นักพัฒนาเกมสยองขวัญ: เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! [นิยายแปล] - ตอนที่ #72 : เด็กสาวตัวน้อย [1]
ฮึก… ฮึก…
เสียงสะอื้นอันเงียบงันล่องลอยท่ามกลางอากาศ ผมจ้องมองประตูด้วยความแข็งทื่อราวกับเป็นอัมพาตโดยสมบูรณ์
เงาจางสายหนึ่งลอดเข้ามาผ่านช่องแคบ ๆ ของประตู ทอดยาวไปตามพื้น และขยายความยาวยิ่งขึ้นเมื่อร่างหนึ่งกำลังผลักประตูให้เปิดออก
ผมหยุดหายใจ
ดวงตาส่ายสลับไปมาระหว่างหน้าต่างร้านค้าและประตู
แต่แล้ว—
“หนูหิว… ใครก็ได้…”
เสียงของเด็กสาวยังคงดังต่อเนื่อง บานประตูหยุดการขยับเขยื้อน
“…หนูหิวจริง ๆ ได้โปรด…”
เสียงของเธอวนเวียนอยู่ในชั้นอากาศ ลอยลำไปตั้งแต่ภายในห้องรับประทานอาหารจนมาถึงบริเวณที่ผมอยู่
ผมไม่รู้แน่ชัดว่าเธออยู่ตรงไหน แต่ผมรู้ว่าตัวเองต้องย้ายที่ได้แล้ว
ผมอยู่ตรงนี้ไม่ได้
ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นบางขณะจ้องมองประตูที่นำไปสู่ห้องรับประทานอาหาร ผมถอดรองเท้าออกเพื่อระงับเสียงฝีเท้าและเริ่มเคลื่อนกายไปหาต้นเสียงอย่างเงียบเชียบ
ผมพยายามลงเท้าให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะหยุดอยู่ที่กรอบประตูข้างหนึ่ง
‘ตรงนี้น่าจะได้’
ผมกลั้นหายใจพลางกำเสื้อตัวเองไว้แน่น
ในขณะเดียวกันก็จ้องมองประตูบานที่อยู่ข้างกายไปด้วย
‘…ถ้าประตูเปิด มันจะบังตัวฉันไว้พอดี แบบนี้น่าจะดีกว่า’
ผมก้มลงมอง สายตาไปตกลงบนเงาที่ยังคงพาดขยายอยู่บนพื้น ผมจึงรู้ว่าร่างนั้นอยู่ข้าง ๆ ตัวเอง
ใช่แล้ว… อยู่อีกด้านหนึ่งของประตู
“ได้โปรด…”
ฮึก ฮึก
เสียงคร่ำครวญยังคงฝังแน่น ดังขึ้นยิ่งกว่าครั้งเก่า
ผมฟังเสียงสะอื้นของเธอ พลางจับตาดูเงาไปด้วย
ร่างกายอยู่ในสภาวะระวังสุดขีด
ทั่วทั้งตัวแข็งเกร็ง พยายามผ่อนลมหายใจให้แผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ผม… จะให้มันรับรู้ถึงตัวผมไม่ได้เด็ดขาด
โชคยังดีที่เสียงร้องไห้ดังขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวินาทีที่ผ่านไป
“หนูหิว… ใครก็ได้…”
เสียงมันดังมาก และในไม่ช้า เงาจากร่างด้านหลังประตูก็หันกลับไป เส้นเงาหดเล็กลงเมื่อร่างเริ่มเคลื่อนห่าง
ภาพนั้นทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้น
อย่างไรก็ตาม ผมยังคงระวังตัวอย่างถึงที่สุด จึงรออยู่สองสามวินาทีก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วค่อย ๆ สอดมันเข้าไปตรงช่องว่างใต้ประตู
ผมขยับมันอย่างช้า ๆ และระมัดระวัง ให้กล้องโผล่พ้นออกไปเพียงพอให้มองผ่านได้
‘ใช่เลย แบบนี้น่าจะยังเนียนอยู่ มันควรจะ—’
แต่ทันทีที่ผมเห็นหน้าจอ อากาศก็ติดขัดอยู่ในลำคอ
ทุกใบหน้าล้วนจ้องตรงมาทางประตู
จ้องเขม็งมายังช่องว่างคับแคบนั้น
ดูเหมือนกำลังเฝ้ารออยู่
ความรู้สึกหนาวสั่นแล่นพล่านทั่วทุกส่วนของร่างกาย ผมพยายามประคองลมหายใจให้เป็นปกติอย่างสุดความสามารถ
นั่น…
พวกเขากำลังรอผมอยู่งั้นเหรอ?
ผมกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า ก่อนจะดึงโทรศัพท์ออกมาและพยายามควบคุมฝ่ามือไม่ให้สั่นแบบสุดกำลัง
‘ถ้าเมื่อกี้ฉันโผล่หัวออกไปตรง ๆ คงโดนเห็นแล้วแน่ ๆ …’
ความคิดดังกล่าวทำเอาผมสั่นสะท้าน
ถึงอย่างนั้น เมื่อคิดถึงเรื่องพวกเขากับการได้ยินเสียงร้องไห้ที่ยังคงลอยค้างอยู่ในอากาศ ผมก็เริ่มสงสัยแล้วว่าทำไมถึงไม่มีใครทำอะไรเลยสักอย่าง
เหล่าคนรับใช้ยังคงเดินไปมาอย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่สมาชิกในครอบครัวเอาแต่จ้องมองประตู
‘…งานหยาบแล้วสิ’
หากการคาดเดาของผมถูกต้อง แสดงว่าผมต้องไปให้ถึงจุดที่เสียงคร่ำครวญดังออกมา
ทว่าการจะทำอย่างนั้นได้ จำเป็นต้องเข้าไปในห้องและฝ่าพวกคนรับใช้
ผมจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงกัน?
ภารกิจนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นไปไม่ได้เลย
‘ไม่ดิ ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ มันต้องมีวิธีสิ’
ผมเริ่มเค้นสมองคิดหาหนทางแก้ปัญหา
‘ห้องที่เต็มไปด้วยคนรับใช้ มีสี่คนกำลังกินข้าวอยู่ที่โต๊ะ มีเด็กกำลังร้องไห้…’
ผมกัดริมฝีปากและครุ่นคิดถึงสถานการณ์ ท้ายที่สุดความคิดก็ไปหยุดอยู่กับไอเทมชิ้นหนึ่งที่ผมเคยเจอในร้านค้า
มันเป็นหนึ่งในไอเทมที่ผมเคยเห็นมาก่อน และดูเหมือนจะเหมาะกับสถานการณ์ปัจจุบันเสียด้วย
─────[ร้านค้า]─────
[คุณฮักส์]
: ตุ๊กตาหมีมอมแมมที่ช่วยลดความก้าวร้าวภายในรัศมี 5 เมตร แต่การสัมผัสอย่างใกล้ชิดเป็นเวลานานจะทำให้เกิดอาการยึดติดขั้นรุนแรงและสภาวะทางอารมณ์ไม่คงที่เมื่อต้องแยกจากกัน
ราคา : 2,178 SP
─────[ร้านค้า]─────
“…อา”
ผมรู้สึกลังเลขณะจ้องมองไอเทมในร้านเค้า
ข้อสงสัยมากมายผุดขึ้นในหัวเมื่ออ่านคำอธิบาย
ลดความก้าวร้าว… มันจะได้ผลนานขนาดไหน? นี่เป็นไอเทมลำดับชั้นที่หนึ่ง และพวกตัวประหลาดข้างในอาจจะแข็งแกร่งกว่านั้นมาก มันจะสามารถสะกดพวกนั้นไม่ให้ก้าวร้าวได้นานแค่ไหนกันเชียว?
แล้วมันจะใช้ได้ผลกับพวกนั้นจริง ๆ หรือเปล่า?
หัวสมองเต็มไปด้วยความสงสัย พลางจ้องรูปตุ๊กตาหมีที่อยู่ข้าง ๆ คำอธิบายไอเทม
ด้วยแต้ม 10,450 SP ที่มีอยู่ ผมสามารถซื้อมันได้สบาย ๆ
ประเด็นคือมันจะใช้ได้ผลจริงหรือเปล่า
ถ้ามันไม่ได้ผลขึ้นมาล่ะ ผมจะทำยังไงต่อ?
‘ฉันมีทางเลือกอื่นด้วยเหรอ? ก็ไม่ บางทีมันอาจจะมีประโยชน์ในอนาคตก็ได้ ต้องซื้อเอาไว้’
ผมกวาดสายตาดูไอเทมชิ้นอื่น ๆ ที่ปลดให้เห็น และก็มีอีกชิ้นหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของผม
─────[ร้านค้า]─────
[ชุดเย็บเนรมิต]
: ชุดเสื้อผ้าเวทมนตร์ที่สามารถเปลี่ยนเป็นชุดใดก็ได้ตามที่ผู้สวมใส่จินตนาการ แม้จะมอบสไตล์และความสบายอันสมบูรณ์แบบ แต่หากใช้งานมากเกินไปอาจนำไปสู่การสูญเสียตัวตน เนื่องจากผู้สวมใส่จะเริ่มลืมเลือนรูปลักษณ์ดั้งเดิมของตนเองไป
ราคา : 3,450 SP
─────[ร้านค้า]─────
มันเป็นไอเทมที่ผมเคยดูถูกว่าไร้ประโยชน์ แต่พอมาคิดถึงสภาพของตัวเองในตอนนี้แล้ว ไอเทมชิ้นนี้อาจจะพลิกสถานการณ์ได้
‘ถ้ามีเจ้านี่บวกกับตุ๊กตาหมี ฉันอาจจะ… ปลอมตัวเป็นคนรับใช้ได้’
ปัญหาคือมันเป็นคำว่า ‘อาจจะ’ ที่สุ่มเสี่ยงมาก
ผมไม่มั่นใจเลยว่าจะหลอกพวกเขาได้สำเร็จหรือเปล่า
มีดเป็นสิ่งที่ดูจะมีประโยชน์ที่สุดรองลงมาสำหรับฉากนี้ แต่ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถตบตีกับพวกคนรับใช้ได้ขั้นนั้น หากเดาไม่ผิดล่ะก็ พวกเขาคงจะแข็งแกร่งกว่าผมมากทีเดียว
สถานการณ์ปัจจุบันทำให้การต่อสู้เป็นเรื่องที่ชนะไม่ได้เลย
ถ้าอย่างนั้น…
‘ฉันว่านี่เป็นทางเลือกเดียวของฉันแล้วล่ะ’
ผมไม่ลังเลอีกต่อไปและตัดสินใจซื้อไอเทมทั้งสองชิ้น
ปุ้ง
ตุ๊กตาหมีและเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ ๆ ตกลงมาจากด้านบน ผมคว้าพวกมันเอาไว้
แต้มคงเหลือลดจาก 10,450 ไปเป็น 4,822
ผมรู้สึกเจ็บแปลบ แต่ก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ใส่ใจ สายตาจ้องมองไอเทมสองชิ้นในมือ
ท้ายที่สุด ผมก็สวมเสื้อเชิ้ตพร้อมกับถือตุ๊กตาหมี
‘มันใช้ยังไงนะ?’
ไม่กี่วินาทีหลังจากได้สวมเสื้อ ผมลองดึง ๆ ดูว่ามีการเปลี่ยนแปลงอะไรไหม แต่มันก็ยังคงเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ ๆ เหมือนเดิม
นั่นคือตอนที่ผมย้อนกลับไปอ่านคำอธิบายอีกครั้งแล้วตบหน้าตัวเอง
“จริงด้วยสิ…”
ผมหลับตาลงและจินตนาการถึงชุดที่พวกคนรับใช้สวมใส่ เบลเซอร์สีดำทับเสื้อเชิ้ตสีขาวมีชีวิตชีวา ซึ่งสอดไว้อย่างเรียบร้อยในกางเกงขายาวสีดำไร้รอยยับ
ทันทีที่ภาพนั้นก่อตัวขึ้นในหัว บางสิ่งบางอย่างก็มีการเปลี่ยนแปลง และเมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง เสื้อผ้าก็เปลี่ยนไป
‘…ใช้ได้แล้ว’
ผมก้มลงมองเบลเซอร์และเสื้อเชิ้ต รูปลักษณ์เหมือนกับเครื่องแบบของคนรับใช้ทุกรายละเอียด
จากนั้น…
ผมกอดตุ๊กตาหมี สูดหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่งก่อนจะหันความสนใจไปทางประตู
‘ขอให้มันได้ผลทีเถอะ…’
ฝ่ามือค่อย ๆ ยื่นออกไป ลงแรงกับลูกบิดก่อนจะดึงเข้าหาตัว
แอ๊ดดดดด…
แสงสว่างสาดส่องเข้ามายังทางเดิน
และตัวผม ได้ก้าวเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร
YOU MAY ALSO LIKE
