรรยาพบว่าตั้งครรภ์จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมา
สองเดือนกว่า เขาก็ท าตัวเป็นพระที่ไม่แตะต้องกิเลสมาสองเดือนเต็ม

เขาถึงกับเกิดแรงกระตุ้น อยากจะโอบกอดภรรยาและสัมผัสกัน
อย่างอ่อนโยนเหมือนที่เคยท า ทว่าเมื่อเขาเห็นท้องที่นูนขึ้นของ
ภรรยา ก็ยังต้องอดทนเอาไว้…
เฮ่อจือหร่านไม่รู้ถึงความปรารถนาของโม่จิ่วเยี่ย นางวาดเครื่อง
เรือนสมัยใหม่ออกมามากมายโดยไม่รู้ตัว
จริง ๆ แล้วนางก็ได้พิจารณาถึงเครื่องเรือนสมัยโบราณบ้าง นี่จึง
นับเป็นการผสมผสานที่สมบูรณ์แบบ
อย่างตู้เสื้อผ้าที่รูปลักษณ์ภายนอกและสีสันไม่สามารถท าให้
ทันสมัยเหมือนของในปัจจุบันได้ ทั้งหมดเป็นสีตามธรรมชาติของไม้
เพียงแต่โครงสร้างจะเอนเอียงไปทางยุคสมัยใหม่มากกว่า
นางออกแบบประตูเลื่อนให้ตู้เสื้อผ้า ความสูงของตู้สูงเกือบ
เท่ากับห้อง ด้านในมีลิ้นชักหลายอันส าหรับเก็บของชิ้นเล็ก ๆ
ส่วนเตียงในห้องนอน เฮ่อจือหร่านไม่ชอบเตียงโบราณที่ต้อง
ก้าวขึ้นไป คนที่นอนอยู่ด้านในมักไม่สะดวกจะขึ้นลงตอนกลางดึก
ดังนั้น นางจึงออกแบบเป็นเตียงไม้กล่องอย่างสมัยใหม่ ใต้เตียง
เป็นพื้นที่ส าหรับเก็บของ หัวเตียงเป็นลวดลายแกะสลักโบราณ
ส่วนโต๊ะและเก้าอี้ก็เป็นการออกแบบเรียบง่ายเช่นกัน แต่โดยรวม
แล้วดูสวยและสง่างาม

แน่นอนว่ายังมีเก้าอี้เอนหลังอีกสองสามแบบ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใน
ยุคนี้ และต้องหาช่างฝีมือมาคิดค้นกันอีกสักหน่อย
โม่จิ่วเยี่ยอาบน ้าเสร็จแล้ว พอกลับมาก็เห็นภรรยาก าลัง
ตรวจสอบผลงานของตัวเองอย่างละเอียดทีละแผ่น
ส าหรับรูปแบบเครื่องเรือนเหล่านี้ โม่จิ่วเยี่ยไม่รู้สึกแปลกตาเลย
เพราะเขาก็มักจะเข้าไปดูในร้านค้าบนเถาเป่าของภรรยาบ่อย ๆ
รวมถึงของตกแต่งแปลกประหลาดภายในห้องพยาบาลด้วย เขาจึง
คุ้นเคยกับมันมานานแล้ว
แต่เดิมเขายังกังวลว่าภรรยาจะออกแบบเครื่องเรือนตามแบบ
เหล่านั้นซึ่งจะดูแปลกเกินไป แม้อยากจะเตือนแต่ก็กลัวจะท าลาย
ความกระตือรือร้นของนาง
พอมาดูตอนนี้ รูปแบบของเครื่องเรือนพวกนั้นก็ตรงกับ
ความชอบของเขาอย่างสมบูรณ์ และยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ
“ภรรยา เตียงแบบนี้ไม่เลวเลย มันคล้ายกับของที่อยู่ในพื้นที่มิติ
ของเจ้ามาก ตรงหัวเตียงก็ไม่ดูขัดตาด้วย”
ได้รับค าชมเช่นนี้ก็นับว่าเฮ่อจือหร่านไม่ได้เสียแรงคิดไปเปล่า ๆ
แล้ว
“หากท่านคิดว่าเหมาะสมก็ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ”

อย่างไรก็ตาม บ้านใหม่ของนางกับโม่จิ่วเยี่ยก็จะใช้เครื่องเรือน
เหล่านี้
ส่วนคนอื่นจะชอบเครื่องเรือนแบบนี้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับ
ความชอบของพวกเขาเอง
หากรู้สึกว่าไม่เหมาะสม ก็สามารถสร้างเครื่องเรือนตามแบบใน
ยุคนี้ได้อย่างเต็มที่
ทั้งสองพิจารณาแบบร่างอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาแล้ว จึง
ออกจากพื้นที่มิติมาพร้อมกัน
คนแรกที่พวกเขานึกถึงในการสร้างเครื่องเรือนแบบใหม่นี้ยังคง
เป็นหูชง
เพราะเฮ่อจือหร่านได้เห็นกับตาแล้วว่า เขาคิดค้นเครื่องหว่าน
เมล็ดพันธุ์ขึ้นมา ตอนนั้นนางตั้งใจดูฝีมือการท าของเขาอย่าง
ละเอียด ต้องบอกว่าฝีมือของเขานั้นประณีตมาก
แม้ว่าหูชงจะยุ่งกับการช่วยสกุลโม่สร้างบ้าน และรับงานสร้าง
บ้านของหนานรุ่ยอยู่ แต่เขาไม่เคยต่อต้านสิ่งใหม่ ๆ
อย่างเช่นแบบร่างเครื่องเรือนที่เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยน ามาให้
เขา ได้ช่วยเปิดโลกทัศน์ใหม่ให้เขาอีกครั้ง
และเขายังเข้าใจวิธีชื่นชมความงามและประโยชน์ใช้สอยของ
การออกแบบเช่นนี้

ยามนี้หูชงได้ตัดสินใจเงียบ ๆ แล้วว่า หลังจากเสร็จสิ้นธุระที่สกุล
โม่แล้ว เขาตั้งใจจะซื้อที่ดินในหมู่บ้านซีหลิ่งเช่นเดียวกับหนานรุ่ย
และสร้างบ้านแบบเดียวกัน
หากเฮ่อจือหร่านอนุญาต เขาก็ตั้งใจจะเลือกใช้เครื่องเรือนที่นาง
ออกแบบเหล่านี้ด้วย
เมื่อเห็นว่าหูชงรับงานท าเครื่องเรือนแล้ว เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่ว
เยี่ยจึงถือโอกาสตอนทานอาหารเย็นที่คนในบ้านมารวมตัวกัน
น าเสนอแบบเครื่องเรือนใหม่มาให้พวกเขาดู และสอบถามว่าพวกเขา
ต้องการเครื่องเรือนแบบใหม่นี้หรือไม่
พี่สะใภ้ทั้งหลายมักสนับสนุนทุกสิ่งที่เฮ่อจือหร่านคิดค้นขึ้นมา
เสมอ แม้ไม่ดูก็ไม่มีข้อคัดค้าน ยิ่งไปกว่านั้น พวกนางก็รู้สึกจริง ๆ ว่า
การออกแบบของน้องสะใภ้เก้านั้นมีเอกลักษณ์มาก เมื่อพวกมันวาง
ในห้องก็คงไม่เพียงสวยงาม แต่เหมือนจะมีประโยชน์ใช้สอยมากมาย
อีกด้วย
แม้ในใจพวกนางจะตัดสินใจแล้ว แต่ก่อนที่แม่สามีจะเอ่ยปาก
พวกนางก็จะไม่แสดงความคิดเห็นของตนเอง
ดังนั้น สายตาของทุกคนจึงจับจ้องไปทางฮูหยินผู้เฒ่าพร้อมกัน
ฮูหยินผู้เฒ่าใช้ชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว เคยชินกับการรักษา
กฎระเบียบเหล่านั้น

แม้จะถูกเนรเทศมาที่ซีเป่ย นางก็ยังมีกฎเกณฑ์เก่า ๆ ที่ฝังราก
ลึกอยู่ในตัว โดยเฉพาะในเรื่องการจัดวางสิ่งของในห้อง ซึ่งในเหล่า
ผู้ดีล้วนให้ความส าคัญมาก
เสื้อผ้าในห้องล้วนถูกเก็บในหีบที่เปิดด้านบนและแกะสลักลาย
ดอกบัว ว่ากันว่าหีบแบบนี้จะช่วยรวบรวมทรัพย์
อีกทั้งเตียงแบบมีขั้นบันไดที่นางนอนมาครึ่งชีวิต ก็อาจเรียกได้
ว่าเป็นม่านบังตาความใกล้ชิดของชายหญิง