ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 55 ขอบคุณที่เจ้าท าทุกอย่างเพื่อสกุลโม่

หลี่เหลียงก าลังพาบุตรชายสองคนไปเอาเรื่องกับตระกูลเหอ แต่
เมื่อเห็นเหล่าบุตรสาวไม่รักดีของตัวเองก าลังตบตีกันอีกครั้ง เขาก็
ปวดหัวขึ้นมาทันที่
เขาไม่มีเวลาสนใจค าด่าทอของตระกูลเหอ รีบพาบุตรชายไป
ห้ามทัพคนในครอบครัวตัวเองแทน
ตระกูลเหอเห็นเหตุการณ์นี้เจ้าก็รู้สึกสะใจขึ้นมาในทันที่
ตอนนี้หลี่โหรวเอ๋อร์แทบไม่เหลือสภาพความเป็นคนแล้ว
ใบหน้าที่ถูกเฮ่อจือหร่านตบจนเหมือนหัวหมูตั้งแต่แรก ตอนนี้มี
รอยข่วนนับไม่ถ้วนเพิ่มขึ้นมาอีก ยิ่งชวนให้คนที่พบเห็นรู้สึกขนลุก
ขนพอง
หลี่เหลียงมองภาพตรงหน้า เขาแทบจะหายใจไม่ทันเพราะความ
โมโห
“หลี่โหรวเอ๋อร์ ข้านึกเสียใจนักที่เคยคิดว่าเจ้าประพฤติตัวไม่เลว
จึงคิดจะช่วยเจ้าให้ได้สมใจหวัง แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่า เจ้าก็เป็นแค่
ของไร้ประโยชน์ที่ใช้การไม่ได้ ทั้งชีวิตมีแต่ความพ่ายแพ้!”
เมื่อบิดาที่ปกติมักชื่นชมตนเองด่าทอเช่นนี้ หลี่โหรวเอ๋อร์ยิ่ง
เกลียดชังเฮ่อจือหร่านมากขึ้น

ถ้าไม่ใช่เฮ่อจือหร่านไปช่วยชีวิตโจวเหล่าปา หลี่หู่ก็คงไม่ถูก
ส่งไปที่ว่าการ
นางคิดว่าถ้ายกตัวเองให้หลี่หู่ จะได้รับการปฏิบัติที่แตกต่าง
ออกไปบ้าง
แต่สุดท้าย ทุกอย่างก็ถูกเฮ่อจือหร่านนังสารเลวคนนั้นท าให้เสีย
เรื่องหมด
หลี่โหรวเอ๋อร์ก ามือแน่น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเอ่ยพึมพ าว่า
“เฮ่อจือหร่าน ข้าจะต้องท าให้เจ้าตายอย่างทรมานที่สุดให้ได้”
………
ในห้องครัวของโรงเตี๊ยม กลิ่นหอมของอาหารเย็นลอยตามลมมา
ซี่โครงหมูตุ๋นที่เฮ่อจือหร่านท าเองถูกยกออกจากหม้อ พาให้ทุก
คนต่างอดใจรอไม่ไหว
ดวงตากลมโตของโม่หานเยี่ยจ้องมองเฮ่อจือหร่านด้วยความชื่น
ชม
“พี่สะใภ้เก้า นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นคนที่สามารถท าซี่โครงให้
อร่อยได้ขนาดนี้ ข้าชื่นชมท่านมากจริง ๆ”
เฮ่อจือหร่านรู้แล้วว่าตอนนี้น้องสามีผู้ไร้เดียงสาของนาง
กลายเป็นแฟนคลับตัวน้อยของนางไปแล้ว

“มันก็เหมือนกับวิธีการตุ๋นเนื้อ แค่ก่อนหน้านี้พวกเราใช้ชีวิต
อย่างสุขสบาย จึงไม่เคยคิดจะกินซี่โครงเท่านั้นเอง”
สิ่งที่เฮ่อจือหร่านพูดมานั้นไม่ผิดเลยสักนิด ไม่ว่าจะเป็นบันทึกใน
ประวัติศาศตร์หรือความทรงจ าจากเจ้าของร่างเดิม ในยุคสมัยนี้
ครอบครัวที่ร ่ารวยจะไม่นิยมซื้อซี่โครงหมูที่ไม่ค่อยมีเนื้อมาทานมาก
นัก
ดังนั้น จึงไม่แปลกที่คนจากตระกูลใหญ่เหล่านี้จะไม่รู้ว่าซี่โครง
หมูอร่อยแค่ไหน
ฮูหยินผู้เฒ่ามองสะใภ้เก้า ก่อนจะรู้สึกปวดใจอย่างน่าประหลาด
ก่อนหน้านี้นางเคยเป็นดั่งสมบัติที่สามีภรรยาตระกูลเฮ่อถนอมไว้
ในมือ เพียงแต่งงานได้สองวัน ก็ต้องเนรเทศไปตามครอบครัวสามี
ต้องเรียนรู้วิธีค านวณเงินเพื่อใช้ชีวิตในแต่ละวัน ช่างเป็นเรื่องยาก
ส าหรับนางจริง ๆ
เฮ่อจือหร่านไม่รู้ความคิดของแม่สามี นางตักซี่โครงหมูตุ๋นที่ทุก
คนรอคอยให้พี่สะใภ้ใหญ่ เพื่อให้อีกฝ่ายน าไปวางบนโต๊ะอาหารก่อน
ส่วนที่เหลือก็ให้ฮูหยินผู้เฒ่าประมุขของบ้านเป็นคนแบ่งสรร
ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นคนที่ยุติธรรมเสมอ นางปฏิบัติต่อตระกูลฟาง
และตระกูลเซี่ยอย่างเท่าเทียมกัน อาหารทั้งหมดถูกแบ่งตามจ านวน
คน

นางไม่ได้ตระหนี่ถี่เหนียวกับเจ้าหน้าที่เหล่านั้นด้วย ท้ายที่สุด
แล้ว การรักษาความสัมพันธ์อันดีกับเจ้าหน้าที่เหล่านี้จะช่วยให้พวก
นางเดินทางได้อย่างสะดวกสบายขึ้น
นอกจากนี้ พี่สะใภ้ทั้งหลายก็อยากให้โม่จิ่วเยี่ยกับภรรยาสนิท
สนมกันโดยเร็วที่สุด จึงกระตุ้นให้เฮ่อจือหร่านน าอาหารส่วนของทั้ง
สองไปทานร่วมกับโม่จิ่วเยี่ยอย่างเต็มที่
เฮ่อจือหร่านไม่ใช่คนเขินอาย นับตั้งแต่นางมาที่นี่ นางคิดว่าตน
กับโม่จิ่วเยี่ยมีปฏิสัมพันธ์กันค่อนข้างเข้ากันได้ การกินอาหาร
ด้วยกันตามล าพังจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
เมื่อเห็นอาหารที่มีกลิ่นหอมน่ากินถูกน าเข้ามาในห้อง โม่จิ่วเยี่ย
ก็รู้ดีว่าการที่พวกเขาสามารถกินอาหารแสนอร่อยเช่นนี้ได้ในระหว่าง
การเนรเทศนั้น ทั้งหมดเป็นเพราะของเฮ่อจือหร่าน
ก่อนเขาจะหยิบตะเกียบขึ้นมา ชายหนุ่มจึงกล่าวอย่างจริงจังว่า
“ขอบคุณส าหรับทุกสิ่งที่เจ้าท าให้สกุลโม่”
ค าขอบคุณที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ท าเอาเฮ่อจือหร่านตกใจ
ไปชั่วขณะ
“เอ่อ…พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าชอบท่านแม่ พวก
พี่สะใภ้ และน้องสาวมาก ดังนั้นข้าจึงยินดีท าสิ่งเหล่านี้ด้วยความเต็ม
ใจ”

แค่ชอบพวกนางเท่านั้นหรือ?
โม่จิ่วเยี่ยไม่รู้ว่าท าไมเมื่อได้ยินค าพูดของเฮ่อจือหร่าน สิ่งแรกที่
เขานึกถึงจึงเป็นค าถามนี้
ประสบการณ์การรบหลายปีท าให้เขาสามารถปกปิดความคิด
ภายในใจต่อหน้าหญิงสาวได้เป็นอย่างดี
โม่จิ่วเยี่ยไม่ใช่คนที่ชอบพูดมากอยู่แล้ว หลังจากแสดงความ
ขอบคุณ เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อ
ดังนั้น เขาจึงหยิบชามและตะเกียบขึ้นมาก่อนเริ่มกินข้าว
หลังจากกินซี่โครงไปชิ้นหนึ่ง โม่จิ่วเยี่ยก็รู้ว่าอาหารจานนี้ต้อง
เป็นฝีมือของเฮ่อจือหร่านแน่นอน
ผู้อื่นคงท ารสชาติเช่นนี้ไม่ได้
เหล่าสตรีทั้งหลายต่างพากันชมว่าซี่โครงหมูตุ๋นนี้อร่อยกว่าเนื้อ
ตุ๋นอีก
น่าเสียดายที่คนกินมีจ านวนมาก แต่ละคนจึงได้รับซี่โครงใน
จ านวนจ ากัด
ขณะเหล่าเจ้าหน้าที่กินข้าว หัวข้อสนทนาก็ไม่พ้นไปจากเรื่อง
ของเฮ่อจือหร่านเลย

พวกเขาเห็นพ้องต้องกันว่า ถึงแม้ภารกิจครั้งนี้จะได้รับ
ผลประโยชน์น้อยที่สุด แต่ก็ได้กินอาหารแสนอร่อยขนาดนี้ ก็ถือว่า
ไม่เสียเที่ยวเท่าไหร่นัก
หลังจากกินข้าวเย็นและล้างหน้าเสร็จแล้ว เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่ว
เยี่ยก็นั่งจ้องตากันอยู่ในห้อง รอจนถึงเวลาชายหนุ่มก็เตรียมจะ
ออกไปอย่างเงียบ ๆ
เวลาที่พวกเขาทั้งสองคนอยู่ด้วยกันตามล าพังโดยไม่มีอะไรท า
นั้นช่างรู้สึกน่าอึดอัดใจไม่น้อย
ในที่สุด โม่จิ่วเยี่ยก็ออกไปข้างนอกแล้ว เฮ่อจือหร่านพลันถอน
หายใจอย่างโล่งอก นางนอนบนเตียงอย่างเกียจคร้าน ก่อนส่ง
จิตส านึกเข้าสู่พื้นที่มิติ
นางจะตรวจสอบดูว่าค าขอเปิดร้านเมื่อวานผ่านหรือไม่
ผลลัพธ์นั้นท าให้นางดีใจมาก หน้าจอโทรศัพท์แสดงการ
ตรวจสอบที่ผ่านแล้ว และสามารถเพิ่มลิงก์สินค้าได้ด้วย
การเพิ่มลิงก์สินค้านั้นไม่ยาก ระบบมีฟังก์ชันถ่ายภาพ เพียงแค่
ถ่ายภาพสินค้าแล้วอัปโหลดลงก็เรียบร้อย
โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งออกไป เขาคงไม่น่าจะกลับมาเร็วนัก
เพื่อความสะดวกในการใช้งาน เฮ่อจือหร่านจึงเข้าไปในพื้นที่มิติ
แทน

นางสุ่มเลือกแจกันมาใบหนึ่ง และใช้ความคิดส่งมันไปที่ห้อง
ผ่าตัด
ในนั่นมีแสงไฟที่สว่างกว่า ภาพถ่ายสินค้าที่ถ่ายออกมาย่อมจะดู
ดีกว่า
เฮ่อจือหร่านคิดถึงภาพถ่ายสินค้าที่เคยพบเห็น ก่อนจะตั้งใจ
ถ่ายภาพแจกันทุกมุม
แต่เมื่อกล้องของโทรศัพท์ส่องไปยังแจกันใบนั้น นางกลับไม่พบ
ปุ่มชัตเตอร์
ในตอนที่เฮ่อจือหร่านก าลังรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง บนหน้าจอโทรศัพท์
ก็ปรากฏข้อมูลการประเมินราคาสินค้าขึ้นมา
[แจกันสมัยราชวงศ์ต้าซุ่น ไม่มีความเสียหาย มูลค่าอยู่ระหว่าง
400,000 – 500,000 หยวน คุณต้องการวางขายหรือไม่]
เฮ่อจือหร่านเพิ่งกังวลใจไปว่าตนไม่สามารถระบุมูลค่าของ
โบราณวัตถุเหล่านี้ได้ แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นประโยชน์กับผู้ใช้มาก
ขนาดนี้ ถึงขั้นสามารถแก้ปัญหาน่าปวดหัวที่สุดของนางได้ด้วย
นางจึงตัดสินใจวางขายสินค้าโดยไม่ลังเล
เฮ่อจือหร่านไม่ได้โลภมาก นางตั้งราคาขายไว้ที่ราคาต ่าสุด
เท่านั้น

เงินสี่แสนหยวนส าหรับนางก็น่าพอใจมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังมี
ของที่ขโมยมาจากท้องพระคลังอีกมากมายที่สามารถน าออกมาขาย
ได้
หากน าเงินที่ได้จากการขายโบราณวัตถุเหล่านี้ไปใช้ชีวิตในยุค
ปัจจุบัน นางคงเป็นคนที่ประสบความส าเร็จได้อย่างแท้จริง
น่าเสียดายที่นางโผล่มาอยู่ที่นี่แล้ว การเป็นคนที่ประสบ
ความส าเร็จในยุคปัจจุบันจึงเป็นได้เพียงความคิดเท่านั้น
เฮ่อจือหร่านเรียกสติกลับมาสู่ความเป็นจริง นางเพียงเลือกราคา
เสร็จ สินค้าก็ถูกวางขายส าเร็จ ในขณะเดียวกัน แจกันโบราณที่วาง
อยู่ตรงหน้าก็หายวับไป
เฮ่อจือหร่านตั้งใจจะเปิดลิงก์เพื่อดูสินค้าในมุมมองของลูกค้า
เมื่อดูแล้ว ยิ่งท าให้นางรู้สึกพอใจกับร้านค้านี้มากขึ้นไปอีก
ราคาสินค้าอยู่ที่สี่แสนหยวน ไม่รู้ว่ากล้องที่มากับแอปนี้ท างาน
ได้อย่างไร รูปสินค้าจึงมีทั้งหมดแปดรูป ไม่เพียงมองเห็นได้ชัดเจน
ทุกมุม แม้แต่ขนาดของสินค้าก็ยังระบุไว้อย่างชัดเจนเหมือนกัน