บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 78 บรรพจารย์โม่เฉิน

บทที่ 78 บรรพจารย์โม่เฉิน
ราตรีก่อนรุ่งสางเป็นช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุด

สำหรับพานโชวหู เซวียไป๋ซง และคนอื่น ๆ ค่ำคืนนี้ช่างเป็นค่ำคืนที่ทุกข์ทรมานที่สุด การล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิที่มีกำหนดเวลาสามวันจะสิ้นสุดลงหลังฟ้าสาง

แต่จนถึงตอนนี้แผนการกำจัดลูเยี่ยกลับล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ทุกคนอัดอั้นโกรธแค้นไว้เต็มอก ความไม่รู้นั้นคือสิ่งที่ทรมานหัวใจคนที่สุด จวบจนบัดนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดรู้ว่าเวยซุนได้สังหารลูเยี่ยแล้วหรือไม่

“หากเกิดว่าลูเยี่ยมีชีวิตรอดจนถึงที่สุดเล่า พวกเราจะทำเช่นไร” เทียนปอฉงพลันส่งเสียงกระแสจิตกล่าว

ทุกคนต่างนิ่งเงียบ ผลลัพธ์เช่นนี้ไม่มีใครปรารถนา “หวังว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นเป็นอันขาด…” หลีหยวนชงพึมพำ

ไม่จำเป็นต้องคิดมาก หลีหยวนชงรู้ดีว่าหากลูเยี่ยกลับมาอย่างมีชีวิต อาศัยเหยื่อที่ได้มาจากการปล้นชิง ย่อมเพียงพอให้ตระกูลลูได้รับตำแหน่งอันดับหนึ่งในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิแล้ว!

“หืม?” ทันใดนั้นพานโชวหูพลันลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองไปยังเขาไป๋เยี่ยนที่อยู่ไกลออกไป

กระแสพลังที่น่าสะพรึงกลัวของปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ปรากฏขึ้นในส่วนลึกของเขาไป๋เยี่ยน พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรีดุจควันสัญญาณบอกเหตุร้าย พลังพุ่งทะยานสู่ฟากฟ้าสั่นสะเทือนฟ้าดิน

เหตุการณ์นี้สร้างความตื่นตะลึงให้กับบรรดาใต้เท้าทั้งหลายที่นั่งอยู่ในที่นั้น ทุกคนลุกขึ้นยืนมองไปด้วยความตกใจ

“ที่แท้ก็เป็นเวยเทียนหลาน!” พานโชวหูเผยสีหน้าแปลกประหลาด “ไม่แปลกใจเลยที่เวยซุนเด็กคนนั้นจึงไม่มีความเกรงกลัว ที่แท้ก็เชิญเวยเหลาชีมาช่วย”

ในฐานะหนึ่งในสิบปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์แห่งชางโจว พานโชวหูสามารถระบุได้ในแวบเดียวว่านั่นคือพลังลมปราณที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเวยเทียนหลาน

“หากเวยเหลาชีลงมือ ลูเยี่ยต้องตายอย่างแน่นอน!” พานโชวหูหัวเราะขึ้นมา

เหล่าบรรดาใต้เท้าทั้งหลายต่างรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา หลีหยวนชงหัวเราะแล้วกล่าวกับฟางหงถูว่า “พี่ฟาง ลูเยี่ยถูกลิขิตให้ต้องตายอย่างแน่นอนแล้ว ท่านก็ไม่จำเป็นต้องกินอุจจาระฆ่าตัวตายแล้ว”

คนมากมายต่างพากันหัวเราะออกมา ก่อนที่การล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิจะเริ่มขึ้น ฟางหงถูเคยเอ่ยเสียงแข็งกร้าวต่อหน้าลูเยี่ยว่า หากลูเยี่ยสามารถกลับมาได้อย่างมีชีวิต เขาก็จะกินอุจจาระฆ่าตัวตาย ฟางหงถูก็หัวเราะเช่นกัน ตราบใดที่ลูเยี่ยตาย เขาก็ไม่กลัวที่จะถูกเยาะเย้ย!

“ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ลงมือแล้ว พวกเขาต้องการกำจัดลูเยี่ยให้สิ้นซากอย่างถอนรากถอนโคนเลยหรือ?” ใบหน้าของลวีเชอซีดเขียว โกรธจนอกแทบระเบิด

ในฐานะผู้บัญชาการใหญ่อาภรณ์สีทอง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้เห็นปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ถึงกับยอมลงมือจัดการกับเด็กหนุ่มขอบเขตชักนำวิญญาณ! ช่างต่ำช้าที่สุด! ฉีชิงอวินถอนหายใจยาว เขาไม่เคยเห็นเรื่องน่าอับยศถึงเพียงนี้มาก่อนเลย มากเกินไปจริงๆ!

“แต่… ไม่ถูกต้อง?” ทันใดนั้นพานโชวหูก็มองเห็นว่าในส่วนลึกของเขาไป๋เยี่ยน ได้ปรากฏพลังลมปราณของปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ขึ้นมาพร้อมกันถึงสองสาย!

“นี่มัน…” พานโชวหูใจสั่นอย่างรุนแรงจนไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป “ในส่วนลึกของเขาไป๋เยี่ยนเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ภายในถ้ำ ร่างสูงใหญ่ที่ดูเกือบจะโปร่งแสงปรากฏขึ้นข้างกายลูเยี่ย

“น้องชาย จะฆ่าใคร?”

ร่างสูงใหญ่นั้นเป็นชายหนุ่มในอาภรณ์สีขาว ใบหน้าหล่อเหลางดงาม ที่กลางหว่างคิวมีลวดลายสีทองคล้ายเปลวไฟที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ทันทีที่ปรากฏตัวชายหนุ่มอาภรณ์ขาวไม่พูดพร่ำทำเพลง ถามถึงการสังหารคนทันที ความมุ่งร้ายในคำพูดนั้นแสดงออกอย่างชัดเจน

“พี่โม่เฉิน ครั้งนี้้…” ลูเยี่ยกำลังจะอธิบาย

ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวกลับเอ่ยตัดบทว่า “ในเมื่อเจ้าได้ปลุกพลังของรอยประทับของข้าขึ้นมา ย่อมเป็นเพราะเจ้าถูกคนรังแก ไยต้องอธิบาย? ลุยเลยสิ!”

นี่คืออุปนิสัยของโม่เฉิน เขาคือจอมมารหวงเฉวียนที่แหกคอกที่สุดในสายตาของผู้ฝึกตนมารแห่งดินแดนหลิงชาง! ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นหนึ่งในสี่จ้าวแห่งวิถีมาร! แต่ในใจของลูเยี่ย พี่โม่เฉินเปรียบเสมือนพี่ชายต่างบิดามารดาที่ดี

ในสมรภูมิสนามรบนอกอาณาเขต พี่โม่เฉินคอยปกป้องเขามากที่สุด เคยต่อสู้กับเทพมารนอกอาณาเขตเพื่อช่วยเขามาแล้วไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้ง เมื่อถามถึงเหตุผล เขามักตอบด้วยน้ำเสียงดูแคลนเสมอว่า การช่วยพี่น้องตัวเอง จำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยหรือ? อยากตอบแทนบุญคุณหรือ? ก็แค่เชิญเขาดื่มสุรา

น่าเสียดายที่พี่โม่เฉินคออ่อนมาก แต่ก็ไม่เคยยอมแพ้ พ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่าบนโต๊ะสุรา ถือเป็นน้องเล็กสุด

เมื่อโม่เฉินสิ้นใจในสนามรบนอกอาณาเขต ลูเยี่ยไม่ได้ร้องไห้ จวบจนกระทั่งเก็บร่างไร้วิญญาณของโม่เฉิน ลูเยี่ยในที่สุดก็ทนไม่ไหวน้ำตาไหลไม่หยุด แม้ว่ายามนี้แม้จะรู้ว่าสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเป็นเพียงรอยประทับของพี่โม่เฉินเท่านั้น แต่เมื่อได้พบกับอีกฝ่ายอีกครั้ง หัวใจของลูเยี่ยก็ยังคงตื้นตันใจอย่างมาก

“ไปกันเถอะ!” ยังไม่ทันที่ลูเยี่ยจะได้พูดอะไร โม่เฉินก็คว้าตัวเขาไว้ “สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการระบายความแค้นให้เจ้า!”

นี่คือโม่เฉิน รูปโฉมภายนอกงดงามมีเสน่ห์แต่ภายในเป็นพี่ชายที่หุนหันพลันแล่นและมีคุณธรรม