บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1581: มอบม้วนหยกเป็นของกำนัล

ตอนที่ 1581: มอบม้วนหยกเป็นของกำนัล

ในห้องพัก

ซูอี้นั่งบนเก้าอี้หวาย มองฟางหานผู้ยืนคอตกไม่พูดจาตรงหน้าและอดยิ้มมิได้ “ข้าชอบตอนที่เจ้าดื้อดึงมากกว่านะ”

หนุ่มน้อยเผลอเงยหน้าขึ้นกล่าว “เจ้า… ไม่โทษข้าหรือ?”

ซูอี้นำไหสุราออกมา เหยียดเส้นยืดสายสบายใจ “มันมิใช่ความผิดเจ้า ไฉนต้องโทษเจ้าด้วย?”

หนุ่มน้อยเม้มปากกล่าวเสียงเบา “ข้า…”

ซูอี้ส่ายหน้ากล่าว “มิต้องอธิบาย ภายหน้า เจ้าจำไว้ก็พอว่าตราบใดที่มิใช่ความผิดเจ้า ต่อให้ฟ้าถล่มก็มิต้องสนใจ”

หนุ่มน้อยตะลึง

ครู่ต่อมา เขาก็นำน้ำเต้าสีเหลืองขนาดเท่าฝ่ามือชิ้นหนึ่งออกจากในแขนเสื้อ ส่งให้ซูอี้ และกล่าวติดขัด

“นี่… นี่คือสิ่งที่ข้าซื้อมา ข้าให้เจ้า ถึงจะไร้ราคา แต่… แต่มันก็น่าจะแทนใจข้าได้บ้างสักเล็กน้อย”

ซูอี้ผงะไป

ก่อนที่เขาจะทันได้ถาม หนุ่มน้อยก็วางน้ำเต้าลงแล้วหันกายเดินออกจากห้องไป

ซูอี้นำน้ำเต้าสีเหลืองขึ้นมอง

นี่เป็นน้ำเต้าสุรา ไร้ราคาค่างวดอย่างจริงแท้ แต่มันเป็นน้ำใจของฟางหาน เพียงเท่านี้ก็ทำให้ซูอี้รู้สึกปลาบปลื้มเอาการแล้ว

และยามนี้เอง ซูอี้จึงรู้ว่าเหตุที่ฟางหานอยากออกไปซื้อของที่ตลาดวันนี้ก็เพราะอยากหาของขวัญให้เขา

“เจ้าเด็กนี่ยังรู้คุณอยู่!”

ซูอี้แย้มยิ้ม เก็บน้ำเต้าสีเหลืองไป

……

หลังฟางหานกลับห้องพักตน เขาก็นำยันต์ลับเปล่า ๆ ชิ้นหนึ่งออกมา กัดปลายนิ้วแล้วใช้โลหิตแทนหมึก ขีดเขียนลงบนยันต์ลับ

ครู่ต่อมา

ฟางหานผ่อนหายใจยาว ปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วใช้จิตสัมผัสแทนพู่กัน เริ่มเขียนลงบนยันต์ลับ

‘พี่สาว หากได้รับจดหมายนี้ มันพิสูจน์ว่าข้ายังอยู่ดี’

‘ข้ากำลังกลับทวีปกกพิสุทธิ์แล้ว อย่าห่วงเลย ข้ามีผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งผู้หนึ่งอยู่กับข้า กระทั่งราชันเซียนยังต้องปฏิบัติกับเขาอย่างให้เกียรติ…’

ภายใต้แสงประทีป หนุ่มน้อยไล่เรียงเรื่องราวต่าง ๆ ในอดีตและเขียนลงบนยันต์ลับอย่างระมัดระวัง

เนิ่นนาน

ฟางหานเขียนเสร็จจึงละจิตสัมผัส ประคองยันต์ลับในมืออย่างถนอม จากนั้นก็ดำเนินอำนาจฝึกฝน สิบนิ้วประกบบนยันต์ลับใช้เคล็ดวิชา

วูบ!

ไม่นานนัก ยันต์ลับชิ้นนั้นก็หลอมละลายเป็นแสงสีเงิน วูบไหวผ่านนภาหายไป

หลังทำทุกสิ่งเสร็จสิ้น หนุ่มน้อยก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างโล่งใจโดยพลัน

“ยันต์ปี้อั้นเคลื่อนดารา… เจ้าเด็กนี่เกรงว่าคงกำลังส่งข้อความให้พี่สาวเขาอยู่”

ซูอี้ ณ ห้องถัดไปเก็บจิตสัมผัส นั่งดื่มสุราจากไหอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเริ่มทำสมาธิ

สิ่งที่เกิดในหอเมฆาเหมันต์ถูกปิดข่าวเงียบ มิเกิดเหตุชุลมุนใด ๆ บนเรือเมฆา

วันถัดมา

เมื่อใกล้เที่ยง ซูอี้ก็พาฟางหานไปร่วมงานเลี้ยงที่ ‘ศาลาชมสรวง’ บนเรือเมฆา

เมื่อเขามาถึง ไม่เพียงม่อฉานชิวและเก้าราชันเซียนจะรออยู่แล้ว กระทั่งเสวี่ยหงเฟิงและฟู่อวิ๋นจงจากสำนักเซียนหมื่นหยกงามก็อยู่ที่นั่นด้วย

“สหายเต๋าซู เชิญนั่งก่อน!”

ม่อฉานชิวและคนอื่น ๆ ต่างแย้มยิ้มเชื้อเชิญซูอี้สู่ที่นั่งที่พวกเขาเตรียมไว้แล้ว

จากนั้นทุกผู้จึงพากันนั่งลง

ฟู่อวิ๋นจงลุกขึ้นดื่มฉลองเป็นคนแรก เขากล่าวด้วยสีหน้าละอาย “เมื่อคืน คนแซ่ฟู่เลินเล่อล่วงเกินท่าน วันนี้จึงมาขอขมาสหายเต๋าเป็นการพิเศษ! ขอสหายเต๋าอย่าถือสากันเลย”

ซูอี้พยักหน้าน้อย ๆ “ผู้ไม่รู้ย่อมมิผิด นั่งลงเถิด”

“ขอบคุณ!”

ฟู่อวิ๋นจงกุมกำปั้นคารวะ จากนั้นจึงนั่งลง

เมื่อคืนเขาได้ขอคำแนะนำจากม่อฉานชิวอย่างสุภาพ และแม้จะมิได้ไถ่ถามที่มาของซูอี้ เขาก็ยังได้รู้ความลับบางอย่างเกี่ยวเนื่องกับซูอี้

เช่นครั้งหนึ่ง อีกฝ่ายสำรวจพบความลับเบื้องหลังเก้าอนุสรณ์สุดวิเวก และเป็นแขกผู้มีเกียรติของราชันวิถีมังกรแดง!

ทั้งหมดนี้ทำให้ฟู่อวิ๋นจงตื่นตะลึง อดมิได้ที่จะลอบโล่งใจที่ไม่ได้ลงมือโดยไม่ดูตามาตาเรือเมื่อคืน หาไม่ ผลลัพธ์คงเกินจินตนาการโดยแท้

ไม่นานนัก สัตว์ประหลาดเฒ่าคนอื่น ๆ ต่างพากันยิ้มแย้มเสสรวล ดื่มฉลองให้ซูอี้ตาม ๆ กัน บรรยากาศอบอุ่นครื้นเครง

เสวี่ยหงเฟิงเห็นเรื่องทั้งหมดนี้ และนอกจากหัวใจจะตื่นตะลึง เขาก็ยังอดผงะไปเล็กน้อยมิได้

ปกติแล้ว ตัวตนระดับราชันเซียนนั้นเป็นเช่นมังกรทิพย์ มิอาจพบเห็นได้โดยง่าย ไม่ว่าจะปรากฏขึ้นยามใดก็ล้วนถูกเทิดทูนบูชาเยี่ยงเทพ!

อย่าว่าแต่เซียนขอบเขตจักรวาลเลย ต่อให้เป็นเซียนแท้ขอบเขตสุญตา มีใครบ้างที่พูดคุยกับราชันเซียนได้อย่างเท่าเทียม?

ยิ่งมิต้องพูดถึงว่ายามนี้ ราชันเซียนทั้งหลายยังถือซูอี้เป็นแขกผู้มีเกียรติแล้วแย่งกันดื่มฉลองให้! เสมือนกับพวกเขาเป็น ‘สหายร่วมอุดมการณ์’!

‘แม้ข้าจะอยากเป็นสหายกับเขา แต่ยามนี้ดูเหมือนจะเก้อเสียแล้วสิ…’

เสวี่ยหงเฟิงรำพึงในใจ

จริงอยู่ที่ซูอี้ต้องสงสัยว่าจะยังมิได้เป็นเซียน

แต่ไม่ว่าจะเป็นการฝึกฝนหรือตัวตนก็ล้วนเป็นสิ่งที่เขามิอาจเทียบติด!

ความต่างชั้นสูงเกินไป โอกาสเป็นสหายมีด้วยหรือ?

“สหายเต๋าเสวี่ย ข้าดื่มฉลองให้เจ้า”

ทันใดนั้น ซูอี้ก็กล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้มและดื่มฉลอง

เสวี่ยหงเฟิงพลันฟื้นจากความคิดอันวุ่นวาย รีบดื่มฉลองหมดจอกและกล่าวว่า “ข้าควรดื่มฉลองให้เจ้าสิถึงจะถูก!”

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “เมื่อคืน เจ้าช่วยเหลือฟางหานไว้เยอะเลย สมควรแล้วล่ะที่ข้าจะดื่มฉลองให้ ภายหน้า หากมีสิ่งใดให้ข้าช่วย เพียงปริปากมาได้เลย”

หัวใจของเสวี่ยหงเฟิงอุ่นวาบ กล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น “อันที่จริง เหตุที่ข้าช่วยเมื่อคืนเป็นเพราะลูกพี่ซูเป็นคนไม่ธรรมดา และมีเจตนาอยากผูกมิตร ข้าจึงลุกขึ้นทวงความยุติธรรมให้พ่อหนุ่มนั่น น่าละอายที่ท้ายสุด ข้าก็ยังช่วยเขามิได้เลย”

เขาดูแสนสุขุม กล่าวโดยตรึกตรองถี่ถ้วน

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “แค่นั้นก็พอแล้ว”

ม่อฉานชิวยกจอก แย้มยิ้มกล่าวกับเสวี่ยหงเฟิง “น้ำใจของสหายน้อยกว้างขวางอย่างจริงแท้ มาเถิด ตาเฒ่าผู้นี้ดื่มฉลองให้เจ้าหนึ่งจอก”

เสวี่ยหงเฟิงแสนเกรงใจ รีบรับดื่มฉลอง

จากนั้น สัตว์ประหลาดเฒ่าผู้อื่นก็หันมาดื่มฉลองแก่เสวี่ยหงเฟิง ทำให้เขาทำตัวไม่ถูก แต่ก็ตื่นเต้นปรีดา

เขามาจากตระกูลราชันเซียน แต่ปกติแล้ว มีหรือจะได้รับดื่มฉลองจากราชันเซียนมากมายเพียงนี้?

ไม่เคยสักหน!

จนท้ายที่สุด เสวี่ยหงเฟิงต้องกล่าวเตือนสติตนเองในใจ ‘ใจเย็น เย็นไว้! ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพวกเขาเห็นแก่หน้าลูกพี่ซู ตัวตนเช่นข้า อย่าว่าแต่ได้รับดื่มฉลองจากราชันเซียนเหล่านั้นเลย หากไร้ลูกพี่ซู จะนั่งที่นี่ข้ายังไร้คุณสมบัติ!’

เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็ใจเย็นลงได้มากจริง ๆ

“พวกเจ้าจะไปหุบเหวหมอกดำกันหรือ?”

ซูอี้ประหลาดใจ

ระหว่างสนทนา เขาก็ได้รู้ว่าพวกสัตว์ประหลาดเฒ่าอย่างม่อฉานชิวขึ้นเรือเมฆาด้วยวางแผนไปยังหุบเหวหมอกดำ สถานที่ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะ ‘เขตหวงห้ามอันดับหนึ่งในแคว้นหมิง’

“ใช่”

ม่อฉานชิวพนักหน้า “การเดินทางครั้งนี้ ข้าอยากร่วมมือทุกผู้เพื่อเด็ด ‘ผลครรภ์วิถีเพลิงดำ’ มาเตรียมการพิสูจน์วิถีสู่ขอบเขตอัศจรรย์ เป็นมหาเซียนในภายหน้า”

ซูอี้กล่าวเสียงเบา “ที่แห่งนั้นอันตรายอย่างยิ่ง กล่าวไว้ว่า ‘เซียนมิอาจหวนกลับ’ ด้วยนะ”

กล่าวถึงเรื่องนี้ เหล่าราชันเซียนที่นี่ก็อดแสดงความจนใจมิได้

บางผู้ยิ้มอย่างขมขื่น กล่าวว่า “ไร้หนทางอื่นแล้ว โอกาสพิสูจน์ตนเป็นมหาเซียนนั้นสูงส่งเกินเอื้อม และเท่าที่ข้ารู้ มีเพียงก้นหุบเหวหมอกดำเท่านั้นที่ปรากฏสิ่งมหัศจรรย์แห่งฟ้าดินเช่น ‘ผลครรภ์วิถีเพลิงดำ’ แม้จะมีโอกาสเพียงริบหรี่ ข้าก็ต้องขอลอง”

คนทุกผู้ล้วนพยักหน้า

พวกเขาล้วนเป็นราชันเซียนอาวุโสในขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ การก้าวต่อบนวิถีนั้นยากเย็นยิ่ง

ชายในชุดบัณฑิตขงจื๊อกล่าว “เพราะรู้นี่แหละว่าหุบเหวหมอกดำแสนอันตราย เราจึงเลือกร่วมมือกัน และข้าเองก็เตรียมพร้อมแล้ว แต่ก็ยังอยากมา… เพราะยังมีโอกาสชิงโอกาสนั้นได้”

ซูอี้ส่ายหัวกล่าว “ในความคิดข้า การที่พวกเจ้าไปที่นั่น เกรงว่าจะพบอันตรายเหี้ยมโหดมากมาย”

เขากล่าวอย่างสุภาพมากแล้ว

สัจธรรมอันโหดร้ายข้อหนึ่งคือ หุบเหวหมอกดำนั้นมิใช่เพียงสถานที่หวงห้ามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นหมิง แต่ยังเป็น ‘เขตหวงห้ามเข่นฆ่าละเลงเลือด’ อันเลื่องชื่อในสี่สิบเก้าทวีปโลกเซียนอีกด้วย

แม้ผู้มายังหุบเหวหมอกดำจะเป็นตัวตนระดับมหาเซียน โอกาสตายยังมีถึงเก้าส่วน!

ส่วนราชันเซียนนั้น มีแต่ตายสิ้นหวังรอด!

เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าล้วนผงะตะลึง ดูมิสบายใจกันเล็กน้อย

วาจาของซูอี้ตรงไปตรงมาอย่างมาก ไม่ได้ให้ความหวังการกระทำยามนี้ของพวกเขาเลย!

“หากอยากแสวงโอกาส มีเหตุผลใดให้เลี่ยงความเสี่ยงด้วยเล่า? ครานี้เราตั้งมั่นแล้ว และจะต้องไป”

ม่อฉานชิวกล่าว

คนทุกผู้รู้ดีว่ายิ่งโอกาสงาม ความเสี่ยงยิ่งร้ายแรง!

ซูอี้ถอนใจเบา ๆ และกล่าวว่า “หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะให้สิ่งหนึ่งกับพวกเจ้า ยามไปถึงหุบเหวหมอกดำ มันอาจจะเป็นประโยชน์ก็ได้”

กล่าวจบ เขาก็นำม้วนหยกชิ้นหนึ่งออกมาสลักด้วยจิตสัมผัส จากนั้น เขาก็ผนึกม้วนหยกนี้อย่างแน่นหนาด้วยเคล็ดวิชาประหลาดพิสดาร ส่งให้กับม่อฉานชิว

ทีแรก เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่ายังคงสงสัยว่าซูอี้จะมอบสมบัติใดให้พวกเขา

แต่เมื่อเห็นว่ามันเป็นม้วนหยก พวกเขาก็อดตะลึงไปมิได้ และมิอาจนึกออกว่าคือสิ่งใด

ในหุบเหวหมอกดำแสนอันตรายนั้น ม้วนหยกน้อย ๆ ซึ่งซูอี้เพิ่งสลักเนื้อหานี้จะทำอันใดได้?

ซูอี้มิได้อธิบาย กล่าวเพียงว่า “ยามพวกเจ้าไปถึงหุบเหวหมอกดำและชีวิตอยู่ในอันตราย นำม้วนหยกชิ้นนี้ออกมา”

กล่าวถึงตรงนั้น สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง “จำไว้ว่าอย่าเปิดมันง่าย ๆ หาไม่ เจ้าจะนำมาซึ่งเหตุยุ่งยากเกินคาดฝัน”

หัวใจของม่อฉานชิวเย็นเยือก เก็บม้วนหยกไปแล้วกุมกำปั้นกล่าว “ขอบคุณสหายเต๋า!”

เมื่อเหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งหลายเห็นสีหน้าจริงจังของซูอี้ พวกเขาก็อดประหลาดใจไม่ได้ ปริศนาใดหนอซ่อนอยู่ในม้วนหยกนี้ ทำให้สหายเต๋าซูแสนจริงจังเช่นที่เห็น?

บางผู้เอ่ยถามทันที

ซูอี้ทำเพียงตอบยิ้ม ๆ ว่า หวังให้ยามพวกเขาไปถึงหุบเหวหมอกดำ จะเป็นการดีที่สุดหากมิประสบภัยถึงชีวิต

เรื่องเล็กน้อยนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทุกผู้ดื่มฉลองเฮฮา เสวนาถึงเรื่องราวทั้งกาลก่อนและปัจจุบันอย่างเบิกบาน

แม้ซูอี้จะมิค่อยพูด แต่ทุกครั้งที่เขาปริปาก วาจาของเขาล้วนเปี่ยมด้วยวิสัยทัศน์กระจ่างจิต ทำให้ราชันเซียนทั้งหลายรู้สึกแปลกใหม่ประหลาดใจเอาการ

ฟู่อวิ๋นจงเพิ่งคบค้ากับซูอี้เป็นหนแรก และแม้จะยังมิอาจเห็นว่าซูอี้มีที่มาเช่นไร แต่เพียงฟังซูอี้เสวนา เขาก็ตื่นตะลึงจนทอดถอนใจกับตนเองบ่อย ๆ

และยามนี้เอง เขาจึงตระหนักลึกซึ้งว่าเหตุใดเหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าในระดับราชันเซียนเหล่านั้นจึงให้เกียรติชายหนุ่มเช่นซูอี้มากนัก

สองวันต่อมา

ม่อฉานชิวและสัตว์ประหลาดเฒ่าคนอื่น ๆ ล้วนลงจากเรือในแคว้นหมิง

ซูอี้และฟางหานกับเสวี่ยหงเฟิงเดินทางต่อบนเรือเมฆาสู่ทวีปกกพิสุทธิ์

“หลังผ่านแคว้นหมิงไปอีกสองวัน ก็จะถึงเขตทวีปกกพิสุทธิ์ มิอาจทราบได้ว่าข่าวที่ข้าให้ชีฝูเฟิงไปสืบเป็นเช่นไรแล้ว”

บนเรือเมฆา ซูอี้ยืนอยู่ข้างราวเรือ สายตาทอดมองไปไกล

อาภรณ์เขียวโบกไสวไปตามวายุ