บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1552: การดูดวงของนักพรตเฒ่าเลอะเทอะ

ตอนที่ 1552: การดูดวงของนักพรตเฒ่าเลอะเทอะ

ก่อนหน้านี้ ซูอี้มองไปยังชายชราท่าทางรุงรังผู้ทำนายเคราะห์อยู่ตลอด

เมื่อได้ยินเสียงของชิงเวย เขาก็อดนิ่งไปมิได้

ฉงฉี

เซียนแท้วิถีปีศาจในขอบเขตสุญตาผู้อยากแต่งงานกับชิงเวยซึ่งเป็นราชันเซียน กล่าวได้ว่ามากตัณหาและหวังสูงนัก

ซูอี้มองคนผู้นี้เล็กน้อย และพอจะเข้าใจได้

ฉงฉีผู้นี้มีปราณหนาแน่นอันเกินเข้าใจอย่างยิ่งบนร่าง หากเข้าใจไม่ผิด มันน่าจะเป็นปราณเชื้อสายกิเลน!

กิเลนเป็นสัตว์ร้ายปฐมสวรรค์อันทรงพลังและเก่าแก่

หากฉีคือเพศชาย

อย่างนั้นหลินก็คือเพศหญิง*[1]

ทว่าพลังสายเลือดบนร่างของฉงฉีนั้นไม่ได้บริสุทธิ์อย่างเห็นได้ชัด มีปราณอันประหลาดซับซ้อนอยู่

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนผู้นี้มิใช่ทายาทสายเลือดกิเลนบริสุทธิ์ หาไม่ อำนาจสายเลือดของเขาคงไม่ปะปนมั่วเช่นนี้

ซูอี้ตัดสินว่า “ข้าเกรงว่าที่เขาอยากแต่งงานกับชิงเวย คงมิใช่เรื่องธรรมดาเรียบง่ายเสียแล้ว!”

“เคราะห์โชคไร้ประตู มีแต่ผู้คนกระทำ หากท่านไม่เชื่อ ไฉนต้องว่าร้ายตาเฒ่าผู้นี้ด้วย?”

ชายชราเลอะเทอะที่อยู่ในซุ้มดูดวงรำพึง ฟังดูรวดร้าวเป็นทุกข์

“ว่าร้าย? เชื่อหรือไม่ว่าข้าผู้นี้จะฆ่าเจ้า ตาเฒ่าโกหกเดี๋ยวนี้เลย”

สีหน้าของฉงฉีผู้เกล้าผมและประดับมงกุฎ สวมอาภรณ์หยกปรากฏเค้าความโหดเหี้ยม ขณะยกมือของเขาขึ้น

ทว่าทันใดนั้น ชายวัยกลางคนร่างผอมผู้หนึ่งข้างกายเขาก็กระซิบว่า “บุตรสวรรค์ ราชันเซียนชิงเวยอยู่ที่นี่แล้วขอรับ”

ฉงฉีตะลึง เมื่อหันมองตามก็พบเงาร่างคุ้นตายืนอยู่ไกล ๆ

แม้จะสวมหมวกใบใหญ่ ทว่าท่าทางที่โดดเด่นนั้นก็ยังทำให้ดวงตาของฉงฉีทอประกาย

ฉงฉีแค่นเสียงอย่างเย็นชา ก่อนจะเดินมาหาชิงเวย

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา “แม่นางชิงเวย เราพบกันอีกแล้ว! มิใช่ว่านี่คือพรหมลิขิตที่ถูกกำหนดไว้แล้วหรือ?”

ร่างสูงของเขาแต่งกายด้วยอาภรณ์หยก ซึ่งดูโดดเด่นหล่อเหลามาก

ทว่าดวงตาซึ่งซ่อนอยู่ใต้ขอบหมวกของชิงเวยกลับเต็มไปด้วยความสะอิดสะเอียน

นางกล่าวอย่างเย็นชา “ไม่ว่าจะด้วยการฝึกฝนหรือฐานะ เจ้าก็ควรเรียกข้าว่าผู้อาวุโส การผิดกฎนี้แสดงว่าเจ้าหาเข้าใจมารยาทไม่”

ฉงฉีนิ่งไป ก่อนจะอดเสสรวลมิได้ “ภายหน้าเราจะเกี่ยวดองเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว กฎมารยาทอันใด มิเห็นต้องสนใจเลย!”

กล่าวจบ สายตาของเขาก็กวาดมองไปยังซูอี้ที่อยู่ข้างกายชิงเวย “ผู้นี้คือ?”

โดยมิรีรอให้ชิงเวยตอบ เขาก็กล่าวขึ้นว่า “หากให้ข้าเดา เขาคงเป็นบ่าวรับใช้ของแม่นางชิงเวยใช่หรือไม่?”

บ่าว?

คิ้วของซูอี้เลิกขึ้นเล็กน้อย มองปราดเดียวก็รู้ว่าฉงฉีจงใจ!

ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ใช้คำว่า ‘บ่าว’ มากดศักดิ์ศรีกันก่อน

จากเรื่องนี้ก็เห็นได้ว่าบุตรสวรรค์แห่งลัทธิหมื่นวิญญาณอวดอำนาจหยิ่งผยองเพียงไร

ใบหน้างามของชิงเวยงอง้ำ ขณะที่นางกำลังจะพูดบางอย่าง ซูอี้ก็กล่าวขัดขึ้นว่า “ให้เขาไสหัวไป หาไม่ก็จะถูกฆ่า”

เพียงกล่าวออกมาแผ่วเบา ทว่ากลับประหนึ่งอสนีบาตฟาดลงสู่แดนดิน!

ฉงฉีดูไม่อยากเชื่อ รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหาย “เจ้า… เมื่อครู่เจ้าว่ากระไรนะ?”

ในดวงตาของเขาปรากฏเค้าความกระหายเลือดคุกรุ่น ช่างน่าสะพรึงกลัว

บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัด

เหล่ายอดฝีมือซึ่งออกันอยู่เบื้องหลังฉงฉีล้วนแสดงท่าทีไม่เป็นมิตร

ในอดีต ชิงเวยเลือกรอมชอมถอยให้เนื่องจากมิอยากเป็นศัตรูกับลัทธิหมื่นวิญญาณ

ทว่ายามนี้เมื่อมีซูอี้อยู่ นางหากลัวสิ่งใดไม่

“เจ้าได้ยินมิชัดหรือ?”

ร่างของชิงเวยเผยอำนาจร้ายกาจออกมาอย่างเงียบเชียบ “ไสหัวไปหรือตาย!”

ลมหายใจของฉงฉีติดขัด แรงกดดันมหาศาลของราชันเซียนทำให้ร่างของเขาแข็งค้าง ราวกับร่วงลงสู่ถ้ำน้ำแข็ง

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนร่างผอมที่อยู่ข้างกายฉงฉีก็ขมวดคิ้วพลางกล่าวขึ้นว่า “ท่านชิงเวย กระทำเกินกว่าเหตุไปหน่อยหรือไม่?”

สีหน้าของฉงฉีดำคล้ำ ขณะจ้องมองชิงเวยอย่างเย็นชาราวกำลังรอคำอธิบาย

ดวงตาพราวเสน่ห์ของชิงเวยกรุ่นด้วยจิตสังหาร ขณะกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชา “ในสามชั่วดีดนิ้ว หากยังมิพาไอ้โง่นี่ไป ข้าจะฆ่าพวกเจ้าไปด้วยกันให้หมด!”

เมื่อถ้อยคำนั้นเปล่งออกมา ทำให้บรรยากาศโดยรอบตึงเครียดขึ้น!

“ชิงเวย เจ้า…”

ฉงฉีเดือดดาล ขณะที่กำลังจะพูดบางอย่างนั้นเอง ชายวัยกลางคนร่างผอมก็หยุดเขาไว้ เขาเห็นแล้วว่าชิงเวยจริงจังกับสิ่งที่พูด และกล้าฆ่าคนในตลาดมังกรดำนี้จริง ๆ!!

“ท่านชิงเวย ในอีกสามวันจะเป็นวันเทศกาล รักษาตัวด้วย!”

ชายวัยกลางคนร่างผอมทิ้งวาจานี้ไว้ ก่อนจะพาตัวฉงฉีจากไป

ไม่นานพวกเขาก็ลับตาไป

เหตุการณ์นี้ยังกระตุ้นความสนใจของคนมากมายในบริเวณโดยรอบ ดูประหลาดใจที่พบว่าบุตรสวรรค์แห่งลัทธิหมื่นวิญญาณถูกทำให้ขวัญหนีเผ่นหาย!

อีกทั้งตัวตนของซูอี้กับชิงเวยยังเป็นที่ใคร่รู้ของคนมากมายโดยพลัน

ทว่าไม่มีผู้ใดกล้ารบกวนคนทั้งสอง

เพียงแค่ปราณระดับราชันเซียนจากร่างของชิงเวยก็ทำให้ผู้คนมากมายตกตะลึงแล้ว

ส่วนซูอี้ผู้ไร้ปราณฝึกฝนนั้นกลายเป็นผู้ไม่น่าสนใจที่สุด

“กังวลหรือไม่?” ซูอี้ถาม

ชิงเวยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ผู้น้อยมิกังวลเลยเจ้าค่ะ แค่ละอายเล็กน้อยเท่านั้น”

“ละอายอันใด?”

“เพราะผู้น้อยสร้างปัญหาแก่คุณชายเสียแล้ว”

ซูอี้ยิ้มเก้อ

นี่นับเป็นเรื่องอันใด?

เขามุ่งไปยังซุ้มดูดวงห่างออกไป ส่วนข้อพิพาทเมื่อครู่นั้นเขาลืมไปนานแล้ว

ชิงเวยรีบตามไปอย่างเร่งร้อน

……

“แม้ราชันเซียนชิงเวยจะปฏิเสธการเข้าหาของข้าหลายต่อหลายหนเมื่อกาลก่อน นางก็ไม่เคยกล้าฉีกหน้ากันจริงจัง ทว่าวันนี้นางกลับพูดจาแย่ ๆ กับข้าต่อสาธารณะ! มันต้องมีเหตุผลอยู่แน่!”

ดวงตาของฉงฉีแดงก่ำ ใบหน้ามืดดำน่าสะพรึงกลัว

“มีความผิดปกตินิดหน่อยจริง ๆ ขอรับ”

ชายวัยกลางคนร่างผอมพึมพำ “บางทีราชันเซียนชิงเวยอาจจะพบไพ่ตายให้พึ่งพาแล้วก็เป็นได้”

ฉงฉีขมวดคิ้ว “มิใช่ว่ามหาเซียนหลิวอวิ๋นประสบหายนะอันมิอาจแก้ไขระหว่างเก็บตัวไปแล้วหรือ? ชิงเวยผู้นั้นไม่ทราบผลลัพธ์หากแตกหักกับเราหรือไร?”

ชายวัยกลางคนร่างผอมกล่าวเบา ๆ “บุตรสวรรค์อย่าได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย ยามจัดเทศกาลในอีกสามวัน ข้าประกันได้ว่าราชันเซียนชิงเวยจะต้องก้มหัวให้แน่นอน!”

ฉงฉีรำพึง “ข้าไม่ห่วงว่านางจะยอมจำนนหรือไม่หรอก แต่เมื่อครู่นางดูถูกข้าเกินไป! โดยเฉพาะไอ้คนไร้ค่าข้างกายชิงเวยนั่น สมควรถูกสะบั้นพันมีด!”

ชายวัยกลางคนร่างผอมแย้มยิ้ม “เช่นนั้นก็ประหารด้วยพันคมมีด! ทว่าต้องรอจนจบเทศกาลก่อนนะขอรับ”

ฉงฉีสูดหายใจลึก ๆ ดวงตาเรืองประกาย “ข้าแยกแยะได้น่า”

……

ตรงหน้าซุ้มดูดวง

มีป้ายข้อความเขียนโคลงเอาไว้

‘พินิจตะวันจันทราบนฝ่ามือ คำนวณโชคเคราะห์แห่งโลกหล้า’

‘นำฟ้าดินบรรจุในมือ สะบั้นอาเพศเคราะห์กรรมใต้สวรรค์’

ซูอี้มองป้ายนั้นอย่างสนใจ

และที่หลังซุ้มดูดวง ชายชราผู้เป็นสิวหน้าแดง ดวงตาทรงสามเหลี่ยม ร่างกายรุ่งริ่งก็มองมายังซูอี้และชิงเวยเช่นกัน

เมื่อเขาเห็นร่างสูงสง่าของชิงเวย ชายชราก็ทำเสียงสำลัก กลืนน้ำลายเอื๊อกและดูกรุ้มกริ่ม

ชิงเวยพลันขมวดคิ้ว เหตุใดก่อนหน้านี้ฉงฉีไม่ฆ่าเจ้าโจรเฒ่าผู้นี้เสียหนอ?

โชคดีที่ชายชราในเสื้อผ้ารุ่งริ่งรีบเบนสายตาไปมองซูอี้เสียก่อน ก่อนที่คู่เนตรสามเหลี่ยมอันพร่ามัวของเขาจะพลันแข็งเกร็ง

มือที่ซุกซ่อนอยู่ในแขนเสื้อสั่นน้อย ๆ อย่างควบคุมมิได้!

“โคลงบนล่างบนป้ายนี้ต้องเติมเพิ่มอีกประโยคนะนี่”

ซูอี้กล่าวกับตนเอง “ท้ายวรรคสองต้องเติมประโยค ‘ขึ้นกับอารมณ์’ ส่วนท้ายวรรคสี่ต้องเติมประโยค ‘เมื่อเพิ่มเงิน’”

ชิงเวยคิดตามเล็กน้อย ก่อนจะอดหัวเราะลั่นออกมามิได้

ชายชราหลังซุ้มดูดวงพลันลุกขึ้น กำลังเตรียมจะจากไป

“หยุดก่อน”

ซูอี้ว่า

เป็นสองคำอันเรียบง่ายธรรมดายิ่ง

ไร้เจตนาข่มขู่

ทว่าร่างของชายชราคนนั้นพลันชะงัก ขาที่กำลังจะก้าวจากหดกลับมา

เขาหันมาอย่างยากลำบาก พลางแย้มยิ้มอย่างขมขื่น ก่อนจะกุมกำปั้นให้ซูอี้ “ทุกผู้บนถนนมังกรดำสายนี้รู้นานแล้วว่าตาเฒ่าผู้น้อยเป็นเฒ่าโป้ปดผู้อาศัยดูดวงมั่ว ๆ อยู่ไปวัน ๆ ขอท่านรามือ อย่าให้ตาเฒ่าผู้น้อยต้องอับอายเลย”

ซูอี้กล่าวด้วยแววมีเลศนัย “เจ้าหลอกคนอื่นได้ แต่หลอกข้ามิได้ เหมือนเช่นที่เจ้าดูดวงคนผู้นั้น ทว่าแท้จริงหาคลุมเครือไม่”

สีหน้าของชายชราเลอะเทอะดูอ่านยากขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะถามอย่างมิแน่ใจ “ขอบังอาจถาม ท่านเป็นใครหรือ?”

ซูอี้ว่า “เจ้าอยากเสแสร้งต่อไปจริง ๆ หรือ?”

น้อยคนนักในโลกเซียนนี้จะจำเขาได้ และเจ้าเฒ่าบ้าตรงหน้าเขานี่ก็เป็นหนึ่งในนั้น

อันที่จริง กระทั่งซูอี้ก็มิคิดว่าจะได้พบเจ้าเฒ่าผู้นี้ในตลาดมังกรดำ

ชายชราเลอะเทอะยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “มิใช่เพราะข้าแกล้งมึนหรอกนะ แต่เชื่อไม่ลงจริง ๆ ต่างหาก”

ชายหนุ่มกล่าวด้วยสายตาอ่อนไหวเล็กน้อย “ข้าไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้เฒ่าอย่างเจ้าจะใช้ชีวิตแร้นแค้นเช่นนี้เพื่อเอาตัวรอด ดูเหมือนเจ้าจะยังอยู่ดีนะ”

ชายชราเลอะเทอะส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มขื่น “เฮ้อ สภาพของข้าหาดีเช่นกาลก่อนไม่ หลังหายนะอวสานเซียนจวบยามนี้ ข้าก็เรียกได้ว่าแค่มีชีวิตรอดในโลกหล้าเท่านั้น”

“ไปหาที่ดื่มกันดีหรือไม่?”

ซูอี้ว่า

ชายชราคนเดิมตอบปฏิเสธโดยไม่ลังเล “ปากเน่า ๆ ของข้าตลอดมานี้ก่อหายนะมามากนัก ข้าสาบานว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับโลกนี้อีกแล้ว…”

ซูอี้คว้าบ่าของเขา ลากมาตรงหน้าและกล่าวโดยมิรอให้พูดจบด้วยรอยยิ้ม “คำสาบานของไอ้แก่ชั่วอย่างเจ้าน่ะหรือ เจ้าไม่เชื่อในวิถีแห่งสวรรค์ด้วยซ้ำไป ไปกันเถอะ”

แล้วเขาก็ลากถูลู่ถูกังชายชราเลอะเทอะไปโดยมิพูดจา

ชิงเวยตามเขาไปติด ๆ ด้วยความรู้สึกที่ค่อนข้างปั่นป่วน

ยามนี้ มีหรือนางจะมิเห็นว่าชายชราผู้ดูเหมือนโจรคนนี้ แท้จริงคือยอดฝีมือเร้นกาย?

ในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

ชายชราเลอะเทอะเผชิญหน้ากับอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะ ทว่ากลับไร้ความอยากอาหาร เขาถอนใจขมวดคิ้ว

ขณะที่ซูอี้กินดื่มสำราญและกล่าวพร้อมกับแย้มยิ้มว่า “ตอบคำถามข้าสักข้อสองข้อ แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป”

“ไม่ตอบได้หรือไม่” ชายชราเลอะเทอะหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง

“ไม่ได้”

ซูอี้ยกจอกสุราขึ้นดื่ม “อย่าห่วงเลย ข้าจะมิให้เจ้าล่วงล้ำชะตาสวรรค์ คำนวณโชคลาภอันใดหรอก”

ชายชราเลอะเทอะดูจะโล่งอก ก่อนจะฉีกยิ้ม “พูดแบบนี้แต่แรกสิ”

จาากนั้นเขาก็เริ่มกินดื่มอย่างมูมมาม

ซูอี้ใช้ปลายนิ้วถูจอกสุรา ขณะกล่าวด้วยแววตาลึกล้ำ “ศัตรูที่ร่วมมือกับเซวี่ยเซียวจื่อลอบโจมตีข้าก่อนหน้านี้ พบที่พำนักของข้าได้เช่นไร?”

เมื่อก่อน หวังเย่ถูกกลุ่มศัตรูร้ายลอบโจมตีขณะเก็บตัวฝึกฝน ทำให้เกิดเป็น ‘ศึกอนันตรัตติกาล’ อันเลื่องลือไปทั้งทั่วแดนดิน

ทว่าตราบจนหวังเย่เวียนวัฏ เขาก็ยังงุนงง มิอาจเข้าใจเสียทีว่าศัตรูร้ายเหล่านั้นหาที่เก็บตัวพำนักของเขาพบได้เช่นไร

พรวดด!

ชิ้นเนื้อที่ชายชราเลอะเทอะเพิ่งยัดเข้าปากถูกพ่นออกทันที ตามด้วยเสียงสำลักไอ

เขากล่าวอย่างเดือดดาล “ไฉนพวกเจ้าจึงคิดว่าข้าจะรู้เรื่องนี้กันทั้งนั้นเลยฟะ?”

ดวงตาของซูอี้ทอประกายอย่างประหลาดใจ “มีผู้อื่นมาตามหาเจ้าเพื่อถามเรื่องนี้ด้วยหรือ?”

[1] กิเลน ภาษาจีนอ่านว่าฉีหลิน (麒麟) คล้าย ๆ เฟิ่งหวงที่แปลว่าหงส์ (ฟีนิกซ์) (凤凰) ซึ่งมีการใช้นามเพศชายหญิงแยกกัน กิเลนและฟีนิกซ์เพศชายจะใช้คำว่า ‘ฉี’ และ ‘เฟิ่ง’ ซึ่งเป็นอักษรแรก ในขณะที่เพศหญิงใช้คำว่า ‘หลิน’ และ ‘หวง’ ซึ่งเป็นอักษรหลังตามลำดับ

………………..