นางร้ายใครว่ารักไม่เป็น - บทที่ 5 แบล็กการ์ด

หลังจากที่กลับมาจากทานข้าวอินทิราและเมธาวินต่างแยกย้ายก็ กันไปอาบน้ําเตรียมนอน นี่เป็นการนอนร่วมเตียงครั้งแรกของทั้งคู่ ไฟ ในห้องยังคงเปิดสว่าง ระหว่างที่รอมินทิราอาบน้ําชายหนุ่มจึง นอนเช็กโทรศัพท์ไปพลาง ๆ ราว ๆ สามสิบนาทีให้หลังจึงได้ยินเสียง ประตูห้องนํ้าที่เปิดออก

เมธาวินหันไปมองตามเสียง พลันลอบกลืนน้ําลายอึกใหญ่ มินทิราในตอนนี้อยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสีขาวมุก เป็นเดรสสั้นที่เกือบรัด รูป ด้านซ้ายแหวกขึ้นมานิด ๆ ดูเซ็กซี่ เลื่อนขึ้นมามองด้านบนหน้าอกมี ลายลูกไม้เบา ๆ คนตัวเล็กกําลังยั่วประสาทกันอยู่แน่ ๆ

“ยังไม่นอนอีกเหรอคะ” หญิงสาวว่าพลางรวบตวัดผมไปด้าน

หลังก่อนจะเดินมาที่เตียงแล้วทิ้งตัวสอดเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกันกับ

“ยังไม่นอนอีกเหรอคะ” หญิงสาวว่าพลางรวบตวัดผมไปด้าน

หลังก่อนจะเดินมาที่เตียงแล้วทิ้งตัวสอดเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกันกับ

เมธาวิน

“วันเข้าหอไม่อยู่ วันนี้ก็ต้องรอนอนพร้อมเมียสิ” แม้หัวใจจะเต้น ระรัว ทว่าใบหน้าหล่อยังคงยกยิ้มแล้วพูดจากวนประสาทกลับไป

คนตัวเล็กยกมือขึ้นป้องปากเล็กน้อยก่อนจะทิ้งตัวลงนอนด้วย ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ตบหมอนตรงหน้าเบา ๆ เพื่อเรียกให้เมธาวินนอนตาม ลงมา ชายหนุ่มไม่รอช้านอนตามลงไป ทั้งคู่จ้องตากันอยู่สักพัก และ

เพราะความเหนื่อยที่สะสมบวกกับเมื่อคืนที่ไม่ได้นอนจึงทําให้ชายหนุ่ม

นันชิงหลับไปก่อน

เรียวนิ้วเล็กกรีดกรายลงบนสันจมูกเบา ๆ เวลาที่เมธาวินอยู่

นิ่ง ๆ ไม่เปิดปากพูดอะไรออกมามันทําให้เขามีเสน่ห์และหล่อกว่าเดิม

มากเลย

นิ่ง ๆ ไม่เปิดปากพูดอะไรออกมามันทําให้เขามีเสน่ห์และหล่อกว่าเดิม

มากเลย

เปลือกตาค่อย ๆ ปรือตื่นในยามเช้า ร่างหนาพยายามพลิกตัวเพื่อ คลายเส้นแต่ทว่าก็ต้องชะงักเมื่อหลุบสายตาลงไปเห็นร่างเล็กกําาลังซุก ตัวมุดแผงอกแกร่งของเขาหลับอย่างสบายใจราวกับแมวน้อย

เรียวนิ้วเกี่ยวเส้นผมยาวที่ปรกใบหน้าสวยออก จ้องพิจารณาใบ หน้านวลที่มีสัดส่วนเป๊ะราวกับลูกรักพระเจ้า มุมปากยกยิ้มเวลาที่

มินทิรานอนหลับตาพริ้มอยู่แบบนี้มันทําให้เธอดูสวยและน่ารักน่าทะนุ

ถนอมขึ้นมาก ๆ

เมื่อรู้สึกได้ว่าความรู้สึกในหัวเริ่มเลยเถิดเมธาวินจึงสะบัดหัวแล้ว

รีบลุกเดินเข้าห้องนํ้าไป

1 ชั่วโมงต่อมา…

หลังจากเมธาวินเข้าห้องน้ําไปได้ไม่นาน ในเวลาต่อมามินทิรา

ค่อย ๆ รู้สึกตื่น เมื่อคนเป็นสามีออกจากห้องน้ํามาหญิงสาวไม่รอช้าที่จะ รีบเข้าไปอาบน้ําต่อ และหลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็กลับมาเจอกันอีก

ครั้งที่โต๊ะอาหารเพื่อทานข้าวเช้าร่วมกัน

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความเงียบเหมือนมีหมอก

หนามาปกคลุมอยู่ภายในบ้าน แม้แต่แม่บ้านและลูกน้องที่อยู่ข้าง ๆ ต่าง ก็ไม่มีใครพูด แม้แต่ขยับยังไม่กล้า เพราะคู่สามีภรรยาหันมาสบตากัน นิ่ง ๆ ราวกับว่ากําลังคิดแผนการอะไรบางอย่าง

ในเวลาต่อมาเมธาวินส่งสัญญาณให้มือขวานําบัตรเครดิตสีดําไป

วางลงด้านหน้าของมินทิรา หญิงสาวตวัดสายตาขึ้นมองพร้อมขมวดคิ้ว ประท้วงเล็ก ๆ อย่างไม่เข้าใจ

ก ๆ

“แบล็กการ์ดน่ะ”

วางลงด้านหน้าของมินทิรา หญิงสาวตวัดสายตาขึ้นมองพร้อมขมวดคิว ประท้วงเล็ก ๆ อย่างไม่เข้าใจ

แล้ว

“แบล็กการ์ดน่ะ”

“มินไม่จําเป็นต้องใช้มัน” เธอน่ะมีเงินของตัวเองใช้เหลือเฟืออยู่

“จ๋าเป็นสิ ตระกูลพี่น่ะ สามีต้องเลี้ยงดูภรรยาอย่างดี ไม่ว่าจะ ฐานะไหนก็ตาม เธอไม่ใช้ก็เก็บไว้ก่อนเพื่อความสบายใจของพี่ แล้วก็อีก อย่าง นี่บอดี้การ์ดคนใหม่ ต่อไปนี้นนท์จะคอยไปรับไปส่งมินเอง” “ไม่จําเป็น มันมีคนของพ่อคอยดูแลอยู่แล้ว” เธอตอบกลับในทัน

“ไม่เหมือนกันสักหน่อย ต่อจากนี้มันเป็นคนในครอบครัวพี่ ก็ ต้องใช้คนของพี่ ถ้ามันไม่ใช้พี่จะถือว่าไม่บริสุทธิ์ใจนะ” เมธาวินเลิกคิ้ว

ถามภรรยาที่นั่งตวัดสายตาเรียบดุมาทางเขา

แสยะยิ้มมุมปาก เมธาวินระแวงไม่เข้าเรื่อง เธอบอกจะแต่งงาน ก็คือแต่งงานไม่มีการเป็นสายสืบอะไรทั้งนั้น เรื่องพวกนั้นเธอไม่ทํา หรอก แต่ถ้าชายหนุ่มต้องการเธอก็จะยอมรับไว้ก็แล้วกัน

“ถ้างั้นจะรับไว้ก็แล้วกัน” หญิงสาวยกยิ้มเล็ก ๆ หยิบบัตรเครดิต พร้อมสะพายกระเป๋าเดินออกไป

@สตูดิโอวาเลนเซีย

หลังจากที่ทํางานมาจนมาถึงเย็นในที่สุดก็ถึงเวลาที่ควรกลับบ้าน เสียที มินทิราหยิบบัตรเครดิตสีดําขลับขึ้นมาจ้องมองอย่างสงสัยว่าควร นําไปใช้กับอะไรดี ปกติเธอก็ไม่ใช่คนที่ขัดสนทางการเงินอยู่แล้ว เรื่องช็อปปิงไม่เคยขาด เดือนหนึ่งก็หมดไปเยอะอยู่เหมือนกัน

bbILII

สามีเลี้ยงเหรอ? เป็นอะไรที่ใหม่สําหรับเธอมากอยู่เหมือนกัน

นําไปใช้กับอะไรดี ปกติเธอก็ไม่ใช่คนที่ขัดสนทางการเงินอยู่แล้ว เรื่องช็อปปิงไม่เคยขาด เดือนหนึ่งก็หมดไปเยอะอยู่เหมือนกัน สามีเลี้ยงเหรอ? เป็นอะไรที่ใหม่สําหรับเธอมากอยู่เหมือนกัน

ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา”

ประตูเปิดออกเผยให้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นเลขาประจําตัว

ของมินทิรากําลังหอบเอกสารกองโตมาวางบนโต๊ะเธอ ตวัดสายตามอง

พร้อมเบะปากเบา ๆ มินทิราก็คิดว่าจะไม่มีอะไรให้เซ็นแล้วซะอีก

“อะไรอีกล่ะ”

“เอกสารอนุมัติการซื้อผ้าจากต่างประเทศค่ะ มีหลายฉบับเลยค่ะ

รบกวนคุณมินช่วยเซ็นรับรองให้เสร็จภายในสามวันหน่อยนะคะ” อีก ฝ่ายยิ้มตาหยีอย่างเกรงใจเมื่อต้องเร่งมินทิราคนเป็นเจ้านาย

รบกวนคุณมินช่วยเซ็นรับรองให้เสร็จภายในสามวันหน่อยนะคะ” อีก ฝ่ายยิ้มตาหยีอย่างเกรงใจเมื่อต้องเร่งมินทิราคนเป็นเจ้านาย

คนมีอํานาจมากกว่าพยักหน้า หยิบแฟ้มมาเปิดอ่านพลาง ๆ แล้ว คิดว่าคงจะเร่งให้ตัวเองทําเสร็จในวันพรุ่งนี้ เพราะวันนี้เธอขี้เกียจจ้อง ตัวหนังสือแล้ว เนื่องจาก เนื่องจากวันนี้ทั้งวันก็ปรับแก้แบบคลอเลกชันใหม่ไป

หลายรอบ ปวดตาจะแย่

“เอ่อ…. คุณมินคะ ยินดีกับการแต่งงานด้วยนะคะ ชีวิตหลังแต่ง งานเป็นไงบ้างคะ มีความสุขมาก ๆ เลยใช่ไหมคะ”

มินทิราตวัดสายตาขึ้น ตาขึ้นมอง ระบายลมหายใจออกมาเบา ๆ “หน้าฉันดูมีความสุขมากไหมล่ะ” ใบหน้าสวยปรากฏเพียงความ

เรียบเฉย

เรองคว

แค่เริ่มเองยังไม่เห็นผลชัดเจนหรอกว่ามีความสุขหรือไม่ แต่ถ้า

ยามสนุกมันก็เริ่มมีมาให้เห็นเรื่อย ๆ แล้วล่ะ ถ้าผู้ชายอย่าง เมธาวินหลงรักเธอมันจะเป็นยังไงกันนะ น่าตื่นเต้นชะมัด “งั้น…. เจนขอตัวก่อนนะคะ” เลขาสาวหุบยิ้มแล้วรีบหันหลังเดิน ออกจากห้องไปในทันที