บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1573: ประตูสุดวิเวก

ตอนที่ 1573: ประตูสุดวิเวก

จากนั้นซูอี้ก็มายังอนุสรณ์วิถีสุดวิเวกที่สอง และชี้ข้อผิดพลาด ช่องโหว่ต่าง ๆ ของมัน

ในใจซูอี้อดนึกถึงภาพบางอย่าง ณ อดีตกาลขึ้นมิได้

กาลนั้น เขา ราชันวิถีมังกรดำและสหายอื่น ๆ ต่างร่วมกินเลี้ยงร่ำสุราที่ยอดเขา แสนสุขีปรีดา

พวกเขายังเคยเถียงกันหน้าดำหน้าแดงที่เก้าอนุสรณ์สุดวิเวกเพราะความเข้าใจในลวดลายวิถีโบราณอันแตกต่างจนเกือบสู้กันอยู่หลายหน

กระทั่งอวี๋เสวียนจีผู้ ณ ขณะนั้นเป็นที่รู้จักในฐานะ ‘ตัวตนอันดับหนึ่งในด้านค่ายอักขระแห่งโลกเซียน’ ยังเคยด่าหวังเย่ต่อหน้าทุกผู้ว่าไม่เข้าใจในความลับของลวดลายวิถีเอาเสียเลย

ทว่าท้ายที่สุด…

กลับเป็นหวังเย่ที่เหนือชั้นกว่า และเป็นคนแรกที่ได้สำรวจความลับของเก้าอนุสรณ์สุดวิเวก

ยังจำได้ว่าครานั้น อวี๋เสวียนจีใช้มือบิดเครา นั่งนิ่งราวเป็นรูปปั้นดินเหนียว ใบหน้าชราวัยเดี๋ยวคล้ำเดี๋ยวซีด เดี๋ยวแดงเดี๋ยวดำ น่าอัศจรรย์นัก

และหวังเย่ก็โห่ร้อง หัวเราะลั่นเนิ่นนาน

อันที่จริง ขณะที่หวังเย่กำลังสืบเสาะความลับเบื้องหลังเก้าอนุสรณ์สุดวิเวก เขาเองก็ได้รับแรงบันดาลใจจากอวี๋เสวียนจีเช่นกัน

และยามนั้น หวังเย่ก็ยอมรับเรื่องนี้ออกมาอย่างสุขุม

อวี๋เสวียนจีชกหวังเย่เข้าที่บ่าสองหนแล้วด่าเขายิ้ม ๆ “ฝีมือมิกล้าเทียบ นี่เจ้ายังอยากถ่อมตัวกับข้าอยู่หรือไร?”

เมื่อนึกถึงอดีตขึ้นมายามนี้ ซูอี้ก็อดทอดถอนใจมิได้

ต้องยอมรับว่าแม้หวังเย่จะถูกมองเป็นทรราชมือเปื้อนเลือดในโลกเซียน เขาก็ยังมีสหายร่วมอุดมการณ์ร่วมเป็นร่วมตายอีกกลุ่มหนึ่ง!

เพราะความคิดนี้เอง ซูอี้จึงแบกรับภาระมาช่วยแก้ปัญหา กลบช่องโหว่บนอนุสรณ์วิถีอื่น ๆ ในกาลต่อมา

ชั่วขณะนี้ เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าเข้าใจความลับในวาจาของซูอี้แต่แรก บางคราพวกเขาก็ตัวสั่น บางคราตื่นเต้น และบางหนละอาย

ทว่าในภายหลัง ทุกตนล้วนงุนงง รู้สึกยากตามทันและฉงนวิงเวียน

กระทั่งปรมาจารย์ค่ายอักขระอย่างม่อฉานชิวยังยากจะเข้าใจเรื่องทั้งหมดได้ เขายืนตะลึงทึ่มทื่อ

จนกระทั่งเมื่อความผิดพลาดและช่องโหว่ทั้งหลายที่อนุสรณ์วิถีถูกแก้ไข ซูอี้จึงยกไหสุราหนึ่งขึ้นเชิดหน้าดื่ม

ซูอี้อดส่ายหัวขำมิได้ยามเห็นสายตาสับสนของทุกผู้

เล่นฉินให้วัวฟัง?

แน่อยู่แล้ว

เพราะเจ้าเฒ่าเหล่านี้ด้อยกว่าพวกผู้เฒ่าเมื่อกาลก่อนวันยันค่ำ

ชิงเวยยืนอยู่มิห่างไปนัก เป็นสักขีแก่เรื่องทั้งหมดที่เกิด จนกระทั่งเมื่อนางเห็นซูอี้ส่ายหัวขำขัน นางก็อดรำพึงในใจมิได้

ใต้เท้าจอมราชัน… เกรงว่าเขากำลังว้าเหว่

แทบไม่ต่างจากคนเล่นฉิน ยากจะหาผู้เข้าใจ!

เนิ่นนานจากนั้น เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าจึงตื่นจากภวังค์ความคิดอันตื่นตะลึงงัน มองหน้ากันไปมา ล้วนตะลึงอึ้งในฝีมือของซูอี้!

ม่อฉานชิวกระทั่งคำนับอย่างนอบน้อม “ตาเฒ่าไร้ค่าผู้นี้หาญกล้า ขอวอนคุณชายลงมือไขความลับของเก้าอนุสรณ์สุดวิเวกนี้ให้ข้าประจักษ์ต่อความยิ่งใหญ่ของคุณชายด้วยเถิด”

ซูอี้ว่า “ได้”

เดิมที เขาก็มาเพื่อโอกาสประสบมหาวิถีอันพบได้แต่มิอาจหาในโลกภายนอกนี้อยู่แล้ว!

หากจะให้เหล่าเจ้าเฒ่าเหล่านี้ได้เห็นไปด้วย เขาก็หาถือสาไม่

เขาก้าวออกไปแล้วเริ่มวาดค่ายกลในทันใด

วูบ!

แสงวิถีพรั่งพรู รัศมีจิตวิญญาณลึกลับทะลักจากปลายนิ้วของซูอี้ พลิ้วไหวเดี๋ยวไขว้เดี๋ยวแยกกันไปมาบนอากาศ ค่อย ๆ ร่างออกมาเป็นเค้าโครงค่ายกลค่ายหนึ่ง ดูไหลลื่นต่อเนื่องเยี่ยงเมฆาเคลื่อนวารีริน

ให้ความรู้สึกราวธรรมชาติสรรสร้าง ไร้ร่องรอยการสลักเสลาด้วยขวานจาม

จนครู่ต่อมา ลวดลายค่ายกลหนึ่งก็ปรากฏแก่สายตาทุกผู้

ลึกลับ กว้างขวาง ซับซ้อนพิศวง

เพียงมองก็ให้ความรู้สึกราวเป็นจักรวาลพร่างดาวอันสร้างจากเส้นแสงนับไม่ถ้วน กะพริบเจิดจรัส เคลื่อนไปบนลวดลายวิถีตามทิศทางต่าง ๆ กัน

และด้วยปลายนิ้วของซูอี้บนลวดลายค่ายกล

วิ้ง!

ลวดลายค่ายกลดูจะปรากฏชีวิต ระเบิดอำนาจทะลวงเวหา

ชั่วขณะนั้น เก้าอนุสรณ์สุดวิเวกพากันสั่นสะท้าน ลวดลายวิถีอันโบราณดั้งเดิม ณ พื้นผิวอนุสรณ์วิถีกระเพื่อมราวมหาวิถีสั่นพ้อง สร้างการสะท้อนอันน่าอัศจรรย์กับลวดลายค่ายกลตรงหน้าซูอี้

จากนั้น แท่นศิลาทั่วป่าศิลาก่อวิถีก็พากันสั่นสะเทือน

ราวดาบนับพันกู่คำรามพร้อมเพรียง!

ราชันวิถีมังกรแดงบนยอดเขามังกรเร้น ผู้กำลังทำสมาธิเพ่งจิตผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะสงบใจทำความเข้าใจต่อทันที

แปลกหรือ?

ไม่เลย

เป็นเรื่องแน่นอนที่ใต้เท้าจอมราชันจะลงมือเอง และตระหนักถึงความลับของเก้าอนุสรณ์สุดวิเวก

ขณะเดียวกัน องครักษ์มังกรดำทั่วเขามังกรเร้นล้วนตกตะลึง แต่ละผู้ผงะก่อนจะเอะอะอื้ออึง

“เอะอะอันใดกัน อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่!”

ราชันเซียนซิงอวี้กล่าวตำหนิ หยุดไม่ให้เหล่าองครักษ์มังกรดำไปตรวจสอบเรื่องนี้

อันที่จริง ราชันเซียนซิงอวี้เองก็ตกตะลึงในใจเช่นกัน ปรากฏว่าแขกหนุ่มผู้มีเกียรติซึ่งยังมิได้ก้าวสู่วิถีเซียนไขปริศนาเก้าอนุสรณ์สุดวิเวกได้ในกาลสั้นเพียงนี้เชียวหรือ?

ไม่น่าเล่า ใต้เท้าราชันวิถีจึงให้ความเคารพคนผู้นี้นัก เขาเป็นยอดคนผู้เร้นกายอย่างจริงแท้!

ขณะเดียวกัน…

สุดป่าศิลาก่อวิถี

เก้าอนุสรณ์สุดวิเวกอันสูงตระหง่านดั้นนภาล้วนกู่คำราม สะท้อนรัศมีศักดิ์สิทธิ์ดารดาษ สร้างเป็นประตูมายาขึ้นบนอากาศ

เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าล้วนหายใจถี่กระชั้นราวประจักษ์แก่ปาฏิหาริย์!

ประตูสุดวิเวก!

มันจะปรากฏขึ้นต่อเมื่อปริศนาแห่งเก้าอนุสรณ์สุดวิเวกถูกคลี่คลายเท่านั้น

และจากคำร่ำลือ ประตูนี้นำสู่สถานที่ลับอันเต็มไปด้วยที่มามหาวิถีสุดวิเวก!

“ต่อจากนี้ ข้าจะเก็บตัวอยู่ภายใน ระหว่างนั้น เจ้าและฟางหานไปรอในเขามังกรเร้นเถอะ”

ซูอี้หันไปกล่าวกับชิงเวยเบา ๆ

“เจ้าค่ะ!”

ชิงเวยรับคำสั่ง

ซูอี้หันเดินเข้าสู่ประตูสุดวิเวก หายลับไปในทันที

จากนั้น ประตูสุดวิเวกก็สลายไป เก้าอนุสรณ์สุดวิเวกกลับสู่ความสงบ

และทั่วหล้าก็อื้ออึงราวหม้อระเบิด

เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าล้วนห้อมล้อมชิงเวย ยิงคำถามไม่หยุดปาก

“สหายเต๋าชิงเวย คุณชายผู้นั้นคือใครกัน? ไฉนเขาจึงสามารถถอดปริศนาเก้าอนุสรณ์สุดวิเวกได้อย่างง่ายดายทั้ง ๆ ที่ยังเยาว์วัยเพียงนั้น?”

“นับแต่ยุคอวสานเซียน ตาเฒ่าไร้ค่าผู้นี้ก็มิเคยได้ยินว่าจะมีผู้ใดไขปริศนาของเก้าอนุสรณ์สุดวิเวกนี้ได้เลย!”

“ยอดเยี่ยม คุณชายผู้นี้เป็นศิษย์ใกล้ชิดของยอดคนผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานใดกัน?”

“วันนี้ ในที่สุดข้าก็ได้ตาสว่าง! เทียบกับคุณชายท่านนั้นแล้ว ข้าผู้ใช้เวลาเนิ่นนานยังไขปริศนามิได้นี่ช่างเล็กจ้อยไร้ค่าใด ๆ!”

…เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าล้วนตื่นเต้น ถามหาที่มาของซูอี้เป็นการใหญ่

ชิงเวยแย้มยิ้ม มิได้พูดอันใด

ท้ายที่สุด นางก็บอกเพียงชื่อของซูอี้ และมิได้กล่าวไปมากกว่านั้น

ปิดปากนิ่งเงียบ

สิ่งนี้ทำให้เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าคันปากยิบ ๆ ทว่าแสนจนใจ

มีเพียงผู้อาวุโสสูงสุดแห่งอารามบงกชเท่านั้นที่ดูจะตระหนักถึงบางสิ่ง จึงนิ่งเงียบมาแต่ต้นจนจบ

“จะเป็นตำนานผู้หวนคืนจากวัฏสงสารนั้นจริง ๆ หรือ…”

ดวงตาของจี้เจินนิ่งเฉย

ฌานฤทัยอันกล่าวได้ว่ากระจ่างเยี่ยงแก้วของเขาเองก็กำลังกระเพื่อมปั่นป่วน

อารามบงกชแห่งแคว้นเซี่ยง ขุมกำลังสูงสุดแห่งโลกเซียน!

เพียงพอประชันกับยักษ์ใหญ่อย่างลัทธิไร้มลทินและตระกูลโบราณทั้งหลายได้

และยังมีชื่อเสียงในฐานะ ‘สำนักญานสูงสุดในโลกเซียน’

ในฐานะผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอพระคัมภีร์ในอารามบงกช จี้เจินย่อมเคยได้ยินความลับอันมิเป็นที่ล่วงรู้บางเรื่อง

เช่นเมื่อไม่นานนี้ ในหมู่ผู้จุติสรวงซึ่งปรากฏในแดนบรรลุสรวงเขากวางขาว ต้องสงสัยว่าจะมีผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งเวียนวัฏหวนคืนปะปนอยู่!

และการที่ลัทธิไร้มลทินกับนครเซียนโฉลกเมฆาต่างออก ‘บัญญัติค่าหัวบัญชีดำ’ เพื่อจับตัวผู้จุติสรวงก็คาดว่าเพื่อผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้น!

และ ‘บรรพชนชิงฉวี’ ผู้ก้าวสู่จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียนจากอารามบงกชเคยกล่าวไว้นับแต่ก่อนยุคอวสารเซียนว่าจอมราชันอนันตรัตติกาลผู้ลือกันว่าสิ้นชีพใน ‘ศึกอนันตรัตติกาล’ นั้นหาตายตกจริง ๆ ไม่ แต่ต้องสงสัยว่าเข้าสู่วัฏสงสารเวียนชีพ!

น่าเสียดายที่แม้ ‘บรรพชนชิงฉวี’ ของพวกเขาจะรอดจากยุคอวสานเซียนมาได้ ทว่าเขาก็พบหายนะสูญสิ้นไปเมื่อสามหมื่นเก้าพันปีก่อน

ก่อนตาย เขาทิ้งไว้เพียงข้อความ ‘หากมนุษย์สวรรค์จะดับเบญจขันธ์ ฝึกฝนร่างวัชระไปก็เสียเปล่า’!

“หากบรรพชนชิงฉวียังอยู่ บางทีท่านอาจสามารถตรวจสอบได้ว่าชายหนุ่มนามซูอี้จะเป็นตัวตนผู้นั้นหรือไม่”

จี้เจินรำพึงในใจ

พบข้าประหนึ่งพบสวรรค์ เซียนอันดับหนึ่งแห่งวิถีดาบ!

เมื่อนึกย้อนไปยามก่อนเกิดยุคอวสานเซียน ในหมู่ผู้ทรงอำนาจไร้เทียมทาน ณ จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียนนั้น มีเพียงตัวตนเดียวซึ่งบรรยายได้ว่า ‘ดุจตะวันเหนือฟ้า เดียวดายในโลกเซียน’!

“ไม่ว่าอย่างไร เรื่องในวันนี้ต้องรายงานกลับสำนัก หากเป็นตัวตนผู้นั้นซึ่งหวนกลับจากวัฏสงสารจริง ต่อจากนี้สองสามปี โลกเซียนซึ่งเพิ่งเข้าสู่ยุคทองจะบังเกิดพายุโลหิตอันเกินคาดเดาแน่นอน!”

จี้เจินพึมพำในใจ “ถึงยามนั้น เหล่าตัวตนบรรพกาลผู้ซุกซ่อนหนีหายนะเทพต้องตัวสั่นเพราะเรื่องนี้กันเป็นแน่แท้”

ในคัมภีร์โบราณมีบันทึกไว้ว่า ณ ศึกอนันตรัตติกาล จอมราชันอนันตรัตติกาลต่อสู้กับสามสิบสามยอดฝีมือไร้เทียมทานผู้อยู่บนจุดสูงสุดแห่งโลกเซียนด้วยตัวคนเดียว

ท้ายที่สุด แม้จอมราชันอนันตรัตติดกาลจะประสบอุบัติเหตุ ในศึกนั้น เขาสะบั้นศัตรูร้ายยี่สิบเอ็ดตนด้วยหนึ่งดาบ เข่นฆ่าทั่วฟ้าดิน ละเลงเลือดทั่วเก้าชั้นฟ้า!

ศึกนั้นยังถูกถือเป็นสงครามอันนองเลือดสูงสุด ณ จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียนนับแต่อดีตกาลด้วย

นับแต่นั้นมา สถานการณ์ในโลกหล้าก็แปรเปลี่ยนไปอย่างมหันต์ โลกเซียนสิ้นสมัยของจอมราชันอนันตรัตติกาลผู้เป็นหนึ่งในวิถีดาบ

ยามนี้ หากตัวตนผู้นั้นเวียนวัฏกลับมา เขาไม่ต้องคิดก็รู้ได้ว่ายอดฝีมือไร้เทียมทานซึ่งเป็นอริกับคนผู้นั้นในกาลก่อนจะต้องถูกคิดบัญชีอย่างเหี้ยมโหด!!

“มิน่าเล่า ลัทธิไร้มลทินจึงออกมาเคลื่อนไหวบ่อยครั้งนัก เซวี่ยเซียวจื่อ บรรพชนผู้ก่อตั้งนั้นเป็นหนึ่งในยอดฝีมือไร้เทียมทานผู้ก่อศึกอนันตรัตติกาล!”

จี้เจินกล่าวในใจ

ทันทีที่เขาคิดถึงเรื่องนี้ หนึ่งเสียงก็กล่าวขึ้นอย่างเยียบเย็น

“สหายเต๋าคิดอันใดได้หรือ?”

นัยน์ตางดงามทรงเสน่ห์ของชิงเวยมองมายังจี้เจิน

หัวใจของจี้เจินเย็นเยือก ทิ้งความคิดฟุ้งซ่านแล้วเสสรวลถากถางตนเอง “บางทีข้าอาจจะตกใจเกินไป หัวใจของหลวงจีนผู้นี้จึงยากจะเย็นลงได้ วิญญาณเรรวน ใจลอยปั่นป่วน ทำให้สหายเต๋าหัวเราะเยาะเสียแล้ว”

ชิงเวยเม้มริมฝีปากสีกุหลาบของนางเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวยิ้ม ๆ “เท่าที่ข้ารู้ พวกเจ้าผู้ฝึกตนในวิถีพุทธมุ่งเน้นไปที่การตั้งสติอยู่กับตน มิติดในภวังค์ใด เพื่อหกสัมผัสอันกระจ่างบริสุทธิ์ และหากสหายเต๋าอยากให้หกสัมผัสผ่องแผ้ว เจ้าก็ควรเลี่ยงมิติดใจกับเรื่องวันนี้”

มันดูราวกับเป็นการให้คำแนะนำอย่างมีน้ำใจ ทว่าเมื่อจี้เจินฟังก็รู้สึกชัดเจนว่ามันแฝงความหมายบางอย่าง!

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ากล่าว “สหายเต๋ากล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก”

ชิงเวยแย้มยิ้ม มิกล่าววาจาใดต่อ

ขณะเดียวกัน ร่างของซูอี้ก็ปรากฏขึ้นในโลกเร้นลับอันเป็นสุญญะอลหม่าน

ที่มามหาวิถีสุดวิเวกโบราณดั้งเดิมอุบัติขึ้นจากความอลหม่าน แปรเปลี่ยนเป็นหมอกปกคลุมทั่วแดน

การอยู่ในนั้นให้ความรู้สึกราวหวนสู่ฮุ่นตุ้นยามฟ้าดินยังมิถูกเบิกเปิด!

………………..