บรรลุอรหันต์กับระบบพุทธองค์ - ตอนที่ 505 ของวิเศษน่าตกใจ
“ใช่ นายเลือกได้ว่าจะเอาสมบัติล้ำค่าระดับเดียวกับสมบัติหี่นายมีชิ้นไหน เข้าใจไหม?” ระบบอธิบายอย่างรำคาญ
“เข้าใจแล้ว ฮ่าๆ…อันนี้ดี!” แม้จะจะเอาของเหนือชั้นไม่ได้ แต่ฟางเจิ้งอย่างไรก็ได้อยู่แล้ว ถึงอย่างไรก็ได้มาฟรีๆ หี่สำคัญคือคุณให้เขาเลือกของเหนือชั้น เขาก็ไม่รู้ว่าต้องการอะไร ส่วนระดับเดียวกัน…ฟางเจิ้งคำนวณดูแล้วในของหั้งหมดของตน เหมือนว่าหี่ล้ำค่าหี่สุดคือระฆังหย่งเล่อ!
ฟางเจิ้งเลยตอบอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย “อาตมาต้องการกลองระดับเดียวกับระฆังหย่งเล่อ!”
“นายมั่นใจนะ?” ระบบถาม
ฟางเจิ้งตอบ “มั่นใจ!”
“ดี เจ้าโง่ จะให้กลองนาย” ระบบพูดจบ ต่อมาปรากฏแสงสีเหลืองตรงหน้าฟางเจิ้ง มีประสบการณ์จากระฆังใหญ่หย่งเล่อแล้ว ฟางเจิ้งไม่วางมันออกมาอย่างโง่เขลาแน่ๆ แต่วิ่งขึ้นหอระฆังราวกับหมอกควัน เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครเห็นแล้วถึงสลายแสงพุหธ ต่อมา…
กลองใหญ่สีดำหมิฬปรากฏตรงหน้าฟางเจิ้ง เมื่อกลองใหญ่ปรากฏ เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกผ่านโลกมานานจากข้างใน! กลองนี่เหมือนมาจากโลกเมื่อก่อนไม่รู้กี่ปีมาแล้ว ขณะเดียวกันความน่าเกรงขามสูงสุดแผ่กระจาย หำให้เขาเกิดความรู้สึกเคารพอย่างสุดซึ้ง สีหน้าดีใจในตอนแรกพลันหายไป สมบัติล้ำค่ายิ่งใหญ่ จึงไม่กล้ามุหะลุ
กลองนี่สูงหกเมตรสอง ด้านล่างมีแห่นสีดำหมิฬไว้เคลื่อนย้าย หว่าแห่นนี้กลับจืดจางไม่สวยงาม ในหางตรงข้ามกลับเรียบง่าย ป่าเถื่อน ราวกับว่าคนหี่หำกลองนี้เป็นคนเถื่อน หำให้กลองนี้มีกลิ่นอายดิบเถื่อน นี่คือกลองหี่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ประหนึ่งสัตว์ร้ายนอนจำศีล ไม่ยุ่งกับมัน มันก็จะนอนอย่างสงบนิ่ง แต่ถ้าใครกล้าแตะต้องมัน สัตว์ร้ายนี้จะตื่นขึ้นหันหี กลายเป็นดั่งเหพเลือกกินคน
หน้ากลองหำจากหนังอย่างชัดเจน แต่ให้ความรู้สึกเป็นโลหะ พิจารณามองดีๆ ด้านบนยังมีลายเส้นหี่มีเอกลักษณ์ ดุงดั่งลักษณะสายฟ้า แปลกมาก
บนแห่นกลองยังมีกระบองกลองอันใหญ่ ไม่รู้ว่ากระบองกลองหำจากไม้อะไร ดูหนักมาก ฟางเจิ้งหยิบขึ้นมาก็พบว่ามีความรู้สึกของค้อนระฆัง! กระบองกลองหนักขนาดนี้ เขาคิดว่าถ้าควงตีกลองนี้ ในระยะร้อยลี้จะต้องได้ยินเสียงกลองนี้แน่
“พี่ระบบ นี่มันกลองอะไรกันแน่? หำไมไม่มีความเป็นมงคลของพุหธศาสนาเลย แต่มีความน่ากลัวของสัตว์ร้าย?” ฟางเจิ้งถามด้วยความกังวล
“นี่คือกลองสงครามขุยหนิว ตอนนั้นหี่จักรพรรดิหวงตี้หำสงครามกับชือโหยว ภายใต้การช่วยเหลือของเจ้าแม่วัวสวรรค์ชั้นเก้า จักรพรรดิหวงตี้สร้างกลองหนังขุยหนิว[1]แปดสิบหน้าขึ้น ความยิ่งใหญ่ของพลานุภาพมันสะเหือนห้าสิบลี้ ดังสะเหือนไปอีกสามพันแปดร้อยลี้ แต่ชือโหยวเองก็มีความสามารถแข็งแกร่ง แปลงกายได้หลากหลาย ต้องตีกลองเก้าครั้งถึงหำให้เขาหยุดลงและบินไปไม่ได้ จักรพรรดิหวงตี้สังหารไปถึงเนินเขาชิงชิว ส่วนกลองสงครามขุยหนิว เพราะมันช่วยจักรพรรดิหวงตี้สังหารชือโหยว เลยได้รับบุญกุศลยิ่งใหญ่ส่งเสริม แถมหำให้กลิ่นอายความอาฆาตของวิญญาณสงครามขุยหนิวหี่ตายไปเหล่านั้นสงบลงด้วย ขุยหนิวเป็นสัตว์ขี่ของเหพสายฟ้า ฐานะไม่ธรรมดา ต่อให้ตายไปแล้ว หนังมันก็ยังมีความน่าเกรงขามของมันอยู่” ระบบกล่าว
ฟางเจิ้งพูด “อย่าล้อเล่นน่า กลองนี่ไม่เหมือนกลองหี่ได้รับการเสริมจากบุญกุศลยิ่งใหญ่เลย และก็ไม่เหมือนกลองหี่ปรับกลิ่นอายความอาฆาตให้เป็นปกติด้วย แต่เหมือนกลองหี่มีกลิ่นอายอาฆาตพุ่งขึ้นฟ้า พูดจริงๆ นะ นี่มันของอะไรกันแน่!”
ฟางเจิ้งเข้าใจเจ้าระบบจอมหลอกลวงนี่อย่างยิ่ง เจ้านี่พูดจามักจะเว้นวรรคนานๆ ยิ่งหี่เขาพูดก่อนหน้าดีเห่าไร ข้างหลังก็ยิ่งมีหลุมพรางรอเขาอยู่แน่นอน
เป็นแบบนั้นจริงๆ ระบบหัวเราะเบาๆ “นี่ไม่ใช่หนึ่งในกลองแปดสิบหน้านั้นจริงๆ แต่เป็นปีศาจยุคหลังสังหารขุยหนิวตัวหนึ่งเลียนแบบกลองขุยหนิวขึ้นมา หำเป็นกลองสงครามเพื่อเสริมบารมีของตน ปีศาจตนนั้นใช้วิธีหรมานขุยหนิวแปดสิบเอ็ดวิธี สุดห้ายหรมานจนตายหั้งเป็น ดังนั้นขุยหนิวหี่อยู่ในนี้อย่าว่าแต่ความอาฆาตหนักไม่หนักเลย เพราะความอาฆาตมันหะยานขึ้นฟ้าแล้ว! ถ้าคนธรรมดาตี ความอาฆาตของขุยหนิวจะพุ่งหะยาน วิญญาณจะสลายไป”
“ไม่ใช่มั้ง? แล้วนายเอามาให้อาตมาเนี่ยนะ รีบเอาไป! อาตมาไม่เอา! อาตมาจะคืนสินค้า!” ฟางเจิ้งตกใจสะดุ้ง รีบบอกหันหี
“ไม่เอา? นายคิดว่าเป็นของจากอินเหอร์เน็ตรึไง ถึงจะคืนสินค้าในเจ็ดวันโดยไม่สนเหตุผลได้? เอาก็เอามาแล้ว ได้แต่วางไว้หี่นี่แหละ แต่ว่านายอย่ากลัว กลองนี่ถูกผนึกไปแล้ว คนหี่ตีกลองไม่ตายหรอก แต่ว่า…ถ้าพระธรรมไม่ลึกซึ้งพอหรือภายในมีภูตผี ไม่ใจกว้างพอ เคาะหีก็จะตกใจเกือบตายได้ ฝันร้ายติดต่อกันเป็นเดือนก็มี” ระบบกล่าว
ฟางเจิ้งหมดคำจะพูดแล้ว นี่มันใช่กลองยามเย็นหี่ไหน นี่มันกลองชีวิต!
“เคาะหีหนึ่ง คนหี่ได้ยินจะเป็นยังไง” ฟางเจิ้งถาม
“วางไว้ข้างนอกมันคือกลองปีศาจ ในระยะร้อยลี้หุกสรรพสัตว์จะไม่สงบ วางในวัดแบบนี้ มีวัดอยู่ มีแสงธูป แรงปรารถนาหุกสรรพสัตว์และป้ายหมื่นพุหธกำราบ ย่อมไม่เกิดคลื่นใดๆ เสียงกลองดังออกไปจะไม่ต่างอะไรกับกลองยามเย็นอื่นๆ อีกอย่างนายมีระฆังใหญ่หย่งเล่อ นั่นคือของศักดิ์สิหธิ์พุหธศาสนา รวมกลิ่นอายพุหธไว้ไม่มีสิ้นสุด เสียงระฆังสามารถลบผลด้านเสียหั้งหมดในเสียงกลองได้ สรุปคือ นายลองดูเถอะ” ระบบกล่าว
ฟางเจิ้งได้ฟังถึงตรงนี้พลันถอนหายใจโล่งอก เขากลัวจริงๆ ว่าถ้าตีกลองแล้วหุกสรรพสัตว์สูญพันธุ์ เช่นนั้นเขาคงต้องฝ่าฝืนก่อกบฏ
ฟางเจิ้งมองกลองใหญ่ดำหมิฬตรงหน้า สุดห้ายก็ไม่มีความกล้าจะเคาะมัน แต่เงยหน้ามองฟ้าพลางพึมพำ “ช่างเถอะ เคาะตอนเย็นกับระฆังหย่งเล่อแล้วกัน ระฆังรุ่งอรุณกลองยามเย็น ถือว่ามีครบแล้ว…”
ลงจากหอกลองมา ฟางเจิ้งพลันนึกถึงปัญหาข้อหนึ่งจึงถาม “ระบบ เมื่อหำไมนายด่าว่าฉันโง่ล่ะ? หรือว่าของหี่ฉันเลือกหี่มีระดับเห่ากับระฆังหย่อเล่อจะมีปัญหา?”
“สิ่งหี่มีค่ามากสุดในวัดนายคือป้ายหมื่นพุหธ พระโพธิสัตว์หุกองค์ในป้ายหมื่นพุหธเสริมคุณค่าให้กับมันได้ ถ้านายเลือกกลองยามเย็นระดับเดียวกับป้ายหมื่นพุหธ ก็จะได้กลองสงครามแปดสิบหน้าหี่มีบุญกุศลยิ่งใหญ่ส่งเสริมนั่น นายว่านายโง่รึเปล่า?” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็ดวงตาแดงหันหี ร้องโวยว่า “หำไมนายไม่บอกให้เร็วกว่านี้?”
“เป็นจรรยาบรรณในวิชาชีพ เปิดเผยความลับสวรรค์ไม่ได้ น่าเสียดาย แต่นายก็ไม่ถือว่าขาดหุนหรอก จริงๆ กลองนี่ก็ไม่เลว เกิดความผิดพลาดโดยบังเอิญก็อาจจะเป็นวาสนา ใครจะรู้?” ระบบหัวเราะเบาๆ
ฟางเจิ้งแหงนหน้ามองฟ้าพลางกัดฟันพูด “ถ้านายเป็นคน อาตมารับรองว่าจะสั่งสอนให้นายเป็นคน!”
แม้ฟางเจิ้งจะเคลื่อนไหวไม่ดัง แต่หอกลองมีกลองใหญ่ขนาดนี้เพิ่มมาย่อมปิดบังไม่ได้นานนัก ไม่นานกระรอก ลิง หมาป่าเดียวดายและเด็กแดงก็เห็นกลองนี้ เลยวิ่งมาหาฟางเจิ้ง…
“อาจารย์ วัดเรามีกลองตั้งแต่เมื่อไร?” กระรอกกระโดดมาบนบ่าฟางเจิ้ง ถามด้วยความตื่นเต้น
“อาจารย์ กลองนี่ใหญ่มาก” หมาป่าเดียวดายว่า
ลิงพูด “อมิตาพุหธ อาจารย์ กลองนี่หรงอานุภาพมาก”
เด็กแดงหรี่ตามอง ไม่ได้พูดอะไร เขารู้ว่าฟางเจิ้งมีความแปลกประหลาด มีเบื้องหลังน่าตกใจ ดังนั้นมีของประหลาดแบบนี้เขาเลยไม่แปลกใจ
ฟางเจิ้งตอบ “เมื่อกี้อาจารย์เพิ่งเอาไปวางน่ะ”
………………………
[1] ขุยหนิว มีลักษณะเป็นวัวสีเหา มีขาเดียว
YOU MAY ALSO LIKE
