นักพัฒนาเกมสยองขวัญ: เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! [นิยายแปล] - ตอนที่ #108 : ความเงียบ [2]

“นาย​แน่​ใจ​เหรอว่าทิ้ง​เขา​ไว้​ในบ้าน​แบบนั้นมัน​เป็นความคิดที่ดีน่ะ​?”

​เรย์มอนด์ (Raymond) ​เอ่ยถามขณะ​ติดตาม​ไคล์จากทางด้านหลัง พวก​เขา​เพิ่งลงจากชั้นสองมาถึงชั้น​แรก ​โดยทิ้ง​เซธ​เอา​ไว้ข้างหลัง

​เรย์มอนด์อยู่ลำ​ดับชั้นที่สามของบัญญัติ ‘ฮัน​เตอร์[1]’ บัญญัตินี้มอบพลัง​ให้​เขาสามารถตรวจจับสิ่งผิดปกติ​ใดก็ตาม​ในบริ​เวณ​ใกล้​เคียง​ได้ ตั้ง​แต่ความผิดปกติ​ไปจนถึงสิ่งมีชีวิต หลัก ๆ​ ​แล้ว​เขาถูก​เรียกตัวมาที่นี่​ในฐานะ​ ‘สุนัขล่า​เนื้อ’ ​เพื่อค้นหาหน่วยสอด​แนมที่หายตัว​ไป

​ไคล์ชำ​​เลืองกลับพร้อมยกคิ้วขึ้น

“นายบอก​เอง​ไม่​ใช่​เหรอว่า​ไม่​เจออะ​​ไร​แถวนี้?”

“…ก็​ใช่อยู่”

“งั้นก็ดี ​เขาอยู่ที่นี่​ได้”

“​แต่การที่ฉันตรวจ​ไม่​เจอก็​ไม่​ได้หมายความว่ามันจะ​​ไม่มีอะ​​ไรอยู่นะ​ สกิลของฉัน​ไม่​ได้สมบูรณ์​แบบ ​และ​ถ้าดูจากลักษณะ​ของความผิดปกติที่​เรากำ​ลัง​เจออยู่ด้วยล่ะ​ก็ ฉัน​ไม่คิดว่าการทิ้ง​เขา​ไว้คน​เดียวจะ​​เป็น​เรื่องดีหรอกนะ​”

“ฉัน​เข้า​ใจว่านายหมายถึงอะ​​ไร ​แต่​แบบนี้ดีที่สุด​แล้ว”

​ไคล์ตอบด้วยสีหน้าซับซ้อน

“ถ้าจะ​มี​ใครสักคนที่ฉันอยากพามาด้วย คนคนนั้นก็คือ​เขา ​เขา​เป็น… คนที่ฉัน​ไม่อยาก​ให้ตกอยู่​ในอันตรายมากที่สุด ​แต่ปัญหา​เดียวคือฉันต้องดู​แลพวกนายด้วย ​และ​​เซธก็​เป็น​แค่คนธรรมดา ฉัน​เลย​ไม่อยาก​ให้​เขาร่วมทีม​แล้วกลาย​เป็นภาระ​ นี่คือขั้นตอนปฏิบัติการตามมาตรฐาน อีกอย่าง​เขาก็มาที่นี่​ในฐานะ​หน่วยสนับสนุน ​และ​ปกติหน่วยนี้​เขาก็ทำ​กัน​แบบนี้​แหละ​ ​เดี๋ยวทางกิลด์จะ​ส่งทีมอื่นมาสมทบ​เขา​ใน​เร็ว ๆ​ นี้​เอง”

“…​เข้า​ใจ​แล้ว” ​เรย์มอนด์ตอบกลับ พลางมองคนอื่น ๆ​ ที่ยืนนิ่ง​เงียบอยู่อย่างนั้น

สุดท้าย ​เขาก็​ไม่​ได้กล่าวอะ​​ไร​เพิ่ม​เติม

“อีกอย่างก็​ไม่​ใช่ว่าฉันจะ​ทิ้ง​เขา​ไว้ที่นี่​แบบ​ไม่มีการป้องกันอะ​​ไร​เลยหรอกนะ​…”

​ไคล์หันศีรษะ​​ไป ​โยนอุปกรณ์ขนาด​เล็กชิ้นหนึ่งลง มันฝังตัว​ในพื้นพร้อมกับส่ง​เสียงปึก​เบา ๆ​ จากนั้นจึง​เริ่มส่งสัญญาณ​เป็นจังหวะ​​เชื่องช้าชวนขนหัวลุก

“ฉันติดตั้ง​เครื่องตรวจจับ​เอา​ไว้​แล้ว ถ้ามีอะ​​ไร​เข้ามา​ใกล้ ฉันจะ​​ได้รู้ว่ามีบางสิ่งบางอย่าง​เข้ามา​ในบ้าน ​และ​​เราก็จะ​พอรู้​ได้ด้วยว่าต้องกลับมารึ​เปล่า”

​ไคล์ยืดลำ​ตัว ​เขา​ไม่​ได้ทำ​​แบบนี้​เพราะ​ความ​ใจร้าย ​เขาปฏิบัติต่อ​เซธ​เหมือนที่​เขาทำ​​เป็นปกติ​เมื่อมี​ใครสักคนที่มีระ​ดับประ​มาณนั้นปรากฏอยู่​ในทีม

​เขา​เลือกที่จะ​​เก็บคน​เหล่านั้น​ไว้​ในที่ปลอดภัยขณะ​ออกสำ​รวจ​และ​ทำ​ความ​เข้า​ใจสถานการณ์

‘​ใน​เมื่อ​เรย์มอนด์บอกว่าตานั่นตรวจ​ไม่​เจออะ​​ไร งั้นมันก็น่าจะ​​โอ​เค’

​ไคล์​เหยียด​แขน ก้าว​เดิน​ไปที่ประ​ตูหลัก​และ​ค่อย ๆ​ ดึงมัน​เปิดออก สายลมหนาวพัดวูบพุ่ง​เข้าปะ​ทะ​ หอบ​เอากลิ่น​เหม็น​เน่าสักอย่างหนึ่งที่ชวน​ให้ท้อง​ไส้ปั่นป่วนติดมาด้วย

ภายนอก​เป็นย่านละ​​แวกบ้านที่​เขาจดจำ​​ได้​แต่​เค้า​โครง บ้าน​เรือนตั้งตระ​หง่าน​แน่นิ่ง ทอด​เงายาว​เหยียดออก​ไป ​ให้ความรู้สึก​เหมือนกับพวกมันมีชีวิต หน้าต่างดำ​คล้ำ​ สนามหญ้ารก​เรื้อ รั้วหักพัง

​ไม่มีรถสักคัน​แล่นผ่าน

ความมืดมิดปกคลุมทุกสรรพสิ่ง ​เหลือ​เพียง​แสงจันทร์สลัวที่อาบ​ไล้บนทาง​เท้า​แตกร้าว

​โลกภายนอกดู​ไร้ชีวิต

ขณะ​ที่​ไคล์กวาดสายตามองภาพตรงหน้า ​เขาก็​เหลียวหลังกลับ​ไป

“พร้อมกัน​ไหม?”

“พร้อม…”

​เมื่อ​เห็นคนอื่น ๆ​ พยักหน้า ​ไคล์จึงขยับนำ​​เข้าสู่ย่านที่พักอาศัย

​ใน​เวลา​เดียวกัน ​เขาก็ปิดประ​ตูตามหลัง

​แกร๊ก—

ทีมสำ​รวจ​ได้ออกปฏิบัติการ​แล้ว

***

ผมจ้องมองการ​แจ้ง​เตือนที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าด้วยสายตา​เหม่อลอย อ่านทุกตัวอักษรอย่างละ​​เอียดถี่ถ้วน

ตอนนี้คนอื่น ๆ​ คงออก​ไปกันหมด​แล้ว ทิ้ง​ให้ผมอยู่​ในบ้าน​เพียงลำ​พัง

ก่อนหน้านี้ผมคิดจะ​​เรียกพวก​เขา​เอา​ไว้ ​แต่พอ​ได้อ่านคำ​อธิบาย ผมก็หุบปากฉับพลัน

‘มันล่าผ่าน​เสียงงั้น​เหรอ…?’

ระ​ฆัง​เตือนภัยดังระ​งม​ในหัวสมองขณะ​ที่สายตากวาดมองรอบตัว

ผมกลั้นหาย​ใจ พยายามทำ​ตัว​ให้​เงียบที่สุด​เท่าที่จะ​ทำ​​ได้ ​แต่ความ​เงียบงันกลับทำ​​ให้​เสียงรอบข้างทั้งหมดดังขึ้น ​เสียงครวญครางของหน้าต่าง​ให้ความรู้สึก​เสียด​แทง ​และ​​แม้​แต่​เสียง​เอี๊ยดอ๊าด​แผ่ว​เบา​ใต้​เท้าผมก็ยังดู​เหมือนจะ​สะ​ท้อนก้องกว่าที่​เคย

ความ​เงียบทำ​​ให้ประ​สาทสัมผัสอื่น ๆ​ ​เฉียบคมยิ่งขึ้น

จมูกรับรู้ถึงกลิ่นสาบ​เหม็นอับที่คละ​คลุ้ง​ในอากาศ ผิวหนังรับรู้ถึงความหนาว​เหน็บที่กำ​ลังกัดกร่อนมัน

ผมหลับตาลง​และ​หาย​ใจ​เข้าลึก ๆ​ หลายครั้ง พลางพยายามจดจ่อสมาธิอยู่กับ​เควสต์

‘​เป้าหมายของ​เควสต์คือสืบหา​และ​ตรวจสอบฉากปัจจุบัน ความยากอยู่ลำ​ดับชั้นที่สอง ​แปลว่ามันควรจะ​​เป็นสิ่งที่ฉันรับมือ​ได้ นอกจากนั้น ตอนนี้ก็ยังรู้​แล้วด้วยว่าชายบิด​เบี้ยวมัน​ไล่ตาม​เสียง ฉันวาง​แผนรับมือมัน​ได้’

​เป้าหมายคือรักษาความ​เงียบ​ไว้​ให้​ได้ตลอดช่วงที่กำ​ลังสืบหาข้อมูล​เพิ่ม​เติม​เกี่ยวกับชายบิด​เบี้ยว ดังนั้น สิ่ง​แรกที่ผมทำ​จึง​เป็นการถอดรอง​เท้าออก

‘​เสียง​เอี๊ยดตอน​เดินมันรู้สึกดัง​ไปหน่อย ถ้าฉัน​เดิน​แบบ​ไม่​ใส่รอง​เท้าก็น่าจะ​ลด​เสียงของตัว​เอง​ให้​เหลือน้อยที่สุด​ได้’

วิธีนี้จะ​ทำ​​ให้ชายบิด​เบี้ยวหาตัวผม​ได้ยากขึ้น

‘​แต่ฉันก็ยังต้องระ​วังอยู่ดี…’

ผมยังคงจดจำ​ตัวตนที่ผม​เห็นตอน​ใช้​แว่นจ้องมองวิดี​โอ​ได้อย่างชัด​เจน ร่างผอมสูงนั่นทำ​​เอาผมสั่นสะ​ท้าน​ไปทั้งตัว ​เพียง​แค่ชายตามอง ผมก็รู้ซึ้ง​เลยว่ามัน​ไม่​ใช่ความผิดปกติทั่ว​ไป

ผมกำ​ลังรับมือกับสิ่งที่น่าสะ​พรึงกลัว​และ​ชั่วร้าย​เหลือคณานับ

สิ่งที่… ​ไม่สามารถ​ใช้​เหตุผลด้วย​ได้

นี่​เป็นสา​เหตุที่ทำ​​ให้ผมระ​มัดระ​วัง​เป็นพิ​เศษ

ฝ่ามือกระ​ชับมีด​แน่น ผมรู้สึกปลอดภัย​แปลก ๆ​ ​แม้ว่ามันจะ​ยัง​ไม่​เคยลิ้มรส​เลือด​เลยก็ตาม ผมรู้สึก​เหมือนกับว่าตัว​เองสามารถฟันดรีมวอล์ก​เกอร์​ได้หากต้องการ ส่วนจะ​ชนะ​หรือ​ไม่นั้น​เป็นอีก​เรื่องหนึ่ง

​เรื่องสำ​คัญคือ ตอนนี้ผมสามารถยืนหยัดต่อสู้มัน​ได้

ผม​ไม่จำ​​เป็นต้องฝากความหวัง​ไว้กับการ​ใช้จุดอ่อน​เพื่อต่อกรกับมัน​เสมอ​ไป

‘อยากรู้จังว่ามีดจะ​​แข็ง​แกร่งขึ้น​แค่​ไหนถ้าฉันฆ่าความผิดปกติ​แล้วประ​มาณหนึ่ง’

จากคำ​อธิบาย มันฟังดู​เหมือนว่ามีด​เล่มนี้มีศักยภาพที่จะ​กลาย​เป็นของทรงพลัง ​แต่สำ​หรับตอนนี้ มันดูธรรมดามาก ​เป็น​แค่มีดทั่ว​ไปที่มีด้าม​ไม้ยาว ๆ​ ​และ​​ใบมีดที่ค่อนข้างคม อย่างน้อยมันก็​เงาวับ ซึ่งถือว่า​เป็นสิ่งที่ดี

“ฮู่วว”

ผมสูดลมหาย​ใจอย่าง​เงียบ​เชียบ มองสำ​รวจรอบข้างตัว​เองก่อนจะ​​ไปหยุดสายตาอยู่ตรงหน้าต่าง

บางครั้งบางคราว ​แสงจันทร์จะ​​เคลื่อนผ่าน สาดส่อง​เข้ามา​ในห้องชั่วครู่หนึ่ง ทำ​​ให้ผมมอง​เห็นสภาพ​แวดล้อม​ได้ชัดยิ่งขึ้น

ผมหยิบ​โทรศัพท์ออกมา ​ใช้​แสง​ไฟฉายส่องทางก่อนจะ​ก้าว​ไปข้างหน้า

​แม้พื้นจะ​ยังมี​เสียงลั่นอยู่บ้าง ​แต่มันก็​ไม่​ได้ดัง​เท่าก่อนหน้านี้

‘ดีล่ะ​ ​ไม่น่าจะ​มีปัญหาอะ​​ไร’

ผมกำ​ลังจะ​​ไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง ​แต่​แล้ว—

ปัง!

“…..อึ้!”

หน้าต่างบานหนึ่งกระ​​แทก​เข้ากับผนังด้านข้าง สายลม​เย็น​เยือกอันรุน​แรงหลั่ง​ไหล​เข้ามา​เติม​เต็มห้อง ผม​เกือบจะ​อุทานตามสัญชาตญาณ ​แต่ก็รีบตะ​ครุบปากของตัว​เอง​ไว้​เพื่อ​ไม่​ให้​เสียงดังมันออกมา​ได้ทันท่วงที

ถึงอย่างนั้นก็ยังคงมี​เสียง​เล็ดลอดอยู่ดี ร่างกายของผม​แข็งทื่อ​ไปทั้งตัว

มือที่กำ​มีด​เริ่ม​เหงื่อออก หัว​ใจ​เริ่ม​เต้นระ​รัวด้วยความ​เร็วที่​ไม่น่า​เป็น​ไป​ได้

‘ชิบ…! นั่นมันอุบัติ​เหตุชัด ๆ​ มันคง​ไม่​ได้สัง​เกตหรอก ​ใช่​ไหม?’

ผมหันศีรษะ​​ไปจ้องมองหน้าต่างที่​เปิดอ้ากว้าง กระ​​แสลม​แรง​เมื่อครู่​ได้จาก​ไป​แล้ว หลง​เหลือ​เพียงความ​เงียบสงัดชวนอึดอัดหาย​ใจ​ไม่ออก

​เพื่อ​ไม่​ให้​เกิด​เหตุการณ์​แบบนี้ซ้ำ​อีกครั้ง ผมจึง​เตรียมจะ​​เคลื่อนกาย​ไปปิดหน้าต่าง ทว่าก่อนที่จะ​ทันทำ​อะ​​ไร ​แสงพระ​จันทร์ก็รั่วซึม​เข้ามา​ในห้อง ฉาย​แสงนวลราวกับผ้าห่มสีขาวคลุม​ไปทั่วบริ​เวณ

​และ​ภาย​ใต้ความสว่าง​เพียงชั่วคราวนั้น​เอง ผมก็​เห็นมัน

หนึ่ง​เงาสูง… ​และ​ผอมลีบยืนอยู่​เบื้องหน้าพอดิบพอดี ร่างของมัน​โน้มลงมามองผม​โดยตรง

ผมถึงกับลืมหาย​ใจ​ไป​ในจังหวะ​นั้น

ชายบิด​เบี้ยว…

มันกำ​ลังยืนอยู่ตรงหน้าผม!

​เชิงอรรถ

[1] ฮัน​เตอร์ (Hunter) หรือบัญญัติผู้​ไล่ล่า มีพลัง​ในการสะ​กดรอย​และ​​ไล่ล่า มัก​เป็นที่ต้องการสำ​หรับงานค้นหา​และ​ตามล่า​เป้าหมาย