ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 421 สาเร็จแล้ว

เสียงระเบิดครั้งก่อนไม่มีจังหวะใด ๆ ให้สังเกตเลย มันดังออกมา
อย่ำงต่อเนื่อง
แต่คราวนี้ มันกลับดังเป็นช่วง ๆ
เฮ่อจือหร่านสามารถคำดเดำได้เล็กน้อยจากช่วงเวลาของเสียง
ว่าพี่ห้ำคงทำดินปืนสาเร็จแล้ว และนามันใส่ลงในกระบอกไม้ไผ่ก่อน
จุดไฟ
นั่นหมายความว่า ระเบิดน่ำจะถูกทำสาเร็จไปถึงแปดเก้ำส่วน
เฮ่อฮูหยินไม่รู้ว่าเสียงที่ได้ยินเมื่อไม่กี่วันก่อนคือเสียงอะไร วันนี้
เมื่อได้ยินอีกครั้ง นางก็คิดเพียงว่าใครสักคนกำลังจุดประทัด
เพียงแต่การจุดประทัดครั้งนี้ไม่ได้ยาวนานเหมือนครั้งก่อน
“หร่านหร่าน ที่นี่มีประเพณีอะไรหรือ ทำไมถึงจุดประทัดทั้งที่
ไม่ใช่เทศกำลหรือวันสาคัญ?”
เฮ่อฮูหยินถำมออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
คำถำมนี้เฮ่อจือหร่านก็ไม่รู้จะอธิบำยอย่ำงไร นางจึงตอบอย่ำง
คลุมเครือว่า “ไม่มีประเพณีอะไรหรอกเจ้ำค่ะ คงเป็นเด็กบ้ำนไหนสัก
บ้ำนที่ซุกซนเล่นสนุกกระมัง”
เฮ่อฮูหยินไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก เมื่อครู่ก็แค่ถำมไปอย่ำงนั้น
หลังจากเฮ่อจือหร่านอธิบำยแล้วนางก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ยามนี้เฮ่อจือหร่านนั่งไม่ติดแล้ว นางค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
“ท่านแม่ ข้าจะไปดูว่าสามีกำลังทำอะไรอยู่”
เมื่อได้ยินว่าบุตรสาวจะไปหาลูกเขย เฮ่อฮูหยินก็ไม่ตำมไปด้วย
สามีภรรยาหนุ่มสาวต้องการอยู่ตำมลาพัง นางในฐำนะแม่ยายตำมไป
คงไม่เหมาะ
“เอาเถอะ ให้หลานเอ๋อร์ไปเป็นเพื่อนเจ้ำ ระวังตัวด้วยนะ”
ช่วงนี้โม่จิ่วเยี่ยมักจะหาเวลาไปดูพื้นที่เลี้ยงสัตว์บ่อย ๆ ดังนั้นเขำ
น่ำจะอยู่ที่นั่นตอนนี้
เส้นทำงเล็ก ๆ ที่ขึ้นไปบนเขำอยู่ด้านหลังบ้ำนของเฮ่อจือหร่าน
นางไม่ได้เดินไปทำงพื้นที่เลี้ยงสัตว์ แต่มุ่งตรงไปยังลานหลังบ้ำน
เสียงดังเมื่อครู่ทำให้ทุกอย่ำงตื่นเต้น โม่จิ่วเยี่ยได้ยินจึงตัดสินใจ
ขึ้นเขำไปตรวจสอบทันที่ เพิ่งเดินมาถึงเชิงเขำก็พบกับเฮ่อจือหร่าน
เข้า
เฮ่อจือหร่านส่งหลานเอ๋อร์ไปที่อื่น แล้วเดินไปหาโม่จิ่วเยี่ย
“ท่านพี่ ข้าได้ยินเสียงเมื่อครู่ ดูเหมือนระเบิดจะทำสาเร็จแล้ว”
โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกเช่นเดียวกัน แต่เขำไม่ได้เข้าใจเรื่องระเบิดมาก
เท่ำเฮ่อจือหร่าน พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ ความตื่นเต้นของเขำก็
ปรากฏชัด

“หร่านหร่าน เจ้ำบอกว่าสาเร็จแล้ว มันก็ต้องสาเร็จแน่นอน ข้าจะ
ขึ้นไปดูเดี๋ยวนี้”
ความจริงแล้วเฮ่อจือหร่านออกมาตำมหาโม่จิ่วเยี่ยก็เพื่อ
จุดประสงค์นี้ ถึงอย่ำงไรนางก็ตัดสินจากประสบการณ์เพื่อตัดสินว่า
มันสาเร็จจริงหรือไม่ ต้องเห็นกับตำก่อนถึงจะนับว่าใช้ได้
เมื่อครู่เพื่อจะบอกเรื่องระเบิดกับเขำ เฮ่อจือหร่านส่งหลานเอ๋อร์
ออกไปแล้ว แม้โม่จิ่วเยี่ยจะร้อนใจเพียงใด ก็ต้องส่งเฮ่อจือหร่านกลับ
บ้ำนอย่ำงปลอดภัยก่อนถึงจะจากไปได้
เฮ่อจือหร่านกลับถึงบ้ำนแล้วรอ ขณะที่โม่จิ่วเยี่ยรีบขึ้นเขำ
คราวนี้ ฉำกที่เขำเห็นแตกต่ำงจากครั้งก่อนอย่ำงสิ้นเชิง
พี่ห้ำและพี่หกยืนอยู่ห่ำงจากถ้ำไม่ไกล กำลังตรวจสอบหลุมลึก
หลายหลุม
พวกเขำได้ยินเสียงฝีเท้ำดังมาจึงหันหลังกลับไป พอเห็นว่าเป็น
น้องเก้ำทั้งสองคนก็ยิ้มกว้ำง
“น้องเก้ำ เจ้ำมาได้เวลาพอดี นี่คือผลลัพธ์ของการทดลองของ
เราในวันนี้ หลุมที่ระเบิดออกมาลึกกว่าครั้งที่แล้วมาก” พี่ห้ำพูดด้วย
น้ำเสียงตื่นเต้น

พี่หกพูดเสริมว่า “ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับหลุมระเบิดครั้งก่อน
หลุมนี้ก็กว้ำงขึ้นมาก นั่นหมายความว่าพลังทำลายล้ำงของมัน
เพิ่มขึ้นแล้ว”
โม่จิ่วเยี่ยฟังคำพูดของพี่ชายทั้งสองแล้ว ก้ำวเท้ำมาที่หน้ำหลุม
ลึกเพื่อตรวจสอบ
เป็นไปตำมที่พวกเขำกล่าวจริง ๆ หลุมระเบิดของวันนี้สามารถ
พูดได้ว่าทั้งลึกและใหญ่ แม้ว่าพลังทำลายล้ำงจะไม่เทียบเท่ำกับระเบิด
มือที่เขำใช้ แต่อานุภำพการทำลายเช่นนี้ก็ไม่อาจมองข้าม
อีกทั้งภรรยาบอกไว้ชัดเจนแล้ว ว่าระเบิดที่ทำจากดินปืนที่นาง
คิดค้นจะไม่มีพลังทำลายมากเท่ำระเบิดมือ หากสามารถทำได้ถึงสาม
ส่วนของอานุภำพของระเบิดมือ ก็ถือว่าประสบความสาเร็จแล้ว
โม่จิ่วเยี่ยเปรียบเทียบพลังทำลายล้ำงของอาวุธทั้งสองชนิดในใจ
เงียบ ๆ เขำสามารถยืนยันได้ว่าระเบิดที่พวกพี่ห้ำผลิตขึ้นมา มีพลัง
ทำลายมากกว่าสี่ส่วนของระเบิดมือ
“พี่ห้ำ พี่หก พวกเราทำสาเร็จแล้ว”
ทันทีที่เขำพูดจบ เสียงร้องเบำ ๆ ก็ดังมาจากระยะไกล
พี่น้องทุกคนล้วนเป็นผู้ฝึกฝนวิชายุทธ์ การได้ยินของพวกเขำ
ยอดเยี่ยมกว่าคนธรรมดำ ไม่จำเป็นต้องมองก็สามารถบอกได้ว่า
เสียงนั้นไม่ได้เกิดจากมนุษย์

โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งพี่ห้ำซึ่งมีประสบการณ์การล่ำสัตว์มาหลายปี
“มีหมูป่ำ”
ที่นี่คือป่ำลึก การปรากฏตัวของหมูป่ำไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่ำง
ใด
ในอดีต ถ้ำพวกเขำเจอหมูป่ำ เหล่ำพี่น้องจะล่ำมันลงมาและ
นากลับบ้ำนไปให้ทุกคนได้กิน
อย่ำงไรก็ตำม หมูป่ำของวันนี้ดูเหมือนจะมีประโยชน์มากกว่านั้น
ในสายตำของโม่จิ่วเยี่ย
“พี่ห้ำ พี่เจ็ด พวกท่านยังมีระเบิดที่ทำขึ้นมาอยู่หรือไม่?”
เมื่อเห็นน้องเก้ำถำมเช่นนี้ พี่ชายทั้งสองคนก็รู้จุดประสงค์ของ
เขำ
พี่ห้ำรีบหยิบกระบอกไม้ไผ่เล็ก ๆ ออกมาจากเอวแล้วกำไว้ในมือ
“ยังมีอีกอัน ข้าตั้งใจจะนากลับไปให้เจ้ำดูพลังของมันก่อน
ตอนนี้ได้ใช้ประโยชน์พอดี”
ใช้ระเบิดทดลองกับหมูป่านั้นได้ผลชัดเจนกว่าการโยนลงบน
พื้นที่ที่ว่างเปล่ำมาก
หลังจากตัดสินใจกันเป็นเอกฉันท์ สามพี่น้องก็ถอยกลับไป
หลายสิบจั้งอย่ำงเงียบ ๆ

ทันทีที่พวกเขำตั้งหลัก หมูป่ำตัวใหญ่สองตัวก็โผล่ออกมาจาก
ป่ำทึบ
พี่ห้ำไม่รอช้ำ ใช้ไม้ขีดไฟจุดชนวนที่ติดอยู่กับกระบอกไม้ไผ่
แล้วโยนไปทำงหมูป่ำทันที่
เพียงชั่วพริบตำก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว
ในสายตำของสามพี่น้อง หมูป่ำที่อยู่ใกล้ระเบิดที่สุดถูกระเบิดขึ้น
ไปบนอากำศ ตัวของมันถูกฉีกออก เนื้อและเลือดกับฝุ่นละออง
ทั้งหมดตกลงไปในหลุมลึก
ส่วนอีกตัวที่อยู่ห่ำงจากระเบิดออกไปเล็กน้อยก็อยู่ในหลุมลึก
เลือดเนื้อเละเทะ ไม่มีลมหายใจเหลืออยู่แม้แต่น้อย
ต้องรู้ว่าหนังของหมูป่านั้นแข็งแรงมาก แต่ยังถูกระเบิดจนมี
สภำพเช่นนี้ได้ คิดดูว่าถ้ำเป็นคนที่โดนระเบิดจะน่ำกลัวแค่ไหน
เหล่ำพี่น้องมองภำพตรงหน้ำ ความยินดีในดวงตาปิดซ่อนไม่อยู่
โดยเฉพำะพี่ห้ำ ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขำว่าเขำทุ่มเทแรงกำยแรงใจ
มากเพียงใดเพื่อพัฒนาอาวุธชนิดนี้ในช่วงหลายวันนี้
พวกเขำกอดกันด้วยความตื่นเต้น
“น้องหก น้องเก้ำ พวกเจ้ำเห็นหรือไม่ พวกเราทำสาเร็จแล้ว การ
คิดค้นอาวุธประสบความสาเร็จแล้ว”

พี่หกก็รู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน “อืม ด้วยอาวุธเช่นนี้ พวกเราไม่ต้อง
กังวลอีกต่อไปว่าจะมีใครมาทำร้ำยสกุลโม่ของพวกเราได้”
ขณะเดียวกัน ในใจเขำก็ได้ยืนยันความจริงหนึ่งข้อว่าทำไม
น้องสะใภ้เก้ำถึงได้มั่นใจว่าการเลี้ยงดูทหารเพียงพันคนก็เพียงพอ
แล้ว
หากมีอาวุธเช่นนี้อยู่ ไม่ต้องพูดถึงคนหนึ่งพันคน แม้แต่เพียง
พวกเขำพี่น้องทั้งเก้ำคนของสกุลโม่ ก็สามารถรับมือกับผู้มาเยือนได้
พวกเขำทำความสะอาดร่องรอยที่เกิดจากการทดลองระเบิด
อย่ำงง่ำย ๆ แล้วพำกันลงจากภูเขำไป
เรื่องใหญ่เช่นนี้ย่อมต้องแจ้งให้บิดำและพี่ชายคนอื่นรู้ทันที่
คราวนี้พี่สี่ก็มีส่วนร่วมด้วย
นับตั้งแต่พี่ห้ำและคนอื่น ๆ ขึ้นเขำไปคิดค้นอาวุธ เขำก็รู้สึก
กระวนกระวายอยู่ที่บ้ำนไม่หยุด ครุ่นคิดอยู่เสมอว่าจะช่วยเหลืออะไร
ได้บ้ำง
แม้ว่าขณะนี้เขำจะไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่ในใจยังคงนึกห่วง
เรื่องนี้ ดังนั้น เมื่อได้ยินว่าบรรดำพี่น้องทั้งหมดไปพบท่านพ่อเพื่อ
พูดคุยเรื่องสาคัญ พี่สี่จึงยืนกรานให้ภรรยาพยุงเขำไปด้วย