ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 417 ข้ายังไม่ตาย

หลังจากจัดการกับพี่ชายของเขาเรียบร้อยแล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็
กลับไปรับเฮ่อจือหร่าน
เฮ่อจือหร่านก าลังรอข่าวอยู่ด้วยความกังวล พอเห็นโม่จิ่วเยี่ยก
ลับมาก็รีบถามทันที่ “เป็นอย่างไรบ้าง พวกเขาบาดเจ็บหรือไม่?”
สีหน้าของโม่จิ่วเยี่ยดูหนักอึ้งอยู่บ้าง “หร่านหร่าน เจ้าตามข้าไป
ที่บ้านพี่ห้าก่อน”
ต่อหน้าแม่ยาย โม่จิ่วเยี่ยไม่สะดวกจะพูดให้ชัดเจนนัก เขาเพียง
แค่ทักทายเฮ่อฮูหยิน ล็กน้อย แล้วก็จูงมือเฮ่อจือหร่านออกไปด้วยกัน
เฮ่อฮูหยินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนสกุลโม่กันแน่ แต่ดูจาก
ท่าทางร้อนรนของลูกเขยแล้ว ก็รู้ว่าเรื่องคงไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม นางก็รู้จักขอบเขตดี และจะไม่ซักถามเรื่องที่คน
อื่นไม่อยากจะพูดถึง
โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านมาถึงบ้านของพี่ห้า พี่ห้ากับพี่หกก าลัง
จะช่วยกันเช็ดตัวให้พี่ชายคนอื่น ๆ พอเห็นทั้งคู่คนมา พวกเขาก็หยุด
การกระท า แล้วหลีกทางให้เฮ่อจือหร่าน
ถึงแม้ว่าพี่ห้ากับพี่หกจะเริ่มท าความสะอาดให้แล้ว แต่ก็ยังไม่
ค่อยได้ผลเท่าไหร่
ใบหน้าของพี่ชายเต็มไปด้วยรอยคราบด า ๆ ขาว ๆ ดูน่าข า

เฮ่อจือหร่านรู้สึกจนปัญญา พยายามกลั้นหัวเราะ เดินไป
ข้างหน้าเพื่อจับชีพจรให้พวกเขา
เมื่อเห็นนางหยุดมือ พี่ห้าก็ถามอย่างร้อนใจว่า “น้องสะใภ้เก้า
พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง”
“พี่ห้าวางใจได้เจ้าค่ะ พวกพี่ใหญ่น่าจะได้รับการกระทบกระเทือน
ที่ศีรษะ พักสักสองสามวันก็จะดีขึ้น”
ในยุคปัจจุบัน อาการแบบนี้จะได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นอาการ
กระทบกระเทือนทางสมอง
แน่นอนว่าอาการกระทบกระเทือนทางสมองมีความรุนแรง
แตกต่างกันไป แต่เฮ่อจือหร่านมั่นใจว่าพี่ชายสามีมีอาการ
กระทบกระเทือนเพียงเล็กน้อยถึงปานกลาง และไม่มีอันตรายร้ายแรง
แต่อย่างใด
ยิ่งไปกว่านั้น อาการหมดสติในตอนนี้ก็เป็นเรื่องปกติ และไม่ช้า
พวกเขาก็จะตื่นขึ้นมา
ส่วนบาดแผลบนร่างกายน่าจะเป็นแค่แผลถลอกภายนอก
หลังจากท าความสะอาดร่างกายแล้วทายาเล็กน้อยก็น่าจะพอ
“น้องสะใภ้เก้า เจ้าแน่ใจหรือว่าพวกเขาไม่เป็นไร” ถึงอย่างไรทุก
คนก็ยังคงอยู่ในสภาพหมดสติ พี่ห้าจึงไม่อยากจะเชื่อ

“พวกเขาไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่หลังจากฟื้นขึ้นมาจะต้องมีคน
ดูแลอย่างใกล้ชิด เพราะอาจจะอาเจียนและเวียนหัว”
พูดจบ เฮ่อจือหร่านก็เดินออกไปข้างนอก โม่จิ่วเยี่ยตามไปติด ๆ
เพราะเขารู้ว่าภรรยาตั้งใจจะหาที่ที่ไม่มีคน น ายาออกมาจากพื้นที่มิติ
เฮ่อจือหร่านออกไปก็เพราะเหตุผลนี้ อีกทั้งร่างกายของพี่ชายทั้ง
สามคนสกปรกมาก คาดว่าเสื้อผ้าคงจะขาดวิ่นไปหมดแล้ว หาก
ไม่ได้ใช้ผ้าห่มคลุมไว้ คงไม่สามารถให้ใครเห็นได้
พวกพี่ห้าใช้โอกาสในช่วงที่นางไม่อยู่ ช่วยท าความสะอาดให้
พวกเขา
เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยออกมาจากบ้านของพี่ห้า แต่ไม่ได้
กลับไปที่บ้านของตัวเอง ทั้งคู่เตรียมจะเดินไปที่เชิงเขา เฮ่อจือหร่าน
จะได้ถือโอกาสสอบถามเรื่องที่เกิดขึ้นบนภูเขาไปด้วย
แต่พอทั้งคู่เพิ่งออกจากประตู ก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าและพวกพี่สะใภ้
เดินมาทางนี้
“จิ่วเยี่ย เกิดอะไรขึ้น?”
เสียงระเบิดเมื่อครู่ ฮูหยินผู้เฒ่ากับพวกพี่สะใภ้ก็ได้ยินกันหมด
เพียงแต่ไม่รู้ดินปืนว่ามีอานุภาพรุนแรงแค่ไหน อีกทั้งยังไม่รู้ว่า
บุตรชายของตัวเองประสบเหตุ

เป็นเพราะตอนที่พวกโม่จิ่วเยี่ยแบกพี่ชายลงมาจากเขา บังเอิญ
ไปเจอกับอวี่เอ๋อร์เข้า อวี่เอ๋อร์จึงรีบวิ่งไปบอกพวกนาง
“ท่านแม่ ไม่ต้องห่วงหรอกขอรับ พวกพี่ใหญ่แค่เกิดอุบัติเหตุ
เล็กน้อยบนภูเขา ข้ากับหร่านหร่านจึงก าลังจะกลับไปเอายา”
อีกไม่นาน มารดาและพี่สะใภ้ก็คงจะไปดูสถานการณ์ที่บ้านพี่ห้า
โม่จิ่วเยี่ยไม่อยากให้พวกนางกังวล แต่ก็ไม่อาจหลบเลี่ยงได้ จึงได้แต่
บอกความจริงเพียงเล็กน้อย
ถึงอย่างนั้น พี่สะใภ้ทุกคนก็ยังคงหวาดกลัวอยู่ดี
โดยเฉพาะพี่สะใภ้รองที่ขึ้นชื่อเรื่องเสียงดังอยู่แล้ว
“น้องเก้า พี่รองเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เขาคงไม่ตายใช่หรือไม่”
ทันทีที่นางพูดจบ แม้แต่พี่สะใภ้ใหญ่ที่มักจะท าตัวสุขุมก็ยังอด
ประหม่าไม่ได้ เพราะสามีของนางก็อยู่บนภูเขามาตลอดหลายวันนี้
พี่สะใภ้สามกับพี่สะใภ้ห้าเองก็รู้สึกว่าการถามไปก็เสียเวลาเปล่า
จึงเดินผ่านโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่าน แล้ววิ่งตรงไปที่บ้านของพี่ห้า
ทันที่
เมื่อเห็นว่าพวกนางเข้าไปหมดแล้ว พี่สะใภ้รองจึงรู้ตัวว่าเกิดอะไร
ขึ้น นางรีบตามเข้าไปบ้าง

ฮูหยินผู้เฒ่ากลับยังคงสงบนิ่ง นางเชื่อในค าพูดของลูกเก้า ถ้า
เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับบุตรชายคนอื่น ๆ จริง เขาก็คงไม่ท าตัวสงบใจ
ได้ขนาดนี้
ด้วยเหตุนี้ หญิงชราจึงเดินเข้าไปอย่างใจเย็น ทันทีที่มาถึงหน้า
ประตู ก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร ่าครวญดังมาจากในบ้าน…
“ท่านพี่ ท่านรีบตื่นขึ้นมาเถอะ ท่านตายไม่ได้นะ…ท่านลืมตา
ขึ้นมามองข้าสักหน่อย…หากครั้งนี้ท่านตายอีกครั้ง ข้าก็จะไม่ขออยู่
ต่อไปแล้ว…ฮือ ๆ ๆ…”
ทุกคนยืนตะลึง มองดูพี่สะใภ้รองที่ก าลังร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง
แม้พี่สะใภ้คนอื่นที่วิ่งเข้ามาจะไม่ได้แสดงท่าทีเกินไปเหมือนนาง
แต่ก็ยืนร้องไห้รอบสามีของตน มีแต่พี่สะใภ้ห้าเท่านั้นที่ดูดีขึ้นมา
หน่อย ถึงแม้ว่าสามีของนางจะดูซีดเซียว แต่เขาก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น
พี่สะใภ้ห้าไม่รังเกียจที่จะเปื้อน นางกอดแขนพี่ห้า มองพี่สะใภ้คน
อื่นร้องไห้ พร้อมกับเช็ดน ้าตาของตัวเอง
ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นคนช่างสังเกต และสามารถอ่านสีหน้าท่าทาง
ของผู้คนได้ เมื่อเห็นว่าโม่จงหยวนกับโม่จิ่นเหนียนยืนอยู่ตรงนั้นโดย
ที่บนใบหน้าไม่ได้เศร้าโศกหรือเสียใจ ก็รู้ว่าพวกลูกสะใภ้เข้าใจผิด
เสียแล้ว

“พอเถอะ พวกเจ้าอย่าร้องไห้กันอีกเลย จิ่วเยี่ยไม่ได้บอกหรือว่า
พวกเขาแค่เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยเท่านั้น? หากพวกเขาเป็นอะไรไป
จริง ๆ เขากับน้องสะใภ้เก้าของพวกเจ้าจะปล่อยให้เป็นแบบนี้หรือ”
ถึงแม้ว่าปกติแล้วพี่สะใภ้ทุกคนจะเชื่อฟังค าพูดของแม่สามี แต่
ในตอนนี้ สามีของพวกเขาก าลังจะตาย พวกเธอจึงฟังอะไรไม่เข้าหู
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าค าพูดของนางไม่ได้ผล จึงทุบโต๊ะข้าง
ตัวอย่างแรง
“พวกเจ้าไม่ได้ยินค าพูดของข้าหรือ?”
คราวนี้ น ้าเสียงของนางดังขึ้นเล็กน้อย เหล่าสะใภ้จึงมีปฏิกิริยา
ในที่สุด
พี่สะใภ้รองสะอื้นไห้ พูดว่า “ท่านแม่ สามีของข้าก าลังจะตาย ข้า
ร้องไห้ไม่ได้หรือเจ้าคะ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นพี่สะใภ้รองเป็นแบบนี้จึงก าลังจะพูดอะไร
บางอย่าง แต่ตอนนั้นเอง พี่รองที่นอนอยู่บนเตียงก็ไอออกมาเบา ๆ
จากนั้นเขาก็พึมพ าว่า “ข้ายังไม่ตาย…”
แม้ว่าเสียงของเขาจะเบามาก แต่หลังจากที่ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่ง
ตวาด ในห้องก็เงียบลง ทุกคนจึงได้ยิน
ทุกคนมองไปที่พี่รองเป็นตาเดียว
พี่สะใภ้รองโผเข้าหาเขา แล้วเขย่าตัวอย่างแรง

“ท่านพี่ ท่านยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย…ฮือ ๆ ๆ…ดีจริง ๆ ที่ท่านยังมี
ชีวิตอยู่…ฮือ…”
“อืม…” พี่รองถูกเขย่าจนส่งเสียงอี้ ก่อนจะพูดว่า “ข้ายังไม่ตาย
แต่เจ้าก็เกือบจะเขย่าข้าตายแล้ว”
พี่สะใภ้รองจึงรู้ตัวว่าท าอะไรลงไป นางลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
“ขออภัยท่านพี่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าคิดว่าท่านตายแล้ว ข้าถึงได้ท า
แบบนั้น…”
เมื่อเห็นว่าโม่เจียเฉิงฟื้นแล้ว สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้สามก็คิดว่าสามี
ของตัวเองคงไม่เป็นอะไร ความเศร้าโศกในใจจึงหายไปครึ่งหนึ่งทันที่
ตอนนั้น พี่หกก็ยกอ่างน ้าสะอาดพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าที่เพิ่งซัก
เสร็จเข้ามาในห้อง
บรรดาพี่สะใภ้มองปราดเดียวก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ต่างพากัน
เข้าไปหยิบผ้าเช็ดหน้า ช่วยเช็ดท าความสะอาดให้สามีของตนเอง
ขณะที่ก าลังท าความสะอาด พี่ชายคนอื่นก็ทยอยตื่นกันขึ้นมา
และเป็นไปตามที่เฮ่อจือหร่านบอกไว้ พวกเขารู้สึกคลื่นไส้และเวียน
หัวจริง ๆ
……………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………