นักพัฒนาเกมสยองขวัญ: เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! [นิยายแปล] - ตอนที่ #79 : เชพเพิร์ด [1]
“ชายบิดเบี้ยว?”
ชื่อนั้น… มันดูไม่ค่อยเข้ากับสิ่งที่ผมเห็นในวิดีโอที่ไคล์เพิ่งเปิดให้ดูเมื่อครู่เท่าไหร่เลย
ไคล์ยักไหล่
“รู้นะว่านายคิดอะไรอยู่ ฉันเองก็คิดเหมือนกัน แต่ฉันไม่ได้เป็นคนตั้งชื่อนะ อีกอย่าง ชื่อชายมัมมี่มันก็ฟังดูไม่ค่อยเพราะเท่าไหร่ด้วย ฉันว่าที่พวกเขาใช้ชื่อชายบิดเบี้ยวคงเพราะอวัยวะภายในของเหยื่อทุกรายโดนบิดจนเป็นเกลียวหมดนั่นแหละ”
“…อ้อ”
ฟังดูขี้เกียจไปหน่อยไหม
“เอาเถอะ ไม่ว่ายังไงนายก็ควรระวังตัวไว้ด้วยนะ สถานการณ์บนเกาะอาจจะวุ่นวายกว่าเดิมในเร็ว ๆ นี้ ถ้ามันแย่จริง ๆ อาจจะมีแผนกอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย แต่ฉันว่าตอนนี้ยังโอเคอยู่นะ พอดีล่าสุดมีเกตแรงก์ S เปิดบนเกาะหลักน่ะ ช่วงนี้กิลด์เลยค่อนข้างสงบ”
“เกตแรงก์ < S >…?”
ฟังดูน่ากลัวเอาเรื่องอยู่นะ เท่าที่ผมรู้มาจนถึงตอนนี้ เกตแรงก์ < S > เป็นเกตที่อันตรายที่สุด
พวกมันถูกจัดว่าเป็นเกตที่แทบจะไม่มีทางเคลียร์ได้
“นายไม่ต้องกังวลเรื่องเกตนั้นมากไปหรอก มันเป็นเกตประเภทคลื่นระลอก แปลว่ามันไม่เกี่ยวกับเรา งานของพวกเราคือจัดการสถานการณ์ตรงนี้ให้เรียบร้อย”
พวกเรา?
เอ่อ ไม่น่านะ
‘แค่นายต่างหาก ไม่ใช่พวกเรา’
“เข้าใจแล้ว”
คำพูดนั้นมาพร้อมกับการแสร้งทำเป็นพยักหน้า
ผมยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับวิธีการทำงานของกิลด์และของแผนกอื่น ๆ มากนัก
อย่างไรก็ตาม พอดูจากสถานการณ์แล้ว แต่ละแผนกมีงานล้นมือกันหมดเลย
ผมรู้สึกยินดีอีกครั้งหนึ่งที่ตัวเองไม่ได้เข้าร่วมกิลด์นี้
ไม่สิ เดี๋ยวนะ… จริง ๆ ผมก็เข้าแล้วนี่หว่า
แต่เป็นตำแหน่งปลอม ๆ อะไรทำนองนั้น
‘คงไม่นับหรอก ใช่ไหม?’
ศีรษะส่ายไปมา ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ผมต้องรีบกลับห้องทำงานเพื่อเอาขนมไปให้มิเรลล์แล้ว
“ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นยังไงก็เหอะ… มันฟังดูหนักหนาสาหัสอยู่นะ หวังว่านายจะจัดการทุกอย่างได้ในเร็ว ๆ นี้ละกัน”
“อืม ดูจากท่าทีแล้ว ฉันคงไม่ได้นอนไปอีกพักใหญ่เลยล่ะ”
ไคล์หันหลังกลับไปหยิบกาแฟสำเร็จรูปอีกโหล ผมคิดจะห้ามเขา แต่แล้วก็เปลี่ยนใจปล่อยเขาไปดีกว่า
ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดี
ฝ่ามือยังคงซ่อนถุงขนมไว้ข้างหลัง พลางเหลือบมองห้องทำงานของผมเองที่อยู่ไกล ๆ และกล่าวออกมา “ถ้างั้น ฉันขอตัวกลับห้องทำงานก่อนนะ มีบางเรื่องที่ฉันต้องไปจัดการเกี่ยวกับเกมตัวเองหน่อยน่ะ”
“อ้อ จริงด้วย… เกมของนายสินะ”
ไคล์ขยับนิ้วไปมาในอากาศ
“เป็นยังไงบ้างล่ะ?”
“…ก็ถือว่าไปได้สวยอยู่”
ยิ่งกว่าสวยอีกถ้าเทียบกับระยะเวลาทั้งหมดที่ใช้ในการพัฒนามันออกมา
“โอ้ งั้นเหรอ? ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะ ยินดีด้วยที่มีคนชอบเกมของนาย”
“ขอบใจ”
ผมยังไม่ได้เช็กสถิติล่าสุด แต่มั่นใจว่ามันต้องสูงกว่าเดิมแน่นอน
‘บางทีฉันอาจจะแตะยอดหกหลักแล้วก็ได้’
ความคิดนั้นทำเอาผมตื่นเต้น ลำตัวหมุนกลับโดยยังคงซ่อนขนมไว้ข้างหลังแล้วค่อย ๆ เดินถอยห่างจากไคล์
“งั้นไว้เจอกันใหม่นะ หวังว่านายจะได้พักเร็ว ๆ นี้”
“…ฉันก็หวังว่างั้นแหละ”
ไคล์ก้มหัวลงแบบหมดสภาพ พลางเทผงกาแฟลงในแก้วแล้วเติมน้ำร้อนตามไปทันที ผมอาศัยจังหวะนั้นหันหลังและจากไป รีบบึ่งไปยังห้องทำงานตัวเองก่อนจะปิดประตูตามหลัง
“หิวววว”
น้ำเสียงแสนคุ้นเคยดังเข้าหูหลังจากนั้นไม่นาน มิเรลล์ปรากฏตัวจากภาพวาด ครึ่งลำตัวของเธอห้อยออกมาขณะที่เธอมองผม
“หิ—”
“ได้แล้วจ้า”
ผมหยิบถุงขนมออกมาโชว์ให้มิเรลล์ดู
“เอ๋?”
ดวงตากลมโตของเธอกะพริบปริบ ๆ เธอมองถุงดังกล่าวพลางเอียงคอเล็กน้อย
“มันคืออะไรเหรอคะ?”
“มันฝรั่งทอดน่ะ”
ผมขยับเข้าไปใกล้เธอ พร้อมกับแกะถุงแล้วยื่นให้
“ลองกินดูสิ อร่อยนะ”
“…..”
มิเรลล์ชะโงกหน้าห่างจากภาพวาดมากขึ้น เธอเริ่มดมกลิ่นขนม
จากนั้น…
เอื้อมมือน้อย ๆ ออกมาอย่างเชื่องช้า หยิบมันหนึ่งชิ้นก่อนจะส่งเข้าปาก
กรุบ!
เสียงกรุบกรอบดังสะท้อนออกมาเมื่อเธอกัดแผ่นมันฝรั่งทอด
ตอนแรกยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากมายนัก
ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกโพลง
“…..!”
ม่านตาของเธอขยายกว้างขณะจ้องมองขนม มือของเธอล้วงเข้าไปในถุง คว้าขนมออกมากำใหญ่เท่าที่ทำได้ก่อนจะยัดใส่ปากทันที
กร้วม! กร้วม!
“เดี๋ยว ๆ ช้าลงหน่อยสิ! ช้าลงหน่อย…! ฉันไม่แย่งกินหรอกน่า ทำอะไรเนี่ย?”
ด้วยท่าทางการยัดขนมเข้าปากอย่างบ้าคลั่งขนาดนั้น เธอเริ่มจะดูเหมือนกระรอกเข้าไปทุกที จนผมแทบจะห้ามเธอเอาไว้ไม่อยู่
“หยุดก่อน ใจเย็น ๆ นะ…”
พอผมดึงถุงขนมออกห่าง เธอถึงยอมหยุดและมองผมด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะถามว่า ‘ทำไมล่ะ?’
“หยุดก่อนแป๊บนึง ฉันไม่เอาขนมหนีไปไหนหรอก ค่อย ๆ กินหน่อยสิ ถ้ากินเร็วเกินไป เธอจะรับรสชาติมันได้ไม่เต็มที่นะ”
“…..”
ดวงตาของมิเรลล์หรี่ลง แต่หลังจากจ้องถุงขนม เธอก็พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ
‘โอเคค่ะ’
เพราะขนมยังเต็มปากอยู่ เธอเลยพูดไม่ได้
ท้ายที่สุด ผมคืนขนมให้เธอไป ซึ่งเธอก็เริ่มกินช้าลง หยิบมันทีละชิ้น
เมื่อเห็นภาพอันน่าพอใจ ผมก็ละความสนใจไปจากเธอ แต่แล้วเพียงไม่กี่วินาที…
กร้วม! กร้วม! กร้วม!
มิเรลล์เริ่มยัดขนมเข้าปากรัว ๆ อีกครั้ง
“…..”
ผมไม่รู้ว่าควรจะทำหน้ายังไงดี
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ผมจะได้หันกลับไป การแจ้งเตือนอีกอันก็ปรากฏขึ้น
[อัปเดตเสร็จสิ้น!]
[มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น โปรดโหลดแอปเพื่อดูรายละเอียด!]
ริมฝีปากของผมกระตุกเมื่อเห็นข้อความนั้น ในขณะที่มิเรลล์ยังคงซัดขนมใส่ปากไม่หยุดหย่อน แต่ผมปล่อยเธอไปทั้งอย่างนั้น และขยับตัวเข้าหาแล็ปท็อป
‘ยอมแค่ครั้งนี้แล้วกัน…’
ตัวเธอเองก็นับว่าเป็นผี
มิเรลล์ตายไปแล้ว เพราะฉะนั้นมันคงไม่ส่งผลเสียต่อสุขภาพเธอมากเท่าไหร่
“ไหนดูซิ”
ผมแตะบนแอป มันโหลดหน้าต่างอินเทอร์เฟซขึ้นมา
─────
ผู้พัฒนาเกม : เซธ ธอร์น
สถานะ : ลำดับชั้นที่หนึ่ง ▶ [ดูเพิ่มเติม]
▪ โหนดขั้นพื้นฐาน : ภาชนะกักกัน ▶ [ดูเพิ่มเติม]
ไอเทม :
▪ หน้ากากว่างเปล่า
▪ แว่นตาตรวจจับพลังงาน
▪ คุณฮักส์
▪ ชุดเย็บเนรมิต
ร้านค้า : เปิด
เควสต์ : ปลดล็อกแล้ว (มีอยู่ : 1)
▪ เปิดโปงลัทธิและแผนการของพวกเขา!
– รางวัล: 40,000 SP
– ระยะเวลา: 2 เดือน
เกมที่พัฒนาแล้ว :
[แว่วเสียงกระซิบ] เรตติ้ง : ½☆☆☆☆ (0.5)
[หนึ่งวันธรรมดาในออฟฟิศ] เรตติ้ง : ★☆☆☆☆ (1.0)
แต้มคงเหลือ : 4,822 SP
─────
การเปลี่ยนแปลงค่อนข้างเห็นได้ชัดเจน
ตอนนี้ไม่เพียงแต่หน้าจอจะแสดงจำนวนแต้มแล้ว ผมยังเห็นด้วยว่ามีส่วนที่สามารถขยายดูข้อมูลเพิ่มเติมได้อีกหลายแห่ง
ผมไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ทำการกดลงตรง [ภาชนะกักกัน]
มันมีบางสิ่งบางอย่างที่ผมสงสัยมาก ๆ อยู่
คลิก
ในจังหวะที่ผมคลิกซ้ายด้วยเมาส์ หน้าต่างใหม่ก็ปรากฏ
─────
ตัวตนความผิดปกติแรงก์ < F > – ไนท์วอล์กเกอร์
[คำอธิบาย]
: เงาที่มีชีวิต เติบโตได้ดีในความมืดมิดและจะหลีกหนีจากทุกสิ่งอย่างที่สว่าง การสัมผัสกับแสงจะทำให้มันอ่อนแอลงเรื่อย ๆ และหากสัมผัสเป็นเวลานานอาจทำลายตัวมันโดยสมบูรณ์ อย่างไรก็ตาม เมื่อมันอยู่ในความมืด จะมีพละกำลังเทียบเท่ากับชายฉกรรจ์
ความภักดี : 40 –> 25 [-15] (แกกล้าดียังไงถึงใช้ฉันเป็นโล่เนื้อ?)
ตัวตนความผิดปกติแรงก์ < D > – มิเรลล์
[คำอธิบาย]
: จิตวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ของเด็กสาว ผู้ทนทุกข์จากการถูกทารุณกรรมโดยครอบครัวของตัวเองมานานหลายปี ถูกผูกมัดด้วยประเพณีอันโหดร้ายที่พวกเขายึดถือ วิญญาณของเธอยังคงสิงสถิตอยู่ในภาพวาดที่พ่อแม่สั่งทำขึ้นเพื่อฉลองวันเกิดของเธอที่กำลังจะมาถึง ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่พวกเขาเลือกจะสังเวยเธอ
ความภักดี : 50 –> 55 [+5] (มีความสุขมากกับขนมที่คุณมอบให้)
─────
“…..”
ริมฝีปากของผมกระตุกทันทีที่อ่านส่วนความภักดีของไนท์วอล์กเกอร์
25…
นั่นดูค่อนข้างน้อยเลยนะ
“เอ่ออ…”
ผมต้องหาทางเอาใจมันจริง ๆ แล้วล่ะ โชคดีที่หน้าต่างใหม่นี้ทำให้ผมเห็นสิ่งที่พวกมันคิดได้
‘ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันอาจจะเพิ่มค่าความภักดีของมันกลับมาได้อีกครั้ง…’
แต่เหนือสิ่งใด ผมสงสัยเรื่องอื่นมากกว่า
“ฉันอัปเกรดพวกมันได้ไหมนะ? แบบว่าทำให้เก่งขึ้น…?”
มันเป็นความคิดที่น่าสนใจมาก หากมีความเป็นไปได้ที่จะสามารถทำให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้น ผมก็อยากรู้ว่าต้องทำอย่างไร
…แน่นอนว่าก่อนที่จะทำให้แข็งแกร่งขึ้น ผมต้องวางแผนเพิ่มค่าความภักดีเสียก่อน
ผมไม่ได้อยากให้มันเก่งขึ้นเพื่อมาเชือดตัวเองเร็วขึ้นหรอกนะ
สายตากวาดมองหน้าต่างแอป ข้ามส่วนคำอธิบายไปก่อน ไว้ค่อยเช็กทีหลัง
ณ ตอนนี้ ผมอยากเห็นฟีเจอร์ใหม่ ๆ ให้ครบทั้งหมด
จากนั้นผมจึงกดขยายดูส่วนลำดับชั้นที่หนึ่ง
─────
สถานะ : ลำดับชั้นที่หนึ่ง
บัญญัติ : เชพเพิร์ด
เงื่อนไขในการอัปเกรด :
[x10] เศษผลึกไร้คุณสมบัติ
ความบริสุทธิ์ : [0%]————————100%]
─────
“ห้ะ?”
สายตาของผมหยุดชะงักบริเวณบัญญัติ
เชพเพิร์ด?
มันคืออะไรวะน่ะ?
YOU MAY ALSO LIKE
