บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1582: ต้องห้าม

ตอนที่ 1582: ต้องห้าม

หลังออกจากแดนบรรลุสรวงบนเขากวางขาวได้ไม่นาน ซูอี้ได้จัดแจงให้ชีฝูเฟิงหาที่พักแก่กลุ่มผู้จุติสรวงผู้มายังโลกเซียน

ขณะเดียวกัน เขายังให้ชีฝูเฟิงไปยังทวีปกกพิสุทธิ์ด้วย เพื่อตรวจสอบเรื่องราวบางเรื่อง

ทว่าระหว่างสัญจรอยู่ในโลกเซียน ชายหนุ่มพลันตระหนักได้ว่าหลังยุคอวสานเซียนอันยาวนาน โลกเซียนในทุกวันนี้แตกต่างจากในความทรงจำของหวังเย่โดยสิ้นเชิง

สิ่งนี้ยังทำให้เขาสงสัยว่าเหล่า ‘เจ้าเฒ่า’ ในความทรงจำของหวังเย่ เกรงว่าคงหาเบาะแสได้ยากนัก

‘ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องไปที่ทวีปกกพิสุทธิ์’

ซูอี้กล่าวในใจ

ทวีปกกพิสุทธิ์เป็นสถานที่พิเศษอย่างมากสำหรับหวังเย่

อาจกล่าวได้ในระดับหนึ่งว่าทวีปกกพิสุทธิ์เป็นจุดเริ่มต้นของวิถีเซียนสูงสุดของหวังเย่

และยังเป็นบ้านเกิดของเขาอีกด้วย!

เมื่อก่อน เขาได้ต่อสู้กับเผ่ามารนอกแดน ณ ด่านสวรรค์แห่งทวีปกกพิสุทธิ์

ครั้งหนึ่ง เขาเคยก่อตั้งตำหนักอนันตรัตติกาลที่มีชื่อว่า ‘ริมแม่น้ำลั่ว’ ขึ้นในทวีปกกพิสุทธิ์

เขาเคยมอบศาลเซียนรวมศูนย์ที่อยู่บน ‘ยอดเขาโอฬารยุทธ์’ ให้กับจอมราชันทั้งสาม

เวลานั้น… หวังเย่ได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้ในทวีปกกพิสุทธิ์มากมาย

ก่อนบังเกิดยุคอวสานเซียน ทวีปกกพิสุทธิ์กระทั่งถูกเรียกว่าเป็น ‘ศาลสวรรค์น้อย’ เพราะที่แห่งนี้มีจอมราชันอนันตรัตติกาลผู้อยู่ ณ จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียน เป็นหนึ่งทั่วแดนเซียน!

อำนาจของคนคนหนึ่งเทียบได้กับศาลสวรรค์!

อันที่จริง เหตุผลที่เขาคิดจะไปยังทวีปกกพิสุทธิ์นั้นหาใช่ด้วยความคิดชั่ววูบไม่

นับตั้งแต่อยู่ในจักรดาราตงเสวียนแห่งโลกมนุษย์ เขาได้บอกกับปราชญ์หงอวิ๋นไว้แล้วว่า ตอนที่มายังแดนเซียนในภายหน้า เขาจะมาที่ทวีปกกพิสุทธิ์

และยามนี้ ไม่ว่าจะเพื่อตรวจสอบ ‘เหล่าเฒ่า’ เมื่อกาลก่อนหรือเพื่ออารักขาฟางหาน และสืบสาเหตุการล่มสลายของเผ่าภูตปี้อั้น ซูอี้ก็ต้องมาที่นี่

และ ‘ตระกูลหนิงแห่งหนานเสวียน’ ผู้อยู่เบื้องหลังปราชญ์หงอวิ๋นก็อยู่ในทวีปกกพิสุทธิ์เช่นกัน

“สหายเต๋าซู เย็นวันมะรืนนี้ เรือเมฆาน่าจะเทียบท่าที่ ‘ทะเลสาบแว่นฟ้า’ ได้”

ห่างออกไปไม่ไกลนัก ฟู่อวิ๋นจงกล่าวพร้อมด้วยรอยยิ้ม “และวันมะรืนนี้ที่ท่าเรือทะเลสาบแว่นฟ้าจะมี ‘งานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้า’ ซึ่งเป็นที่สนใจของทั่วหล้าขึ้น หากมีเวลา สหายเต๋าก็สามารถไปชมความยิ่งใหญ่ของงานชุมนุมเซียนนี้ได้ และหากสนใจ คนแซ่ฟู่สามารถเตรียมที่นั่งให้เจ้าล่วงหน้าได้เช่นกัน”

ซูอี้คิดชั่วขณะและกล่าวว่า “หากยามนั้นมีเวลา ไปดูสักหน่อยก็มิเสียหาย ส่วนที่นั่ง มิจำเป็นต้องจัดเตรียมหรอก”

งานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้า!

งานใหญ่ในโลกเซียนซึ่งจัดขึ้นโดยหอเทพอัศจรรย์ และเป็นที่สนใจของผู้คนในโลกเซียนตั้งแต่เมื่อเดือนก่อน

ภายในงานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้าจะมีตัวตนอันไร้เทียมทานมากมายที่ติดอันดับในทำเนียบเซียนขอบเขตจักรวาลเข้าร่วมด้วย

รวมถึงสัตว์ประหลาดทั้งสิบอันดับแรกก็เข้าร่วมด้วยเช่นกัน!

ยอดฝีมือในทำเนียบเซียนขอบเขตจักรวาลเหล่านี้จะประชันกันหนึ่งต่อหนึ่งในงานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้า

และในฐานะเจ้าภาพงานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้า หอเทพอัศจรรย์จะประกาศทำเนียบเซียนขอบเขตจักรวาลใหม่ในงานชุมนุมนี้!

จึงกล่าวได้ว่าเหตุการณ์สำคัญเช่นนี้ยากที่จะไม่ดึงความสนใจของผู้คนทั่วทั้งโลกหล้า

ทว่าชายหนุ่มไม่ได้สนใจเหตุการณ์ใหญ่ที่ว่ามากนัก

เขาสนใจเพียงว่าหอเทพอัศจรรย์เป็นขุมกำลังแบบใด เหตุใดจึงมีสิทธิ์วิจารณ์และจัดทำเนียบเซียนขอบเขตจักรวาลและขอบเขตแปรสุญตา

เพราะก่อนที่ยุคอวสานเซียนจะมาถึง เขาไม่เคยได้ยินชื่อของหอเทพอัศจรรย์มาก่อน

สีหน้าของฟู่อวิ๋นจงดูซับซ้อนขึ้นมา ขณะกล่าวออกมาว่า “แต่เดิมแล้ว ฮัวซิงเฉิน เถาซานอวิ๋นและคนอื่น ๆ กำลังจะเข้าร่วมงานอันยิ่งใหญ่นี้ ทว่าน่าเสียดายที่มิรู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ กล้ามาล่วงเกินสหายเต๋า ตายไปก็มิน่าเสียดาย”

ซูอี้นิ่งไป แล้วจึงเข้าใจ

จากนั้นเขาจึงกล่าวขึ้นอย่างเฉยเมย “ในเมื่อพวกเขาตาย ทำเนียบเซียนขอบเขตจักรวาลก็จะว่างหลายตำแหน่ง”

ฟู่อวิ๋นจงนิ่งไป ก่อนจะเสสรวลทันใด “ก็จริง!”

เรือเมฆาล่องลอยอยู่ภายใต้นภาสีคราม ขณะเคลื่อนเข้าสู่แดนดินอันห่างไกลโดยมิหยุดพัก

……

ณ แคว้นหมิง ภายในหุบเหวหมอกดำ

หมอกทมิฬหนาทึบปกคลุมแดนดินอันแห้งแล้ง บนพื้นเกลื่อนไปด้วยซากศพและเศษสมบัติวิเศษ

ศพบางร่างเปื่อยเน่าไปนานแล้ว เพียงสายลมโชยก็ป่นพวกเขาให้เป็นผงได้

อสนีบาตแดงสดแลบแปลบปลาบท่ามกลางหมอกทมิฬเยี่ยงอสรพิษคลั่ง

มันเป็นทัณฑ์อสนีบาตที่แปลกประหลาดยิ่ง หากพลั้งพลาดโดนมันเข้า แม้แต่ราชันเซียนก็ยังไม่อาจเหลือชีวิต

บนพื้นมีฝูงมดสำริดที่มีขนาดเท่ากำปั้นเดินเรียงแถวกันอยู่ ทุกย่างก้าวสะท้านทั่วทั้งแดนดิน ส่งฝุ่นตลบขึ้นสู่นภา

ชั่วขณะนั้น ฟ้าดินสะเทือนสั่นเยี่ยงรัวกลอง

ใครเล่าจะคิดได้ว่ามันเป็นเพียงเสียงฝีเท้าของมดสำริดเพียงฝูงเดียว?

“ฆ่า!”

ภายในม่านหมอกอันแสนไกลบังเกิดเสียงคำรามที่สะท้านแดนดิน และหมู่ดาวเหนือท้องนภาถึงกับไหววูบ

ภายในม่านหมอกทมิฬ เห็นได้ว่ามีร่างใหญ่ยักษ์ร่างหนึ่งซึ่งมิอาจเห็นได้ว่าสูงเพียงใดกำลังต่อสู้อย่างเลือนราง

เขาดูเหมือนเทพในตำนาน ดวงตาใหญ่โตมีประกายวาวโรจน์ที่ดูราวกับผืนธารา ร่างที่มีความสูงหลายพันจั้งถูกพันธนาการด้วยตรวนสีเลือดเส้นหนา ซึ่งดูดุร้ายและทรงพลังยิ่ง

ทุกครั้งที่ขยับตัว ฟ้าดินแถบนั้นพลันทลายลงมา พิรุณแสงนับไม่ถ้วนพร่างพรม มิติกระเพื่อมอย่างชวนขวัญผวาท่ามกลางสุญญะที่อยู่ใกล้เคียง

เฮือก!

เสียงสูดหายใจหนึ่งครั้งดังขึ้น

ใกล้เนินเขาแห่งหนึ่ง ม่อฉานชิวและเก้าราชันเซียนคนอื่น ๆ ล้วนรู้สึกหนาวเยือก ใบหน้าเปี่ยมความหวาดกลัวพรั่นพรึง

“เฒ่าเฟยอวิ๋น เจ้าต้องแข็งใจไว้นะ!”

ม่อฉานชิวก้มลงมองชายชราในชุดผ้าลินินอย่างร้อนใจ

ชายชราคนนั้นน้ำตานอง ผิวกายของเขาเป็นสีเขียวคล้ำอย่างประหลาด พลังชีวิตในร่างหายไปช้า ๆ ขณะนอนทอดร่างด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด

“เราไม่น่ามาเลย”

น้ำเสียงของชายชราแหบแห้งอย่างอ่อนแรง “ใครเล่าจะคิดว่าเพียงถูกยุงโลหิตตัวเท่าฝ่ามือกัดจะทำข้าเกือบตาย?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ทุกผู้ดูตกตะลึง

พวกเขาเข้ามาในหุบเหวหมอกดำได้สามชั่วยามแล้ว ประสบกับเรื่องประหลาดและอันตรายระหว่างทางมากมาย ซึ่งแต่ละสิ่งล้วนสามารถฆ่าราชันเซียนเช่นพวกเขาได้โดยง่าย

ตั้งแต่ผีเสื้อที่มีหนวดสีเงินมากมาย ยุงโลหิตซึ่งมีปีกแปดคู่ ฝูงมดสำริด คางคกซึ่งสามารถถล่มภูผาลำธารได้เพียงส่งเสียงเบา ๆ…

ชายชราในชุดผ้าลินินผู้นี้ถูกยุงโลหิตตัวหนึ่งกัดเข้า ผลก็คืออำนาจกัดกร่อนร้ายกาจได้แทรกซึมเข้าสู่ร่าง ทั้งวิญญาณและพลังชีวิตเสียหายอย่างร้ายแรง!

ระหว่างทาง คนอื่น ๆ เองก็ได้รับบาดเจ็บไม่มากก็น้อย

จนกระทั่งถึงตอนนี้ พวกเขาก็หมดหวังที่จะแสวงหา ‘ผลครรภ์วิถีเพลิงดำ’ แล้ว และอยากออกไปจากสถานที่บ้า ๆ นี่เสียที

ทว่าก็ต้องสิ้นหวังเมื่อพบว่าพวกตนออกไปไม่ได้!

ภายในดินแดนรกร้างอันไพศาลนี้ปกคลุมด้วยหมอกทมิฬ ซึ่งมีสิ่งมีชีวิตดุร้ายและแปลกประหลาดอยู่ทั่วทุกแห่งหน ทำให้พวกเขามิอาจหนีไปไหนได้เลย

“สุดท้ายพวกเราก็ยังประเมินความน่ากลัวของหุบเหวหมอกดำนี้ต่ำเกินไป เกรงว่าแม้ผู้มาเยือนจะเป็นมหาเซียนก็ยังต้องดิ้นรน!”

บางผู้รำพึง

มีผู้กล่าวเสียงต่ำ “อย่าพูดตัดกำลังใจกันเช่นนั้นสิ เรื่องด่วนที่สุดคือรีบหาทางหนีจากที่นี่ต่างหาก!”

“หนี? จะหนีไปที่ใด? ทั่วทิศมีแต่หายนะเต็มไปหมด! พวกบ้านี่จะโผล่มาฆ่าเราง่าย ๆ ยามใดก็ได้นะ!”

มีผู้กล่าวอย่างรันทดใจ

ชั่วขณะนั้น บรรยากาศพลันตึงเครียด อารมณ์ของทุกผู้หนักอึ้งขึ้น

ราชันเซียนเช่นพวกเขา หากเป็นโลกภายนอกนั้นเรียกได้ว่าเป็นผู้เชิญวายุเร่งพิรุณ ทว่ากลับดูแสนเปราะบางยามอยู่ภายในหุบเหวหมอกดำนี้!

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

ทันใดนั้น ฟ้าดินก็สั่นสะท้าน ทั้งภูผาและธาราต่างพังทลายลงมา

ในฟ้าดินอันไกลห่าง ร่างที่มีความสูงหลายหมื่นจั้งอันน่าสะพรึงกลัวเยี่ยงเทพมารโบราณกำลังเดินมาทางนี้

เขาถูกพันธนาการด้วยตรวนเส้นหนา ดวงตาสีแดงฉานวาวโรจน์ขึ้นมา

เพียงหนึ่งก้าว แดนดินก็ถูกเหยียบย่ำกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่

ความดุร้ายที่แผ่ออกมาจากร่างทำให้พื้นดินที่เขาเคลื่อนผ่านระเบิดออกเยี่ยงปะทะเข้ากับพายุ ท้องนภาถึงกับแหวกแยกออก

สารพัดสัตว์ประหลาดทั่วทั้งแดนดินรกร้างต่างแตกฮือรีบหนีจากตัวตนอันร้ายกาจเยี่ยงเทพมารนี้ ราวกับหวาดกลัวสุดขีด

“ไม่นะ เจ้านั่นกำลังมาหาเรา!”

บางผู้อุทาน

“เผ่น หนีเร็ว!”

ม่อฉานชิวกับคณะลงมือทันที พวกเขาเคลื่อนผ่านเวหา เร่งทะยานไปให้ไกลอย่างสุดกำลัง

ทว่ายังมิทันไร มือใหญ่ข้างหนึ่งก็บดบังแสงตะวัน มันอาบด้วยอำนาจทำลายล้างอันร้ายกาจพุ่งเข้ามาปกคลุมพวกเขาเอาไว้

มือใหญ่ข้างนี้โรยตัวลงเยี่ยงผืนม่าน

นิ้วใหญ่เยี่ยงเสาค้ำสวรรค์

เทียบกันแล้ว พวกม่อฉานชิวหาต่างจากมดตัวจ้อยไม่

สิ่งที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าก็คือ เมื่อหัตถ์ใหญ่ข้างนี้กวาดเข้ามา แดนดินทั่วทุกทิศล้วนแยกออก วิถีเต๋าของพวกฉานชิวถูกสะกดเอาไว้จนสิ้นท่าและมิอาจขัดขืนได้

ในชั่วขณะนั้น ทุกผู้ล้วนพรั่นพรึง

ในใจมีเพียงหนึ่งคำนึง… จบเห่แล้ว!

หัตถ์ใหญ่นั้นเป็นของตัวตนซึ่งดูราวเทพมารโบราณ และแขนของมันก็ยังคงถูกรัดพันด้วยตรวนเส้นหนา

ทว่ายามที่มือใหญ่ข้างนั้นจับคว้า ลวดลายบัญญัติอันเจิดจรัสพลันพุ่งออกมาจากร่างของม่อฉานชิว วูบไหวอยู่กลางอากาศ และแปรเปลี่ยนเป็นอักขระวิถีอันโบราณลึกลับที่มีรูปร่างเหมือนดาบ

“ต้องห้าม!”

หนึ่งคำสะท้อนทั่วทั้งเวหา แม้จะมีขนาดเพียงหนึ่งฉื่อแต่ก็สว่างไสวเรืองรองประหนึ่งประทีป

เทียบกับหัตถ์ใหญ่ตรงหน้า มันดูเป็นเพียงน้ำหยดหนึ่งกลางมหาสมุทร ซึ่งไม่ได้สะดุดนัก

ทว่าในยามนี้ หัตถ์ใหญ่ซึ่งยื่นเข้ามาพลันชะงัก ก่อนจะหดกลับสู่ร่างยิ่งใหญ่เยี่ยงเทพมารราวตื่นกลัว

จากนั้นดวงตาของตัวตนอันร้ายกาจตนนั้นก็เผยเค้าความหวาดผวาไม่ต่างจากพบกับบางสิ่งที่ร้ายกาจยิ่ง ร่างสูงใหญ่สั่นสะท้านไม่หยุด

เคร้ง!

ตรวนทั่วทั้งร่างของเขากระทบกันจนส่งเสียงดังก้อง

ยังไม่ตายหรือ?

พวกม่อฉานชิวฟื้นจากภวังค์ ร่างของแต่ละคนชุ่มโชกด้วยเหงื่อกาฬราวกับเพิ่งเดินเฉียดประตูผีมา ตะลึงงันกันถ้วนหน้า

ทันใดนั้น ทุกสายตาก็หันมองม่อฉานชิวเป็นตาเดียว

บนร่างของเขา มีม้วนหยกม้วนหนึ่งทะยานขึ้นไป มันเจิดจรัสเรืองรอง สะท้อนอักขระวิถีลึกลับที่เขียนว่า ‘ต้องห้าม’ เอาไว้!

เพียงหนึ่งคำ แต่กลับเป็นเช่นเข็มแห่งเจ้าสมุทร ซึ่งให้ความรู้สึกมิอาจสั่นคลอนได้อย่างน่าประหลาด

และเพราะคำว่า ‘ต้องห้าม’ นี้เองที่ทำให้ตัวตนร้ายกาจเยี่ยงเทพมารตื่นกลัวจนหดหัตถ์ยักษ์ของมันกลับไป!

ในเหตุการณ์คับขันอันสิ้นหวังนี้ ความยินดีเกินบรรยายได้ผุดขึ้นภายในใจของพวกม่อฉานชิว

บางผู้ตัวสั่น “นี่มัน… ม้วนหยกที่สหายเต๋าซูให้มานี่!!”

ทันใดนั้น เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าต่างตื่นเต้นยกใหญ่

ราวกับได้ประจักษ์ปาฏิหาริย์ที่อยู่ตรงหน้า!