บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1560: เรื่องสนุกยังไม่จบ

ตอนที่ 1560: เรื่องสนุกยังไม่จบ

“อ๊า!”

เสียงกรีดร้องทำลายความเงียบอันกดดัน

ทันใดนั้น โถงใหญ่ก็เกิดความปั่นป่วนขึ้น

บริเวณใกล้เคียงกับที่ซูอี้อยู่ มีตัวตนชั้นผู้น้อยบางคนนั่งอยู่ พวกเขาล้วนตื่นตระหนกจนถอยกรูดไปไกล

โต๊ะถูกเตะล้ม ถ้วยโถโอชามแตกดังเพล้ง

ปั่นป่วนเละเทะ

ผู้อาวุโสเซียวจวี้ บุตรสวรรค์ฉงฉีและคนอื่น ๆ จากลัทธิหมื่นวิญญาณล้วนเดือดดาล

คิ้วของหัวหน้านักบวชอวิ๋นเฉียงบนแท่นหยกย่นหากัน แววตามืดมนลง

ราชันเซียนและเซียนแท้ขอบเขตสุญตาทั้งหลายล้วนลุกขึ้นยืน

มีเพียงใบหน้าของชิงเวยที่ปรากฏรอยยิ้ม

นางรู้ว่าจากนี้ไป นางจะมิต้องอดทนแล้ว

“เงียบ!”

เซียวจวี้ตวาด

เสียงนั้นดังกึกก้องเยี่ยงสายฟ้า ทำให้ทั้งโถงเงียบสนิท

จิตสังหารแผ่ออกไปทั่วทุกแห่งหนในโถง

เมื่อผู้คนมองไปยังซูอี้ สายตาและสีหน้าต่างเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ไม่อาจคาดคิดได้เลยว่า เหตุใดชายหนุ่มจึงกล้ามาก่อเรื่องที่นี่ เขามิกลัวความตายจริง ๆ หรือ?

บุตรสวรรค์ฉงฉีกล่าวด้วยสีหน้าแฝงเจตนาสังหาร “หากเจ้ากล้าฆ่าคนของลัทธิหมื่นวิญญาณของข้า เจ้าต้องถูกประหาร! ฆ่าเขาเสีย!”

กลุ่มตัวตนวิถีเซียนจากลัทธิหมื่นวิญญาณต่างลงมือ แรงกดดันรอบกายดุดันมหาศาล

ทั้งเซียวจวี้ ราชันเซียนเก้ากระเรียน ราชันเซียนอัคคียันต์และตัวตนอื่น ๆ ล้วนพุ่งเป้าไปยังชิงเวย เพื่อมิให้นางไปช่วยชีวิตซูอี้

คู่เนตรทรงเสน่ห์ของชิงเวยเผยจิตสังหารเย็นเยียบ ใครเล่าจะสนใจ?

ทว่า ขณะที่นางกำลังจะโจมตีนั้นเอง…

ตู้ม!

รัศมีเซียนอันจ้าจรัสสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

ยอดฝีมือวิถีเซียนซึ่งพุ่งเข้าใส่ซูอี้ล้วนกระเด็นกระแทกพื้นตาม ๆ กัน

ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าซูอี้อย่างเงียบงัน

เรือนผมขาวดุจหิมะ ใบหน้าเยาว์วัยเช่นชายหนุ่ม

เขาคือเฟิงเย่อวิ๋น เจ้าของหมู่ตึกไร้จำกัด!

ปราณราชันเซียนจากร่างของเขาชวนลืมหายใจ

เหตุพลิกผันนี้เกินความคาดหมายของผู้คนนัก

“พี่เฟิง เจ้า…”

เซียวจวี้เดือดดาล

สีหน้าของหัวหน้านักบวชอวิ๋นเฉียงเองก็ดำคล้ำ

การเปลี่ยนแปลงนี้เหนือความคาดหมายของเขาเช่นกัน

ซูอี้เองก็ประหลาดใจเช่นกัน เพราะไม่คิดเลยว่าเจ้าของหมู่ตึกไร้จำกัดผู้นี้จะตรงไปตรงมา ถึงขนาดกล้าล่วงเกินลัทธิหมื่นวิญญาณ!

เฟิงเย่อวิ๋นยิ้มน้อย ๆ ให้กับสายตาเดือดดาลเหล่านั้น ก่อนจะกล่าวว่า “งานแต่งนี้ ข้าเฟิงเย่อวิ๋นก็คัดค้านเช่นกัน!”

“เพราะเหตุใด?”

สีหน้าของเซียวจวี้เย็นเยียบ “เจ้าน่าจะรู้ว่าลำพังตัวเจ้า ยากจะเปลี่ยนสถานการณ์ในวันนี้ได้! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าการกระทำเช่นนี้จะเป็นการล่วงเกินลัทธิหมื่นวิญญาณของข้า!”

วาจานั้นข่มขู่กันโดยมิปิดบัง

คนมากมายอดตัวสั่นมิได้ และตระหนักได้ว่าเซียวจวี้ขุ่นเคืองเสียแล้ว

เฟิงเย่อวิ๋นอดหัวเราะมิได้ “หากไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ ข้าแนะนำให้พวกเจ้าหยุดลงตรงนี้เถิด อย่าคิดการใดกับราชันเซียนชิงเวยอีก หาไม่ ข้าเกรงว่าเจ้าคงมิอาจทนผลกระทบได้”

เซียวจวี้หัวเราะอย่างเดือดดาล “เจ้าสำคัญตัวเองสูงไปแล้ว!”

“เรื่องนั้น… เพิ่มข้าอีกคนพอหรือไม่?”

หนึ่งเสียงทรงอำนาจกล่าวขึ้น และที่ด้านหน้าห้องโถง หัวหน้าองครักษ์มังกรดำ ‘ราชันเซียนซิงอวี้’ ก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น

แรงกดดันอันร้ายกาจแผ่ตามออกมา

ตู้ม!

ทั่วทั้งบริเวณนั้นพลันสั่นสะท้าน ผู้คนตกตะลึง แทบไม่อยากเชื่อสายตา

คิดให้หัวแตกก็ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า ราชันเซียนซิงอวี้ซึ่งเป็นแขกผู้มีเกียรติ คนที่ลัทธิหมื่นวิญญาณมองว่ามาช่วยควบคุมสถานการณ์จะยืนขึ้นเพื่อสนับสนุนชายหนุ่มผู้คัดค้านการแต่งงานนี้!

“สหายเต๋าซิงอวี้ ไฉนเจ้า…”

เซียวอวี้งุนงงเกินเชื่อลง

ราชันเซียนเก้ากระเรียน ราชันเซียนอัคคียันต์และคนอื่น ๆ ล้วนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

เหตุชุลมุนซึ่งเกิดขึ้นจากชายหนุ่มซึ่งนั่งหลบมุมอยู่คนเดียว กลับทำให้เจ้าของหมู่ตึกไร้จำกัดกับหัวหน้าองครักษ์มังกรดำออกมาสนับสนุน มันผิดปกติโดยมิต้องสงสัย!

ราชันเซียนซิงอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชา “หยุดเสียที่นี่ หาไม่ ข้าจะมิอยู่เฉย”

บุตรสวรรค์ฉงฉีพลันรู้สึกเดือดดาลจากการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้จนแทบกระอักเลือด หนนี้เขาอดกล่าวขึ้นมิได้ “นี่คือทัศนคติของเจ้า หรือของราชันวิถีมังกรแดง?”

ราชันเซียนซิงอวี้กล่าวเสียงเย็น “เจ้าโง่ มันแตกต่างกันตรงไหน?”

สีหน้าของฉงฉีในยามนี้ดูแทบไม่ได้

ตลาดมังกรดำล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของราชันวิถีมังกรแดง

และราชันเซียนซิงอวี้ก็เป็นหนึ่งในสี่หัวหน้าองครักษ์มังกรดำ

หากเขาอยากเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ ใครเล่าจะไม่หยุดชั่งใจ?

ทันใดนั้น หัวหน้านักบวชอวิ๋นเฉียงซึ่งนั่งบนแท่นหยกสูงก็กล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเฉยชา “หรือว่าทัศนคติของเจ้าเป็นเช่นเดียวกับราชันวิถีมังกรแดง?”

ราชันเซียนซิงอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าว “เจ้าคิดเอาเองได้เลย”

สองฝ่ายเผชิญหน้า!

ดาบชี้เข้าใส่กัน!

ยามนี้ กระทั่งคนที่โง่ที่สุดยังตระหนักได้ว่าฐานะของซูอี้ไม่ได้ธรรมดา!

หาไม่ มีหรือเขาจะทำให้ราชันเซียนซิงอวี้และเฟิงเย่อวิ๋นออกมาคัดค้านงานแต่ง ยอมฉีกหน้าลัทธิหมื่นวิญญาณเช่นนี้?

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หัวหน้านักบวชอวิ๋นเฉียงก็กล่าวขึ้นว่า “เช่นนั้นก็ได้ เรื่องนี้ เราลัทธิหมื่นวิญญาณจะไว้หน้าราชันวิถีมังกรแดง มิเซ้าซี้อีกต่อไป!”

วาจานั้นเย็นชา ไม่ว่าผู้ใดก็เห็นได้ว่าหัวหน้านักบวชแห่งลัทธิหมื่นวิญญาณผู้นี้ไม่เต็มใจ!

ทว่าการยอมถอยของเขาทำให้หลายผู้คนในโถงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

เพราะถึงแม้ลัทธิหมื่นวิญญาณจะมีผู้ทรงอำนาจมากมาย แต่อย่าลืมว่าที่นี่คือตลาดมังกรดำ ถิ่นขององครักษ์มังกรดำ!

และ ‘เขามังกรเร้น’ ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากโถงหลักเมฆมงคลก็เป็นที่พำนักของราชันวิถีมังกรแดง!

สีหน้าของเซียวจวี้มองดูแทบไม่ได้ ทว่าก็มิได้กล่าววาจาใด

บุตรสวรรค์ฉงฉีแทบคลั่ง อดกล่าวมิได้ว่า “ชิงเวย ข้าบอกไว้เลยนะ ขอเพียงข้าฉงฉีหมายตาสตรีใด นางจะมิอาจหนีเงื้อมมือข้าไปได้! หากไร้ลัทธิหมื่นวิญญาณของข้าช่วยเหลือ อาจารย์เจ้าจะอยู่ได้อีกไม่ถึงปีแน่!”

วาจานั้นลั่นไปทั่วโถง

ทุกผู้ต่างรับรู้ได้ถึงโทสะในน้ำเสียง

แววตาของชิงเวยเฉยเมย ก่อนจะหันไปกล่าวกับซูอี้ว่า “คุณชาย เราไปกันเถิดเจ้าค่ะ”

เฟิงเย่อวิ๋นเองก็กล่าวพร้อมกับแย้มยิ้มว่า “ไปด้วย ข้าขอตามไปด้วยนะ”

ราชันเซียนซิงอวี้พยักหน้ากล่าว “ที่นี่ก็งั้น ๆ มิเห็นน่าสนใจเท่าไรเลย”

เขาเองก็ตั้งใจจากไปเช่นกัน

ทว่าไม่ว่าจะเป็นชิงเวย เฟิงเย่อวิ๋นหรือราชันเซียนซิงอวี้ สายตาของพวกเขาล้วนมองไปที่ซูอี้

ความคิดที่ชัดเจนเช่นนี้กลับทำให้คนมากมายหัวใจสั่นสะท้าน ตระหนักแล้วว่าชายหนุ่มผู้ถูกกีดกันไปนั่งหลบมุมผู้นี้ แท้จริงคือใจกลางแห่งพายุ

กระทั่งสามราชันเซียนยังต้องมองเขาก่อนลงมือ!

ช่างเหลือเชื่อนัก

เขาเป็นใครกัน?

ไยจึงมีอำนาจเพียงนี้?

ฟางหานลุกขึ้นเงียบ ๆ ทว่าพ่อหนุ่มดื้อดึงผู้นี้กล่าวอย่างแง่งอน “นี่หรือที่เจ้าบอกว่าละครดี ๆ? มันจบเร็วไป”

เหล่าผู้ฟังล้วนผงะ

เจ้าหนูนี่เห็นเรื่องชวนระทึกเช่นนี้เป็นละครทั่วไป!

“จบ? ยังเร็วไป”

ซูอี้ว่า สายตาของเขามองไปยังบุตรสวรรค์ฉงฉี และกล่าวอย่างสบายอารมณ์ว่า “มีตาเฒ่าผู้หนึ่งดูดวงให้คนผู้นี้ บอกว่ามีเมฆดำปกคลุม โชคเคราะห์คั่นด้วยเส้นบาง ๆ เขาต้องตายเพื่อให้ดวงนี้สมจริง”

ทุกผู้ที่นี่ต่างตกตะลึง

มีความคิดเดียวในใจ นั่นคือ… เขาอยากฆ่าบุตรสวรรค์แห่งลัทธิหมื่นวิญญาณ?

บ้าไปแล้ว!

“จ- จ- เจ้า…”

บุตรสวรรค์ฉงฉีเดือดดาลจนปอดแทบระเบิด สีหน้าเปี่ยมด้วยจิตสังหาร

“พวกเจ้าทั้งสองก็คิดเช่นกันหรือไม่?”

หัวหน้านักบวชอวิ๋นเฉียงซึ่งนั่งอยู่บนแท่นหยกลุกขึ้นช้า ๆ

ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด เพลิงศักดิ์สิทธิ์วูบไหวในแววตาขณะกวาดมองไปที่ราชันเซียนซิงอวี้กับเฟิงเย่อวิ๋น

แรงกดดันปั่นป่วนไปทั่วทั้งห้องโถง

สีหน้าของทุกผู้เปลี่ยนแปลงไปมา

ตัวตนสูงสุดในระดับราชันเซียนแห่งลัทธิหมื่นวิญญาณผู้นี้เดือดดาลเต็มที่อย่างเห็นได้ชัด

เฟิงเย่อวิ๋นดูเคร่งขรึม ทว่าก็ยังตอบ “ถูกต้อง!”

ราชันเซียนซิงอวี้กล่าวอย่างเย็นชา “แน่นอน!”

ทันใดนั้น หัวใจของทุกผู้ก็สั่นสะท้าน ไม่อาจคาดเดาได้ว่าเหตุใดสองราชันเซียนจึงกล้าเปิดเผยได้เพียงนี้

หัวหน้านักบวชอวิ๋นเฉียงอดเชิดหน้าหัวเราะลั่นมิได้ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูผิดปกติ

สายตาของเขากวาดมองไปทั่วทิศพลางกล่าวทีละคำอย่างช้า ๆ ชัด ๆ “ถ้าเช่นนั้น ก็ลองวัดกับข้าผู้นี้หน่อยปะไร พวกเจ้าไม่กี่คนแค่นี้ ใครเล่าจะฆ่าบุตรสวรรค์ของลัทธิข้าได้!”

วาจาสะท้านก้องโถง

มิต้องสงสัยเลยว่าเมื่อมีเขาอยู่ เขาจะไม่ยอมให้บุตรสวรรค์ฉงฉีประสบอุบัติเหตุใด!

และฉงฉีผู้ระงับโทสะไว้ไม่ได้ก็ชี้หน้าด่าซูอี้ดังลั่น “ไอ้คนต่ำต้อย ข้ายืนอยู่นี่ไง มาฆ่าข้าสิ กล้าซ่อนอยู่หลังการคุ้มกันของผู้อื่นแล้วทำพูดดี เจ้าก็แค่กล้าดียามมีผู้คุ้มหัวเท่านั้นแหละ!”

เขาเห็นแล้วว่าชายหนุ่มไม่มีปราณเซียนอยู่ในร่าง และยังไม่ได้บรรลุสู่วิถีเซียนเลย

แม้จะเคยฆ่าเซียนขอบเขตจักรวาลมาก่อน แต่ซูอี้ก็มั่นใจว่าเขาซึ่งเป็นเซียนแท้ขอบเขตสุญตาจะฆ่าอีกฝ่ายลงได้อย่างง่ายดาย!

แน่นอน เงื่อนไขก็คือคนผู้นี้ต้องกล้าสู้กับเขาก่อน!

นี่คือเหตุที่ทำให้เขายั่วยุอย่างหนัก

วาจานั้นสะท้อนทั่วทั้งห้องโถง สีหน้าของผู้คนดูแปลกพิกล

คนส่วนใหญ่ที่นี่ต่างเป็นเซียนผู้ฝึกฝนมาไม่รู้กี่ปี มีหรือจะไม่เห็นว่าชายหนุ่มหาใช่เซียนไม่?

และต้องทราบว่าบุตรสวรรค์แห่งลัทธิหมื่นวิญญาณนั้นอยู่ในขอบเขตสุญตาขั้นต้น!

ยิ่งกว่านั้น เขายังมีเชื้อสายกิเลน ในหมู่เซียนแท้ขอบเขตเดียวกัน เขานับเป็นตัวตนชั้นหนึ่ง!

เฟิงเย่อวิ๋นและราชันเซียนซิงอวี้ต่างขมวดคิ้วพร้อมเพรียง ขณะที่กำลังจะกล่าวบางอย่างนั้นเอง

ซูอี้กลับกล่าวขึ้นมาเสียก่อนว่า “ตามใจเจ้า”

แล้วเขาก็เดินออกมา

ทุกผู้พากันงุนงง นี่ต่างอันใดกับพาตนเองไปตาย!?

เฟิงเย่อวิ๋นเกลี้ยกล่อมอย่างร้อนใจ “ท่าน เรื่องวันนี้ยังเป็นเพราะ…”

“เจ้ามิต้องหรอก”

ซูอี้ว่า “เจ้าดูเฉย ๆ ก็พอ ห้ามผู้ใดเข้าแทรกแซง”

เฟิงเย่อวิ๋นกับราชันเซียนซิงอวี้มองหน้ากัน สีหน้าของทั้งคู่ดูลังเล ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้ขัดขวางอีกฝ่าย

มีเพียงชิงเวยที่สุขุมที่สุด ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยประหลาดใจ นี่พวกเขาคิดว่าใต้เท้าเป็นลูกพลับนิ่ม ที่จะหยิบจะบีบเช่นไรก็ได้หรือ?

โอ ช่างโง่เง่าเสียนี่กระไร!

“เฮ้! เจ้าทำได้จริง ๆ หรือ? อย่าฝืนน่า!”

หนุ่มน้อยฟางหานอดกล่าวเสียงดังมิได้

ซูอี้ชะงักอย่างประหลาดใจ ก่อนจะหันมายิ้มให้ “มิใช่เจ้าอยากเห็นข้าสู้กับคนอื่นหรือ เจ้าควรดีใจนะ”

เด็กหนุ่มแค่นเสียงหึอย่างเย็นชาแล้วพึมพำว่า “ก่อนหน้านี้ทำสั่งสอนข้า บอกว่าการยุยงของข้าน่าขัน แต่ยามนี้เจ้ากลับทนคำยั่วยุมิไหวเสียเอง…”

ซูอี้ยิ้มทื่อ ๆ “เจ้านี่นะ ยังมิเข้าใจอีก”

เขาเดินเข้าไปโดยไม่รอช้าอีก

ระหว่างทาง ผู้คนมากมายแหวกทางและทอดสายตามองซูอี้ มีทั้งประหลาดใจ ชิงชัง งุนงงและสงสาร…

แตกต่างกันไป

“เจ้ากล้าสู้จริง ๆ หรือ?”

ฉงฉีตะลึง ในโลกนี้ยังมีผู้มิรู้จักความเป็นความตายเช่นนี้อยู่จริง ๆ หรือ?

ยามนี้ หัวหน้านักบวชอวิ๋นเฉียงขมวดคิ้วก่อนจะกล่าวเตือน “ระวังด้วย อย่าเลินเล่อ สิงโตสู้กระต่ายยังทุ่มสุดกำลัง! หากผู้อื่นกล้าเข้ามาแทรกแซง ข้าผู้นี้จะมิเห็นด้วยเป็นผู้แรก!”

หัวใจของฉงฉีสะท้านขณะพยักหน้ารับ

………………..