ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 492 การเก็บเกี่ยวข้าวโพด

เพียงแต่ตอนนี้สกุลโม่ยังไม่มั่นคง อนาคตยังต้องเผชิญกับวิกฤต ที่คาดเดาไม่ได้อีกมากมาย

วันหน้ายังมีแผนการค้าบางอย่างที่ยังไม่ได้เริ่ม อากาศก็เย็นลง เรื่อย ๆ แล้ว เวลานี้รายได้จากน้าแข็งก็คงหาได้ไม่นาน

ดังนั้นเฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจนาน้าแข็งที่ผลิตได้ ไปช่วยถังหมิง รุ่ยเก็บรักษาข้าวโพดก่อน ส่วนเรื่องอื่น ๆ ค่อยว่ากันทีหลัง

“ท่านพี่ ถึงวิธีการทาน้าแข็งจะง่าย แต่พวกเราทาได้แค่เล็กน้อย หากน้องชายถังต้องการสร ้างห้องเย็น จานวนน้าแข็งที่ต้องใช ้ก็คงไม่ น้อยเลย”

“เรื่องนี้ข้าเข้าใจดี ขอเพียงมีดินประสิวเพียงพอ เรื่องการทา น้าแข็งมอบให้ข้าจัดการเถอะ”

ยามนี้ในบ้านเลี้ยงดูทหารไว้มากมายและล้วนเป็ นคนที่ไว้ใจได้ โม่จิ่วเยี่ยคิดว่าเมื่อถึงเวลาจะทาน้าแข็งจานวนมาก ก็แค่เรียกพวก ทหารมาช่วยก็พอ

โดยเฉพาะตอนที่เขาคิดวิธีปกปิดขั้นตอนในการทาน้าแข็งได้ แล้ว ไม่มีใครสามารถเรียนรู ้ได้

“อืม พรุ่งนี้หลังจัดการเก็บเกี่ยวข้าวโพดเรียบร ้อยแล้ว ท่านก็พา คนไปที่ร ้านของน้องชายถัง ที่นั่นใช ้น้าแข็งจานวนมาก ถ้าทาที่ หมู่บ้านซีหลิ่งแล้วขนส่งไปคงไม่สะดวกนัก” เฮ่อจือหร่านเตือน

“ได้ เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง”

ส่วนแหล่งที่มาของดินประสิว ร ้านขายยาในเมืองก็มีขาย แม้ว่า ราคาจะแพงไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่ของหายาก

ดังนั้นหากเฮ่อจือหร่านซื้อพวกมันมาจานวนมาก ๆ จากพื้นที่มิติ ก็จะไม่มีใครสงสัย

ยิ่งไปกว่านั้นโม่จิ่วเยี่ยยังต้องการปกปิดวิธีการทาน้าแข็ง จึงไม่ คิดจะเปิดเผยวัตถุดิบอย่างดินประสิว

เขารู ้ว่าถังหมิงรุ่ยเป็ นคนรู ้จักกาลเทศะ อีกฝ่ ายไม่มีทางหมายตา ความลับของผู้อื่น

สรุปแล้วเรื่องนี้มอบให้โม่จิ่วเยี่ยจัดการ เฮ่อจือหร่านจึงวางใจได้

……

เฮ่อจือหร่านไม่ต้องกังวลวันเวลาที่จะมาถึง โม่จิ่วเยี่ยจัดการ เตรียมคนเอาไว้แล้ว นอกจากแยกข้าวโพดสองไร่ไว้เก็บเกี่ยว ตามปกติเพื่อคานวณผลผลิตต่อไร่แล้ว ข้าวโพดที่เหลือทั้งหมดก็ถูก คัดแยกไว้

ข้าวโพดอ่อนกองไว้ที่หนึ่งใช ้เป็ นวัตถุดิบสาหรับถังหมิงรุ่ย ส่วน ข้าวโพดที่แก่กว่าเมื่อตากแห้งแล้วก็สามารถใช ้เป็ นเมล็ดพันธุ์ได้ ซึ่ง พวกมันจะถูกส่งไปให้ทางการ

เฮ่อจือหร่านยังวาดแบบเครื่องกะเทาะเมล็ดแบบหมุนมืออย่างง่าย ๆ และขอให้หูชงรีบสร ้างออกมาโดยเร็ว

ที่เรือนของถังหมิงรุ่ย โม่จิ่วเยี่ยจัดคนเพื่อไปทาน้าแข็ง ใช ้เวลา สองวัน ห้องเย็นส าหรับเก็บของก็เสร็จแล้ว แม้ภายนอกจะดูเรียบง่าย แต่ภายในกลับมีความพิเศษ

หากคนเข้าไปข้างใน เพียงครู่เดียวก็จะหนาวสั่นจนต้องกอด ตัวเองวิ่งออกมา อุณหภูมิเช่นนี้ไม่จาเป็ นต้องใช ้เครื่องวัดอุณหภูมิก็รู ้ ว่าเมื่อนาข้าวโพดเข้าไปก็จะถูกแช่แข็งอย่างรวดเร็ว

นับตั้งแต่ห้องเย็นสร ้างเสร็จ ถังหมิงรุ่ยก็ตื่นเต้นมากจนแทบจะ ร ้องตะโกน

เขาได้เป็ นเจ้าของห้องเก็บน้าแข็งของตัวเองในฤดูกาลนี้แล้ว

แน่นอนว่าวัตถุดิบและคนงานที่ใช ้ในการทาน้าแข็งในห้องเย็น ทั้งหมดนั้นเป็ นคนโม่จิ่วเยี่ยที่จัดหามาให้ แม้ว่าเขาจะไม่พูดอะไร แต่ ถังหมิงรุ่ยก็จะไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายต้องเสียแรงเปล่า

หลังจากการพูดคุยตกลงกัน ทั้งสองคนจึงตัดสินใจว่ารายได้จาก ข้าวโพดจะแบ่งเป็ นสี่ต่อหก สกุลโม่ได้หกส่วน ถังหมิงรุ่ยได้สี่ส่วน

โม่จิ่วเยี่ยไม่มีความเห็นใด ๆ

แม้ว่าในฤดูกาลนี้น้าแข็งจะหายาก แต่สาหรับเขากับเฮ่อจือห ร่านแล้ว พวกเขาต้องการเท่าไหร่ก็มีให้เท่านั้น และไม่ต้องกังวลเรื่อง ต้นทุนที่สูงเกินไปด้วย

เฮ่อจือหร่านเพียงซื้อดินประสิวมูลค่าไม่กี่ร ้อยจากเถาเป่ ามา ก็ สามารถสร ้างห้องเย็นขึ้นได้ แม้ว่าในอนาคตจะต้องใส่น้าแข็งเพิ่มเติม เข้าไป แต่ก็ใช ้ดินประสิวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น มันจึงแทบไม่มีต้นทุน อะไรเลย

พวกเขาได้รับผลกาไรเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน ก็ถือว่าค่อนข้างมาก เกินไป

เนื่องจากเป็ นการร่วมมือกัน เมื่อส่งข้าวโพดหวานไปที่ร ้านของ ถังหมิงรุ่ย จึงไม่จ าเป็ นต้องจ่ายค่าสินค้า แค่รอเขาหาก าไรได้แล้วน า ส่วนแบ่งมาให้สกุลโม่ก็พอ

แม้จะไม่ได้รับเงินค่าสินค้า แต่โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้ทาอะไรโดยไม่มี การค านวณ

เขาประเมินขนาดของห้องเย็นของถังหมิงรุ่ยแล้ว อย่างน้อยมัน สามารถใส่ข้าวโพดหวานได้มากกว่าห้าหมื่นชั่งขึ้นไป ถังหมิงรุ่ยใช ้ เวลาสองวันส่งรถมาไปที่สกุลโม่เพื่อขนข้าวโพดหวานมา ซึ่งขนไป ทั้งหมดห้าหมื่นชั่งตามที่คาดไว้

ข้าวโพดที่เหลือหลังจากตากแห้งแล้วก็สามารถนามากะเทาะ เมล็ดได้

หูชงเองก็ช่วยทาเครื่องกะเทาะเมล็ดแบบหมุนด้วยมือมาให้สอง เครื่องพอดี

โม่จิ่วเยี่ยนาคนมากะเทาะเมล็ดข้าวโพดที่เตรียมไว้สาหรับชั่ง น้าหนัก ผลผลิตต่อหมู่ทาให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั่นตกตะลึงอีกครั้ง

หลังจากกะเทาะเมล็ดแล้ว ผลผลิตต่อหมู่สูงถึงหนึ่งพันสองร ้อย ชั่ง ตัวเลขนี้ใกล้เคียงกับที่เฮ่อจือหร่านประเมินไว้

เมิ่งไห่หนิงก็อยู่ในที่นั้นด้วย เขาดึงตัวโม่จิ่วเยี่ยมา ตื่นเต้นจน พูดจาสับสน

“พี่เก้า ทั่วหล้า… ไม่สิ… ชาวบ้านในเมืองอวิ่นโชคดีนัก โชคดี จริง ๆ …”

โม่จิ่วเยี่ยตบบ่าน้องเขยเบา ๆ

“อืม ฤดูหนาวปีหน้า ชาวบ้านในเมืองอวิ่นคงไม่ต้องกังวลเรื่อง ความหิวโหยอีกต่อไปแล้ว”

ซีเป่ยมีที่ดินทากินมากมาย แต่เพราะสภาพดินไม่ดี ไม่ว่าจะปลูก อะไรผลผลิตก็ไม่เคยเพิ่มขึ้น

ทว่าข้าวโพดจากพื้นที่มิติต่างออกไป มันไม่เพียงไม่เลือก คุณภาพของดิน แต่ยังไม่ได้รับผลกระทบจากสภาพอากาศด้วย ตราบใดที่ไม่ใช่ปีที่น้าท่วมหนักหรือแห้งแล้งรุนแรง ก็รับรองได้ว่าจะมี ผลผลิตอุดมสมบูรณ์

ช่วงฤดูใบไม้ผลิ สกุลโม่ปลูกพืชผลโดยเน้นไปที่ข้าวโพดเป็ น หลัก

ตอนแรกพวกเขาไม่ได้คิดว่าทางการจะซื้อข้าวโพดพวกนี้ไป เพื่อใช ้เป็ นเมล็ดพันธุ์สาหรับปีหน้า เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยแค่คิด ว่าข้าวโพดให้ผลผลิตสูง สามารถใช ้เป็ นวัตถุดิบหลักในการ ทาอาหาร พวกเขาอาศัยอยู่ในซีเป่ย เมื่อครอบครัวของตนเองมีชีวิต ความเป็ นอยู่ที่ดีแล้ว ก็ไม่อาจมองข้ามพวกชาวบ้านรอบข้างที่กาลัง หิวโหยได้

ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกจะปลูกข้าวโพดให้มากขึ้น ด้วยตั้งใจจะ ช่วยเหลือชาวบ้านยากจนเหล่านั้น

ตอนนี้ดีแล้ว มีเมิ่งไห่หนิงเป็ นขุนนางช่วยออกหน้าจัดการเรื่องนี้ ให้ จึงเหมาะสมกว่าพวกเขาที่ออกหน้าเอง

ข้าวโพดถูกปลูกไปทั้งหมดหกสิบหมู่ ถังหมิงรุ่ยขนข้าวโพด หวานไปแล้ว น้าหนักของมันมากกว่าเมล็ดข้าวโพดที่เหลือหลังจาก กะเทาะเมล็ดหลายเท่า ดังนั้น สกุลโม่จึงยังมีข้าวโพดเหลืออยู่อีกมาก

สกุลโม่เก็บไว้บางส่วนสาหรับบริโภคภายในบ้าน ส่วนที่เหลือ ทั้งหมดก็ขายให้กับทางการเพื่อใช ้เป็ นเมล็ดพันธุ์ในปีหน้า

หลังจากชั่งน้าหนักแล้ว เมิ่งไห่หนิงรับซื้อเมล็ดข้าวโพดจากสกุล โม่มาห้าหมื่นชั่ง เพียงพอสาหรับชาวเมืองอวิ่นที่จะปลูกพวกมันในปี หน้า

โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านปลูกข้าวโพดด้วยความคิดที่จะ ช่วยเหลือชาวบ้านละแวกใกล้เคียง จึงไม่ได้คิดเก็บเงินจากเมิ่งไห่หนิง มากมายนัก

ผลสุดท้าย เมิ่งไห่หนิงก็ไม่ยอมฟังคาทัดทานใด ๆ มอบตั๋วเงินที่ ถังหมิงรุ่ยสนับสนุนมาทั้งหมดให้โม่จิ่วเยี่ย

“พี่เก้า ข้ารู ้ว่าข้าวโพดมีค่ามาก ข้ามีเงินแค่นี้ ซึ่งมันเป็ นเงินที่ เถ้าแก่ถังสนับสนุนมา หากไม่เพียงพอ รอปีหน้าหลังทางการมีภาษี เพิ่มขึ้น ข้าจะค่อย ๆ ส่งคืนให้ท่าน”

เมิ่งไห่หนิงพูดด้วยน้าเสียงรีบเร่ง ราวกับกลัวว่าเป็ ดที่อยู่ในปาก จะบินหนีไป

โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ตั้งใจจะรับเงินจากเขามากขนาดนั้น ขณะที่เขา กาลังจะนับเงินต่อหน้าเมิ่งไห่หนิง เมิ่งไห่หนิงก็วิ่งหายไป พร ้อมสั่งให้ ลูกน้องขนเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดไปยังโรงเก็บเสบียงอย่างรวดเร็ว

ท่าทางรีบร ้อนของเขาในสายตาโม่จิ่วเยี่ย ดูราวกับว่าเขาได้ ผลประโยชน์มหาศาล จนกลัวคนอื่นจะมาเรียกคืนไป…