ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 98 ฟังข้าก็พอ

ตอนนี้กลุ่มชายชุดด าที่อยู่ด้านหลังเริ่มขวัญเสียเล็กน้อย
แต่พวกเขาก็ยังคงอาศัยจ านวนคนที่มากกว่า จึงไม่มีทีท่าว่าจะ
ล่าถอยไป
ในขณะที่โม่จิ่วเยี่ยก าลังจัดการกับศัตรูอยู่นั้น เขาต้องคอยดูแล
เฮ่อจือหร่านเป็นระยะ เพราะกลัวว่าชายชุดด าพวกนั้นจะฝ่าเข้าไปท า
ร้ายนางได้
ทั้งสองคนต่อสู้ร่วมกันอย่างเข้าขา
แต่ใครจะรู้ว่าในตอนที่เฮ่อจือหร่านก าลังจะหยิบปืนกลออกมา
จากพื้นที่มิติ ด้านหลังของนางกลับมีชายชุดด าสามคนโผล่ออกมา
จากที่ไหนก็ไม่รู้
ชายชุดด าเข้าล้อมเฮ่อจือหร่านไว้ทันที่
เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ หากเฮ่อจือหร่านยังใช้ปืนกล
ต่อไป ก็เท่ากับว่านางรนหาที่ตายแล้ว
เพื่อปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ เฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจเปลี่ยนจากปืน
กลในมือเป็นมีดพับแบบเดียวกับที่โม่จิ่วเยี่ยใช้งาน
ตอนนี้นางต้องรับมือกับชายชุดด ายอดฝีมือถึงสามคน เฮ่อจือห
ร่านจึงท าได้เพียงแค่หลบหลีกคนเท่านั้น

โม่จิ่วเยี่ยก าจัดกลุ่มชายชุดด าตรงหน้าไปได้แล้วจึงรีบวิ่งมาช่วย
แต่เฮ่อจือหร่านกลับถูกชายชุดด าสามคนที่เหลือบีบให้จนมุมอยู่ตรง
ขอบหน้าผา
เพียงก้าวถอยหลังไปอีกก้าวเดียว นางก็จะร่วงตกลงไปตนร่าง
แหลกสลายอยู่เบื้องล่าง
แน่นอนว่ากลุ่มชายชุดด าไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้หลุดมือ พวก
มันรุกไล่โจมตีเฮ่อจือหร่านอย่างหนักหน่วง
เฮ่อจือหร่านกะระยะห่างระหว่างนางกับโม่จิ่วเยี่ย แม้ว่าวิชาตัว
เบาของเขาจะรวดเร็วปานใด ก็คงไม่อาจมาช่วยนางได้ทันการณ์
แทนที่จะถูกแทงตายด้วยน ้ามือของศัตรู สู้เสี่ยงกระโดดหน้าผา
ลงไปยังดีกว่า อย่างน้อยนางก็ยังมีพื้นที่มิติคอยคุ้มกัน ดังนั้นโอกาส
รอดชีวิตของนางย่อมมีมากกว่า
เพื่อฉุดให้มันตกตายไปพร้อมกัน เฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจแน่ว
แน่ ทันทีที่ร่างของชายชุดด าพุ่งเข้ามา นางก็ไม่แม้แต่จะคิดหลบ มีด
ในมือแทงทะลุอกของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ก่อนร่างของนางจะเอน
หลังตกลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง…
เมื่อเห็นภาพนั้น ดวงตาของโม่จิ่วเยี่ยก็แดงก ่า
“ไม่นะ…”

ทันทีที่สิ้นเสียง โม่จิ่วเยี่ยก็พุ่งตัวผ่านกลุ่มชายชุดด า กระโจน
ตามร่างของนางลงไปในหุบเหวลึก
โม่จิ่วเยี่ยร่วงตกลงมา เขายังคงรักษาท่าทางเพื่อยื่นมือขวาไปหา
เฮ่อจือหร่าน ทั้งยังเร่งลมปราณจนถึงขีดสุด ด้วยหวังว่าจะจับตัวนาง
ได้ก่อนที่เฮ่อจือหร่านจะตกลงไปในเหว
ทันทีที่เฮ่อจือหร่านกระโดดลงจากหน้าผา นางก็คิดได้แล้วว่าพอ
ตกลงไปได้ระยะหนึ่ง จนมั่นใจว่าชายชุดด ามองไม่เห็นนาง ตนเองก็
จะรีบเข้าไปในพื้นที่มิติทันที่
จากนั้นก็จะเข้าออกอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งใกล้ถึงพื้นดินในระยะ
ที่ปลอดภัยแล้ว นางจึงค่อยกระโดดลงไป
ทว่าตอนที่นางก าลังจะเข้าไปในพื้นที่มิติ เมื่อเงยหน้าขึ้นไปกลับ
เห็นโม่จิ่วเยี่ยร่วงลงมาพร้อมกับนางด้วยอีกคน!
เฮ่อจือหร่านรู้ดีแก่ใจว่าถึงแม้โม่จิ่วเยี่ยจะมีวิชาตัวเบาติดตัว แต่
การกระโดดลงมาจากที่สูงเช่นนี้ คงจะไม่มีความหวังว่าจะรอด
เขาไม่รักชีวิตตัวเองแล้วหรือ?
ดังนั้น เพื่อให้โม่จิ่วเยี่ยมีชีวิตรอดต่อไป ในเสี้ยววินาทีที่สัมผัส
มือกับใหญ่ของเขา เฮ่อจือหร่านก็ใช้จิตส านึก พาคนทั้งสองเข้าไป
ในพื้นที่มิติพร้อมกันทันที่

ภาพฉากถูกสับเปลี่ยนกะทันหัน โม่จิ่วเยี่ยตื่นตัวทันใดและ
เตรียมที่จะลงมืออีกครั้ง
แต่เมื่อเห็นว่าเบื้องหน้าของตนคือเฮ่อจือหร่าน เขาก็ชะงักงันไป
ชายหนุ่มมองดูสิ่งของมากมายจากท้องพระคลังที่วางอยู่ตามพื้น
รวมถึงทุกสิ่งที่ไม่คุ้นเคยตรงหน้า โม่จิ่วเยี่ยกลับไม่รู้จะเอ่ยถามสิ่งใด
กับนาง
การที่เฮ่อจือหร่านเลือกพาเขาเข้ามาด้วย ย่อมรู้ดีว่าเรื่องพื้นที่
มิติของนางกับโม่จิ่วเยี่ยจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป
ขณะที่นางก าลังครุ่นคิดว่าจะอธิบายให้โม่จิ่วเยี่ยฟังอย่างไร อีก
ฝ่ายก็ยกมือกุมท้องน้อย และทันใดนั้นก็มีเลือดไหลออกจากปาก
ร่างกายของโม่จิ่วเยี่ยซวนเซไปข้างหลัง
เฮ่อจือหร่านรีบคว้าตัวเขาไว้
จากประสบการณ์ของแพทย์อย่างนาง โม่จิ่วเยี่ยต้องได้รับ
บาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน
เฮ่อจือหร่านไม่รอช้า รีบใช้จิตส านึกส่งตัวเขาเข้าห้องผ่าตัด
ทันที่
นางถอดเสื้อคลุมของโม่จิ่วเยี่ยออก เผยให้เห็นเสื้อตัวในสีขาวที่
เปื้อนเลือดจนแดงฉาน

เฮ่อจือหร่านไม่รอช้ารีบถอดเสื้อผ้าของโม่จิ่วเยี่ยทั้งหมด กระทั่ง
นางที่เคยพบเห็นบาดแผลมานับไม่ถ้วนในชีวิตก่อน ก็ยังอดตกตะลึง
กับร่องรอยทั่วร่างของเขาไม่ได้
ส่วนอื่นของร่างกายเขายังดี นางพบเพียงบาดแผลภายนอก
เท่านั้น คาดว่าไม่น่าเป็นอาการบาดเจ็บจากอวัยวะภายใน
แต่ตรงหน้าท้องของเขากลับต่างออกไป ผิวหนังและเนื้อปริเปิด
จนมองเห็นอวัยวะภายในอย่างเลือนราง
เฮ่อจือหร่านพลันรู้สึกใจหายวาบ
เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ แล้วเขาทนมาได้อย่างไร?
ซ ้ายังยอมกระโดดลงหน้าผาเพื่อช่วยนางอีก
นี่มันไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรือ?
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมารู้สึกแบบนั้น เฮ่อจือหร่านจึงขยี้ตา
แดงก ่าของนางเบา ๆ ก่อนจะเริ่มเตรียมตัวผ่าตัดแผลให้โม่จิ่วเยี่ย
หนึ่งชั่วยามผ่านไป ในที่สุดเฮ่อจือหร่านก็จัดการกับบาดแผล
ร้ายแรงบริเวณหน้าท้องของโม่จิ่วเยี่ยเสร็จ นางถือโอกาสที่เขายังคง
ถูกฤทธิ์ยาสลบ เย็บบาดแผลที่เหลือและให้น ้าเกลือกับเขา
เมื่อเห็นเลือดซึ่งเปรอะเปื้อนอยู่ตามร่างกายของโม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจื
อหร่านจึงท าความสะอาดตัวให้เขาด้วย

ชาติก่อน นางพบเห็นคนไข้ชายมามากแล้วจึงไม่รู้สึกอะไร คิด
เพียงว่าคนทุกคนล้วนมีร่างกายที่เหมือนกัน
ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าโม่จิ่วเยี่ย ไม่รู้เพราะสาเหตุใด หัวใจของนาง
กลับเต้นระรัว สองแก้มเริ่มแดง แม้แต่สายตาก็ยังจงใจหลบเลี่ยงบาง
จุดขนร่างกายชายหนุุ่ม
หลังวุ่นวายอยู่พักใหญ่ เวลาก็ผ่านไปห้าชั่วยามแล้ว
โม่จิ่วเยี่ยจึงค่อย ๆ รู้สึกตัวขึ้น
เขาลืมตาตื่น ภาพแรกที่มองเห็นคือโคมไฟสว่างจ้าบนเพดาน
และขวดสีใสหลายใบที่วางอยู่บนชั้น
เฮ่อจือหร่านเพิ่งอาบน ้าเสร็จ หลังคิดว่าโม่จิ่วเยี่ยคงจะตื่นแล้วจึง
เดินมาดู
ร่างกายโม่จิ่วเยี่ยยังคงอ่อนแรง พูดคุยยากล าบาก แต่สายตา
กลับจ้องมองนางไม่วางตา
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าเขาก าลังคิดอะไรอยู่ในใจ มันย่อมหนีไม่พ้นเรื่อง
ที่เขาอยากรู้ว่าที่นี่คือที่ไหน
ในเมื่อนางเลือกจะพาโม่จิ่วเยี่ยเข้ามาที่นี่แล้ว นางก็เตรียมใจจะ
บอกความจริงบางอย่างกับเขา
“บาดแผลของท่านสาหนักมาก อย่าเพิ่งขยับตัว แค่ฟังที่ข้าพูดก็
พอ”

โม่จิ่วเยี่ยกะพริบตา เป็นเชิงบอกให้นางพูดต่อ
“ที่นี่คือพื้นที่มิติที่ข้ามีมาโดยบังเอิญตั้งแต่เด็ก ตอนแรกข้าก็
กลัวมาก แต่พอเริ่มคุ้นชินแล้ว ข้าก็พบว่าที่นี่วิเศษมาก…”
เฮ่อจือหร่านเริ่มต้นด้วยการโกหก ก่อนเล่าถึงประโยชน์และข้อดี
ของพื้นที่มิติให้โม่จิ่วเยี่ยฟัง
“ทักษะวิชาแพทย์ของข้าก็เรียนรู้จากที่นี่ รวมถึงตอนที่ขโมยของ
มาจากท้องพระคลัง ข้าก็น าของพวกนั้นส่งเข้าไปในพื้นที่มิติ”
“นอกจากนี้ ในพื้นที่มิติยังมีสิ่งที่เรียกว่าโทรศัพท์ ซึ่งสามารถซื้อ
ของได้หลายอย่างที่ไม่มีมาก่อน…”
เฮ่อจือหร่านเล่าไม่หยุด โดยสรุปแล้ว นอกจากเรื่องที่นางเป็นคน
ที่ทะลุมิติเข้ามา นางก็ไม่ได้ปิดบังความลับเกี่ยวกับพื้นที่มิตินี้กับโม่
จิ่วเยี่ยเลย
ตอนแรกโม่จิ่วเยี่ยรู้สึกตกใจนัก เพราะสิ่งที่นางพูดมามันอยู่
เหนือจินตนาการมากเกินไป
แต่พอคิดถึงตอนที่เห็นข้าวของจากท้องพระคลังตอนที่เข้ามา
เขาก็พลันเข้าใจ
ถ้านางไม่มีความสามารถเช่นนี้ แล้วนางจะขนของออกจาก
ท้องพระคลังได้อย่างไร

เขาได้แต่บอกตนว่า โลกใบนี้ช่างกว้างใหญ่ ย่อมมีเรื่องแปลก
ประหลาดมากมาย
หลังจากฟังเรื่องที่เฮ่อจือหร่านเล่าจบ โม่จิ่วเยี่ยก็ถึงกับพูดไม่
ออก
“พื้นที่มิติของเจ้ามันวิเศษเกินไป เพื่อความปลอดภัยของตัวเจ้า
ในอนาคต อย่าให้คนอื่นรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด”
เฮ่อจือหร่านย่อมเข้าใจดีว่าการมีของล ้าค่ามักน าภัยมาสู่ตัว การ
ที่นางพาโม่จิ่วเยี่ยเข้ามา นอกจากจะช่วยชีวิตเขาแล้วก็ยังมีอีก
เหตุผลหนึ่ง
ในตอนที่โม่จิ่วเยี่ยกระโดดตามนางลงมาจากหน้าผา นางเห็น
ความจริงใจของเขา และเข้าใจถึงความรู้สึกที่เขามีต่อนางได้อย่าง
ชัดเจน…