นักพัฒนาเกมสยองขวัญ: เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! [นิยายแปล] - ตอนที่ #8 : ภารกิจสำเร็จ [2]
[การโหลดเสร็จสมบูรณ์!]
การแจ้งเตือนกระพริบวูบวาบอีกครั้ง โลกที่เคยมืดมิดล้อมรอบตัวผมได้เลือนหายไป และก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในออฟฟิศเป็นที่เรียบร้อย
“…ฉันกลับมาแล้วเหรอ?”
ผมหันมองไปรอบ ๆ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เหมือนก่อนที่ผมจะหายตัวไป
ชั่วขณะนั้น ผมเกือบจะคิดว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน และสิ่งที่พบเจอเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอนที่เกิดจากความเหนื่อยล้าของตัวเอง
แต่ความคิดนั้นจางหายไปอย่างรวดเร็วเพราะแสงวาบของหน้าจอตรงหน้า
[ดำเนินการเปลี่ยนแปลงเรียบร้อย คุณจะได้รับรางวัลสำหรับการทำภารกิจสำเร็จ]
ปุ้ง!
ไอเทมชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าตัก
“อันนี้คือ…?”
ผมจ้องมองไอเทมชิ้นนั้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่ามันคือหน้ากากอันเดิมที่คุ้นเคย
“เดี๋ยวนะ นี่คือรางวัลเหรอ? ได้ไง—”
คำพูดของผมโดนขัดจังหวะจากการแจ้งเตือนอีกอัน
─────
[รางวัลที่ 1 : หน้ากากว่างเปล่า]
ประเภท/ไอเทม
หน้ากากธรรมดาสำหรับปกปิดตัวตนของคุณ มีหลากหลายสไตล์ให้คุณได้เลือกสรร
: ไม่จำกัดจำนวนครั้งการใช้
[รางวัลที่ 2 : แว่นตาตรวจจับพลังงาน]
ประเภท/ไอเทม
แว่นตาที่ช่วยให้ผู้สวมใส่สามารถมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น
: ไม่จำกัดจำนวนครั้งการใช้
[รางวัลที่ 3 : ภาชนะกักกัน]
ประเภท/โหนดขั้นพื้นฐาน
เมื่อเปิดใช้งานโหนด ผู้ใช้จะได้รับความสามารถในการกักกันตัวตนและวัตถุที่มีความผิดปกติ
คำเตือน: หากความผิดปกติแข็งแกร่งเกินกว่าขีดจำกัดความสามารถของโหนด การกักกันจะล้มเหลว ซึ่งอาจส่งผลข้างเคียงสะท้อนกลับอย่างรุนแรง
: ไม่จำกัดจำนวนครั้งการใช้
─────
“ห๊ะ”
ไอเทมอีกชิ้นปรากฏขึ้น— เป็นแว่นตากรอบดำอันหนึ่ง
“อันนี้คือ…?”
ผมหันไปสนใจรางวัลชิ้นที่สอง
แว่นตาตรวจจับพลังงาน?
‘ช่วยให้ผู้สวมใส่สามารถมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น?’
ผมจ้องมองแว่นตานั้นอยู่สองสามวินาทีก่อนจะเลื่อนสายตาไปดูรางวัลถัดไป แล้วความสนใจก็สะดุดอยู่ตรงคำอธิบายของมัน
“โหนดขั้นพื้นฐาน…?”
คือบ้าอะไรวะน่ะ?
รางวัลชิ้นที่สามแตกต่างจากสองชิ้นแรกอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ไอเทมเหมือนชิ้นอื่น ๆ ผมเดาไม่ออกเลยว่ามันคืออะไรหรือต้องใช้งานมันยังไง
“งงไปหมดแล้วเนี่ย”
ผมเกาด้านข้างศีรษะ พลางชำเลืองมองหน้ากากและแว่นตาในมือตัวเอง
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็สวมแว่นตาเข้าไป หัวใจเต้นรัวเมื่อแนบมันลงบนใบหน้า
ความรู้สึกหวาดหวั่นกระวนกระวายผุดขึ้นมาจากภายใน
‘ฉันคงไม่เห็นผีหรอกใช่ไหม?’
“อ๊ะ…!”
ทันทีที่ผมสวมแว่นตาลงบนใบหน้า ทัศนวิสัยก็กลายเป็นสีน้ำเงิน
“หนาววุ้ย”
อุณหภูมิลดฮวบลงชั่วพริบตา ผมมองเห็นลมหายใจเป็นไอหมอกลอยท่ามกลางอากาศ ม้วนตัวอยู่ในแสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ผมลุกขึ้นยืนด้วยนิ้วมือสั่นเทา ร่างกายเกร็งตัวตามสัญชาตญาณ
ผมยืนขึ้นกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องทำงานว่างเปล่า— โต๊ะทำงานหน้าตาคล้ายคลึงกันเรียงรายเป็นแถวยาวออกไปในความวังเวง ฉากกั้นระหว่างแต่ละโต๊ะกลมกลืนไปกับบริเวณแสงไฟสลัว
พรมสีเทานุ่มดูดซับเสียงฝีเท้า ที่ตอนนี้กำลังตรงดิ่งไปยังห้องน้ำ
ผมหยุดอยู่ที่อ่างล้างมือ ฝ่ามือจับขอบกระเบื้องพอร์ซเลน[1]เย็นเยียบ เงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนของตัวเอง
แม้ว่าแว่นตาจะปิดบังรอยคล้ำใต้ตาเอาไว้ แต่มันก็ไม่สามารถปกปิดร่องรอยเหล่านั้นได้หมดจด ผมยกมือเสยผ่านเส้นผม ปัดมันขึ้นไปทางด้านหลัง
แม้ว่าภาพที่ผมเห็นจะกลายเป็นสีน้ำเงินไปหมด แต่เส้นผมยังคงเป็นสีดำสนิท และดวงตา— ที่ปกติจะเป็นสีน้ำตาล— ตอนนี้กลับเป็นสีเทาอ่อน
ผมจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองนานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอดแว่นตาออก
“ไม่ใส่ยังดูดีกว่าอีก”
มันทำให้ผมดู… เนิร์ดไปหน่อย โชคดีที่อย่างน้อยมันแค่ทำให้โลกทั้งใบกลายเป็นสีน้ำเงิน
อย่างน้อยก็ยังไม่เห็นอะไรที่น่าขวัญผวา
แต่ในอนาคตก็ไม่แน่
“เฮ้ออ”
ผมถอนหายใจออกมาอีกครั้งด้วยความโล่งอก คราวนี้ไม่เห็นไอหมอกจาง ๆ เล็ดลอดออกมาจากปาก ว่าแล้วผมก็กวักน้ำเย็นลูบใบหน้า ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน
“หืม?”
ผมเพิ่งเดินมาถึงโต๊ะ หยุดอยู่ตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์
ผมชะงักกะทันหัน สายตาจับจ้องหน้าต่างป๊อปอัปแปลกประหลาดที่โผล่ขึ้นมาบนหน้าจอ คลับคล้ายคลับคลาเหมือนสัมผัสได้ถึงเดจาวู[2]
“เอาจริงดิ…”
ถึงจะลังเลใจ แต่ผมก็ยังเอื้อมมือไปจับเมาส์แล้วคลิกที่แถบนั้น
ทันใดนั้นเอง หน้าต่างป๊อปอัปก็หายวับไป มีแอปพลิเคชันหนึ่งเริ่มดาวน์โหลดลงในเครื่องของผม และเพียงไม่กี่วินาทีถัดมา มันก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอหลัก— เป็นไอค่อนรูปเครื่องเกมบอย[3]ที่มีอิโมจิอยู่ตรงกลาง ดวงตาของมันถูกแทนที่ด้วยเครื่องหมาย X ตัวหนาสองตัว
และจู่ ๆ แอปนั้นก็เปิดขึ้นมาเองอัตโนมัติโดยที่ผมยังไม่ทันได้ทำอะไร
─────
ผู้พัฒนาเกม : เซธ ธอร์น
สถานะ : ลำดับชั้นที่หนึ่ง
▪ โหนดขั้นพื้นฐาน : ภาชนะกักกัน
ไอเทม :
▪ หน้ากากว่างเปล่า
▪ แว่นตาตรวจจับพลังงาน
ร้านค้า : ล็อก
เควสต์ : ปลดล็อกแล้ว (มีอยู่ : 1)
▪ พัฒนาเกมเรตติ้ง 1 ดาว
– รางวัล: ปลดล็อกร้านค้า
เกมที่พัฒนาแล้ว :
[แว่วเสียงกระซิบ] เรตติ้ง : ½☆☆☆☆ (0.5)
─────
ผมมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
ความสนใจของผมพุ่งตรงไปยังส่วนของเควสต์ทันที
“รางวัล… ปลดล็อกร้านค้า?”
ในฐานะรางวัล มันดูเหมือนจะไม่ได้มากมายอะไร แต่เมื่อคำนึงถึงเป้าหมายปัจจุบันของผม นั่นคือการหาวิธีรักษาโรคที่เป็นอยู่ ผมก็พอเข้าใจได้ว่ากุญแจสำคัญในการรักษาน่าจะอยู่ในร้านค้า
ถ้าเป็นอย่างนั้น เป้าหมายแรกของผมก็ชัดเจนแล้ว
“…ฉันต้องสร้างเกมหนึ่งดาวให้ได้”
ผมนิ่งเงียบไปขณะหนึ่ง แล้วโอดโอยออกมา
“ชิบหายแล้วไง”
ขนาดใช้ทีมงานทั้งทีมและงบประมาณมหาศาลไปกับการสร้างเกมแว่วเสียงกระซิบแล้ว มันยังได้เรตติ้งเพียงแค่ 0.5 ดาว นั่นเป็นเกมที่มีทั้งงบและโปรดักชั่นดีระดับหนึ่งเลยนะ การจะสร้างเกมเรตติ้งหนึ่งดาวด้วยตัวคนเดียวจึงนับว่าเป็นความท้าทายหนักหนาสาหัสเลยทีเดียว
เอาเป็นว่าพักเรื่องนั้นไปก่อน สายตาของผมย้ายความสนใจไปที่ ‘สถานะ’
“ลำดับชั้นที่หนึ่ง? โหนดขั้นพื้นฐาน?”
มีศัพท์บางคำที่ชวนให้รู้สึกสับสน ผมรู้ว่าโหนดขั้นพื้นฐานคือสิ่งที่ตัวเองเพิ่งปลดล็อกมาจากรางวัล แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้วิธีใช้มันอยู่ดี
‘ลองถามระบบแปลก ๆ นี่ดีไหมนะ?’
แต่มันจะตอบหรือเปล่า? มันเงียบกริบจนน่าขนลุกมาหลายนาทีแล้ว
ก่อนที่จะได้พูดอะไรออกไป ผมได้ยินเสียงคลิกแผ่วเบามาจากทางด้านหลัง
คลิ้ก!
ผมตกใจสะดุ้งโหยง หันไปเห็นร่างกระเซอะกระเซิงเดินเซเข้ามา ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ย เนกไทห้อยรอบลำคอหละหลวม ผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง สภาพบ่งบอกชัดเจนว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนมาแน่ ๆ และมีกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกโชยออกมาจากตัวเขา
“อ้าว เซธ”
เขาคือเอลเบิร์ต (Elbert) หนึ่งในเพื่อนร่วมงานโปรเจกต์เดียวกับผม
“หวัดดี ตอนเช้านะ…?”
ผมเช็กเวลาแล้ว ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่ามันเป็นเวลาเกือบหกโมงเช้า
‘เวลามันผ่านไปเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?’
สายตาก้มมองเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของตัวเอง ไม่มีทางที่ผมจะไปเสนอหน้าให้หัวหน้าแผนกเห็นในสภาพแบบนี้แน่นอน ผมรีบพุ่งตัวไปยังห้องน้ำทันทีแบบไม่ยั้งคิด ถึงจะมีโอกาสเพียงน้อยนิดที่จะไม่โดนไล่ออก แต่อย่างน้อยผมก็ควรไปแบบเรียบร้อยกว่านี้ ไม่อย่างนั้น โอกาสที่จะพัฒนาเกมหนึ่งดาวได้คงเป็นศูนย์
ผมจะไปสร้างเกมด้วยตัวคนเดียวได้ยังไงกันล่ะ?
‘ใช่แล้ว ฉันแค่ต้องแสดงให้เห็นว่าตัวเองยังทุ่มเทให้กับทีมอยู่ ฉันแค่ต้อง—’
“นั่นนายจะไปไหนน่ะ?”
แต่ในจังหวะที่ผมเริ่มขยับตัวนั้นเอง เสียงของเอลเบิร์ตก็หยุดผมไว้
ผมชะงักแล้วหันไปมองเขา
“กะจะไปเปลี่ยนชุดน่ะ ฉันโต้รุ่งมาทั้งคืน เสื้อก็เละหมดแล้ว ต้องรีบไปเปลี่ยนชุดก่อนที่หัวหน้าแผนกจะมา”
ผมเตรียมจะเดินไปห้องน้ำต่อ แต่แล้วเอลเบิร์ตกลับส่งสายตาแปลก ๆ มาให้
“….นายยังไม่เห็นแชตนั้นเหรอ?”
“แชตอะไร?”
หัวใจหล่นวูบทันทีที่เห็นสีหน้าของเขา
ขอร้องล่ะ อย่าบอกนะว่า…
“พวกเราโดนไล่ออกแล้ว”
เอลเบิร์ตหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา พลิกให้ผมดูข้อความล่าสุดที่ปรากฏบนหน้าจอ
“เราทุกคนเลย”
เชิงอรรถ
[1] พอร์ซเลน (Porcelain) คือกระเบื้องเคลือบผิวเป็นมันที่ทำมาจากดินขาว หน้าตาคล้ายเซรามิกแต่เนื้อจะละเอียดกว่า
[2] เดจาวู (Déjà Vu) คือปรากฏการณ์ทางจิตที่ทำให้รู้สึกคุ้นเคยกับเหตุการณ์หรือสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ ราวกับว่าเคยเกิดขึ้นมาก่อน
[3] เครื่องเกมบอย (Game Boy) คือเครื่องเล่นเกมแบบพกพาทรงสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก มีปุ่มกดเครื่องหมายบวกกับปุ่มวงกลม จอแสดงภาพ 8 บิตเมื่อสมัย 90s
T/L: ½ อันนั้นคือหาอิโมจิครึ่งดาวไม่เจอค่ะ เลยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน…
YOU MAY ALSO LIKE
