บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1591: ตบหน้า!

ตอนที่ 1591: ตบหน้า!

กลางดึก

ฟางโหย่วหรงกลับเรือนพักของนางอย่างหดหู่

“เกิดอันใดขึ้น?”

เหลียงเหวินอวี่ที่กำลังศึกษาคัมภีร์โบราณละสายตามองก็เห็นได้ว่าฟางโหย่วหรงกำลังเศร้าใจ

“น้องชายข้าไม่รู้เป็นอันใด เขามิบอกอันใดข้าเลย”

ฟางโหย่วหรงรำพึง

เหลียงเหวินอวี่ยิ้มทื่อ ๆ และกล่าวว่า “พวกเจ้าพี่น้องห่างเหินกันไปสามปี ฟางหานเองก็โตขึ้นแล้ว ยามนี้พวกเจ้าเพิ่งหวนพานพบ ภายหน้าจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน”

ฟางโหย่วหรงขมวดคิ้วกล่าว “พี่ใหญ่เหลียง เจ้าคิดว่าสหายเต๋าซูเป็นคนเช่นไร?”

เหลียงเหวินอวี่ครุ่นคิดสักพัก และกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น “อย่าคิดเรื่องนี้เลย สถานการณ์เช่นเราสอง ใครเล่าจะมีเจตนาแฝงกับเรา?”

หลังเว้นช่วงเล็กน้อย เขาก็กล่าวเบา ๆ “แต่ข้าก็เข้าใจความคิดเจ้านะ เจ้าก็แค่เป็นห่วงว่าฟางหานจะถูกหลอก วางใจเถิด ข้าคิดว่าสหายเต๋าซูมิน่าใช่คนชั่ว หาไม่ มีหรือเขาจะเป็นฝ่ายส่งฟางหานกลับมาพบกับเรา?”

ฟางโหย่วหรงพยักหน้าและกล่าวอย่างจริงจัง “ภายหน้า ข้าจะตอบแทนหนี้ชีวิตนี้แน่”

……

ขณะเดียวกัน ซูอี้มายังร้านน้ำชาแห่งหนึ่งในนครเซียนธารเมฆา

มันเป็นฐานที่มั่นลับของหอเทพอัศจรรย์!

“ข้าต้องการข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลเหลียง ยิ่งละเอียดยิ่งดี”

เขานำม้วนหยกที่ฉู่ไป๋ฉานมอบให้ส่งให้กับเถ้าแก่ร้านน้ำชา “ราคามิใช่ปัญหา”

หลังเถ้าแก่ตรวจสอบม้วนหยก เขาก็กล่าวอย่างจริงจัง “โปรดรอสักครู่”

สองเค่อต่อมา

จากนั้น ซูอี้ก็ไปจองห้องระดับสูงในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง แล้วเริ่มอ่านเนื้อหาภายในหยกดำชิ้นนั้น

กาลเวลาเคลื่อนผ่าน

เนิ่นนานจากนั้น ซูอี้ก็ปล่อยจิตสัมผัส

ข้อมูลในหยกดำชิ้นนี้ละเอียดอย่างยิ่ง ทำให้เขาเข้าใจถ่องแท้ถึงรายละเอียดตระกูลเหลียง

กล่าวให้กระชับคือ ตระกูลเหลียงนี้เป็นขุมกำลังใหม่ เพิ่งเรืองอำนาจในทวีปกกพิสุทธิ์หลังยุคอวสานเซียน และมีตัวตนอยู่เกือบเก้าหมื่นปี

แต่หากเทียบกับกลุ่มเต๋าโบราณอื่น ๆ ภูมิหลังนี้หามีค่าใดไม่

ในตระกูลเหลียงทุกวันนี้มีราชันเซียนอยู่สามคน

ผู้แข็งแกร่งที่สุดเป็นราชันเซียนขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นกลาง มีนามว่าเหลียงอวิ๋นเทา

ทว่าแปดพันปีก่อนหน้านี้ เหลียงอวิ๋นเทาไปฝึกฝนลัทธิกำเนิดเอกภพ ขุมกำลังยักษ์ใหญ่แห่งโลกเซียน และได้เป็นผู้อาวุโสตำแหน่งสูงส่ง

จุดนี้ดึงความสนใจของซูอี้

เพราะลัทธิกำเนิดเอกภพนี้คือกลุ่มเต๋าที่เจียงไท่เออ ศัตรูร้ายผู้หนึ่งของหวังเย่สร้างขึ้น!

ราชันวิถีมังกรดำ พ่อบุญธรรมของราชันวิถีมังกรแดงถูกเจียงไท่เออสังหาร

เหลียงอวิ๋นเทาไม่อยู่ ตระกูลเหลียงยามนี้เหลือเพียงสองราชันเซียนขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้น

หนึ่งคือเจ้าตระกูลเหลียงจือเป่ย

อีกหนึ่งคือผู้อาวุโสใหญ่เหลียงอวิ๋นหู่

ทั้งหมดนี้ยังพอรับได้ สิ่งที่ทำให้ซูอี้สนใจคือ ชีวิตของเหลียงเหวินอวี่นั้นสุดรันทดอย่างจริงแท้

คนผู้นี้คือหลานชายของเจ้าตระกูล มีบิดาเป็นน้องชายของเหลียงจือเป่ย

น่าเสียดายที่พ่อแม่ของเขาสิ้นไปแต่ยังเยาว์ คุณสมบัติฝึกฝนของเขาดาษดื่นทั่วไป ไม่ได้ถูกตระกูลเห็นค่าใด ๆ จึงถูกมองข้ามละเลยแสนนาน

เมื่อไม่กี่ปีก่อน เหลียงเหวินอวี่ล้มป่วยรุนแรง พลังชีวิตเสียหายร้ายกาจและยังมิฟื้นตัวจนบัดนี้ การฝึกฝนของเขาจึงถดถอยดิ่งเหว

แย่กว่านั้นคือเมื่อปีก่อน เหลียงเหวินอวี่ถูกเฉดหัวออกจาก ‘บรรพตเซียนอร่ามรวงข้าว’ ซึ่งเป็นแดนที่ตั้งตระกูลเพียงเพราะเขาล่วงเกินผู้อาวุโสท่านหนึ่งในตระกูล เลยจำต้องใช้ชีวิตในคฤหาสน์ ณ นครเซียนธารเมฆาแห่งนี้เรื่อยมา

ทว่า จากจดหมายลับซึ่งบันทึกไว้ในชิ้นหยก ความตายบุพการีของเหลียงเหวินอวี่นั้นต้องสงสัยว่าจะเกี่ยวพันกับเจ้าตระกูลเหลียงจือเป่ย!

กล่าวกันว่าบิดาของเหลียงเหวินอวี่มีข้อขัดแย้งรุนแรงกับเหลียงจือเป่ยเพื่อประชันแย่งตำแหน่งเจ้าตระกูล

หลังเหลียงจือเป่ยรับตำแหน่งเจ้าตระกูลได้ไม่นาน บุพการีทั้งสองของเหลียงเหวินอวี่ล้วนตายตก

นอกจากนั้น อาการป่วยร้ายแรงของเหลียงเหวินอวี่ก็ต้องสงสัยว่าเกิดจากการวางยา!

แน่นอน ทั้งหมดนี้เป็นเพียงข่าวลือที่หอเทพอัศจรรย์ได้รับรู้ ไร้หลักฐานอันจับต้องได้

‘ไม่น่าเล่า คนผู้นั้นจึงมีความชิงชังต่อตระกูลสูงมาก สถานการณ์ตลอดมาของเขารันทดเกินไปจริง ๆ…’

ซูอี้คิดในใจ

ขณะครุ่นคิด เขาก็นำม้วนหยกเปล่าออกมาชิ้นหนึ่ง ใช้จิตสัมผัสแทนพู่กันจารึกข้อความลงภายใน

ไม่นานนัก ลวดลายบัญญัติลึกลับรูปร่างเหมือนดาบก็ปรากฏขึ้นในม้วนหยก

ซูอี้ผ่อนลมหายใจยาว จากนั้นจึงเกร็งมือบีบ

เปรี้ยง!

ม้วนหยกแหลกสลาย พิรุณแสงทะยานหายไปในอากาศ

……

หกวันจากนั้น

แสงแรกอรุณเรืองรองเหนือนภา

หลังซูอี้และฟางหานเสวนา พวกเขาก็เดินออกไปยัง ‘บรรพตเซียนอร่ามรวงข้าว’ ซึ่งเป็นที่ตั้งตระกูลเหลียงด้วยกัน

แดนศักดิ์สิทธิ์บรรพตลือนามนี้ตั้งอยู่ในนครเซียนธารเมฆา

และวันนี้คือวันแต่งงานของเหลียงเหวินอวี่และฟางโหย่วหรง สถานที่จัดงานแต่งก็คือบรรพตเซียนอร่ามรวงข้าว

“ผู้อาวุโส ตลอดหลายวันมานี้ พี่สาวข้าถามข้าเกี่ยวกับเรื่องของท่านหลายต่อหลายครั้ง และข้าก็เมินทุกครั้งไป”

ระหว่างทาง ฟางหานกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “ทำได้ดี วันนี้ข้าเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ให้พี่เจ้าสามชิ้นเลย”

กล่าวเช่นนั้น ดวงตาของเขาก็ดูซับซ้อนละเอียดอ่อน

“ของขวัญใหญ่สามชิ้น?”

ฟางหานประหลาดใจ และอดอยากรู้มิได้ “ผู้อาวุโสบอกข้าได้หรือไม่?”

ซูอี้ว่า “ถึงตอนนั้น เจ้าจะรู้เอง”

ในหกวันมานี้ เขาได้เตรียมการมากมายสำหรับงานแต่งงานในวันนี้

โชคดีที่ของขวัญทั้งสามถูกตระเตรียมเรียบร้อย

ณ อาคารโบราณอันสว่างไสวแห่งหนึ่งบนไหล่บรรพตเซียนอร่ามรวงข้าว

พิธีสมรสจะถูกจัดขึ้นที่นี่

ทว่ามีเพียงผู้ถือบัตรเชิญเท่านั้นที่เข้าได้

ซูอี้และฟางหานได้รับบัตรเชิญจากเหลียงเหวินอวี่ พวกเขาจึงได้มายังไหล่เขาโดยไม่ถูกขวางทาง

เมื่อมาถึง แขกผู้มาส่งของขวัญแสดงความยินดีในงานได้มาถึงกันแล้ว มีทั้งผู้สูงส่งเด่นดังในนครเซียนธารเมฆา และผู้แทนขุมกำลังใหญ่ซึ่งได้รับเชิญมาร่วมงานจากเมืองต่าง ๆ ทั่วทวีปกกพิสุทธิ์

บรรยายได้ว่าสถานที่ต่างเนืองแน่นด้วยแขก

เหลียงเหวินอวี่และฟางโหย่วหรงสวมอาภรณ์มงคลสีแดงสด ยืนรับแขกที่หน้าโถง เจ้าบ่าวหล่อเหลา เจ้าสาวโฉมสะคราญ สะดุดตาเอาการ

ทว่ากลับน่าละอายที่แขกเหรื่อทั้งหลายแทบไร้ผู้ใดสนใจคู่บ่าวสาววันนี้เลย

และเมื่อแขกมาถึง พวกเขาก็ล้วนถูกผู้ใหญ่ในตระกูลเหลียงพาตัวไปทั้งสิ้น

โดยผู้ใหญ่ตระกูลเหลียงทั้งหลายก็ไร้เจตนาแนะนำคู่รักคู่นี้แก่เหล่าแขกเช่นกัน

ไม่ห่างกันนักยังมีบ่าวเฒ่าอ่านรายนามของขวัญแสดงความยินดีอยู่

“ตระกูลหวงแห่งนครเซียนธารเมฆามอบศิลาเซียนแสนชิ้น หยกม่วงหรูอี้หนึ่งคู่ และขอแสดงความยินดีแก่คู่สมรส สมปรารถนาทุกประการ!”

“สำนักเซียนไม้เขียวแห่งทวีปกกพิสุทธิ์ส่งศิลาเซียนสามแสนชิ้นร่วมยินดี และภาพอักษรมงคลอายุวัฒนะ!”

“บรรพตเซียนเอกเมฆาแห่งทวีปกกพิสุทธิ์…”

ของขวัญแสดงความยินดีชิ้นแล้วชิ้นเล่าดึงดูดความสนใจและเสียงหารือ ดูชื่นมื่นเป็นที่ยิ่ง

แต่เหลียงเหวินอวี่ก็รู้ว่าของขวัญเหล่านี้คงไม่พ้นตกสู่ตระกูล ไม่มีทางที่เขาจะได้รับไว้เอง!

ใบหน้าของเขามืดหมอง ริมฝีปากเม้มหากัน ยืนนิ่งกับที่ รู้สึกราวเป็นตัวตลก

นี่เป็นวันแต่งงานของพวกเขาชัด ๆ แต่มันกลายเป็นงานเรี่ยไรทุนซึ่งตระกูลงี่เง่าของเขาฉวยโอกาสริบสารพัดของขวัญเป็นของตน!

ฟางโหย่วหรงกุมมือเหลียงเหวินอวี่อย่างนุ่มนวล ถ่ายทอดวจีกล่าวว่า “อย่าโกรธเลย มิควรค่า”

เหลียงเหวินอวี่สูดหายใจลึก ๆ ฝืนยิ้มและถ่ายทอดวจีตอบกลับ “ความแค้นและความอับอายที่ข้าประสบมาในกาลก่อน ภายหน้าข้าจะคืนให้พวกเขารายหัว!”

นัยน์ตาของเขาปรากฏความแค้น

“พี่ใหญ่เหลียง สหายเต๋าซูกับน้องชายข้ามากันแล้วนะ”

ฟางโหย่วหรงพลันแย้มยิ้มกล่าว นัยน์ตาเฉิดฉายพร่างประกาย

เหลียงเหวินอวี่เงยขึ้นมอง และจริงเช่นนั้น เขาเห็นว่าซูอี้และฟางหานกำลังเดินมาหา

“พี่สาว!”

ฟางหานก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “วันนี้พี่สวยจังเลย”

หัวใจของฟางโหย่วหรงอุ่นวาบ กล่าวอย่างนุ่มนวล “ต่อจากนี้ในงานแต่ง ข้าดูแลเจ้าไม่ได้ เมื่อถึงเวลา เจ้าและสหายเต๋าซูอย่าเที่ยวเพ่นพ่านไปไหนนะ”

ฟางหานพยักหน้า

“เจ้าหนูสองผู้นี้ใครกัน?”

มิห่างไปนัก ชายชราชุดดำซึ่งรับหน้าที่บันทึกและอ่านรายนามของขวัญแสดงความยินดีกล่าวถาม

“เรียนผู้ดูแล นี่คือน้องชายข้าฟางหาน ส่วนท่านนี้คือ…”

ฟางโหย่วหรงกำลังจะแนะนำซูอี้ ทว่าชายชราชุดดำโบกมือกล่าวขัด “มิต้องแนะนำแล้ว ก็แค่ไอ้หนูกินเปลืองข้าวสองคน”

วาจานั้นหาให้เกียรติกันไม่ มิปิดบังเจตนาใด ๆ

ใบหน้าของฟางโหย่วหรงแดงก่ำ นัยน์ตาเปี่ยมโทสะ

เหลียงเหวินอวี่ขมวดคิ้ว “เปลืองข้าวอันใด พูดให้มันสุภาพกว่านี้ไม่ได้หรือ?”

ชายชราชุดดำกล่าวยิ้ม ๆ “ไม่”

กล่าวจบ เขาก็หรี่ตามองซูอี้และฟางหาน กล่าวว่า “ต่อให้พวกเจ้าทั้งสองจะแค่มากินข้าว ก็ต้องเตรียมของขวัญมา หาไม่ อย่าหวังเข้าร่วมงานแต่งนี้เลย!”

ท่าทียโสโอหังนั้นทำให้ฟางหานกัดฟันกรอดด้วยโทสะ

เพียะ!

ใบหน้าของชายชราชุดดำถูกตบดังสนั่น ทำให้เขากรีดร้องเช่นสุกรถูกเชือด ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยใบหน้าบวมแดง เลือดกบปาก ฟันหลุดร่วงหลายซี่

ชายในชุดคลุมผู้หนึ่งก้าวออกมาเตะร่างชายชราชุดดำอย่างแรงพลางสบถด่า

“เจ้าเป็นเพียงสุนัขรับใช้ พูดเช่นนี้กับลูกพี่ซูของข้าได้เช่นไร! สามหาวสิ้นดี!”

ชายในชุดจีนนั้นเดือดดาลวางตน

นี่คือบรรพตเซียนอร่ามรวงข้าว ที่มั่นตระกูลเหลียง!

ทว่าเขากลับลงมือโจมตีชายชราชุดดำจากตระกูลเหลียงอย่างโผงผางตรงไปตรงมา

เหลียงเหวินอวี่และฟางโหย่วหรงยืนอยู่ไม่ไกลนักอดผงะมิได้

คนผู้นี้ใครกัน ไฉนจึงถือตนนัก?

แขกผู้มีเกียรติบางผู้ซึ่งอยู่ในโถงงานแต่งต่างตะลึงมองมา

ฟางหานประหลาดใจยินดี “พี่ใหญ่เสวี่ย เป็นเจ้า”

ชายในชุดคลุมนั้นมิใช่ใครอื่นนอกจากเสวี่ยหงเฟิง

เขาฉีกยิ้มให้ฟางหาน จากนั้นก็ตรงดิ่งมาหาซูอี้ กุมกำปั้นคารวะ “ลูกพี่ซู เรานี่มีวาสนาต่อกันโดยแท้ ได้พบกันอีกแล้ว!”

ไม่นานนี้ที่งานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้า เสวี่ยหงเฟิงกล่าวลาซูอี้และกลับสู่ตระกูล

ทว่ายามนี้ เขาปรากฏตัวอีกครั้ง

“ไฉนเจ้าจึงมาที่นี่ได้?”

ซูอี้ประหลาดใจ

เสวี่ยหงเฟิงรีบร้อนกล่าว “ลูกพี่ซูไม่ทราบบางอย่าง ข้ามาร่วมงานแต่งงานตระกูลเหลียงครั้งนี้ด้วยคำสั่งตระกูล แต่พอมาถึงก็เห็นเจ้าสุนัขเฒ่านี่เห่าหอนเสียได้”

ซูอี้เข้าใจว่าตระกูลเสวี่ยแห่งหุบเขานภาเมฆของเสวี่ยหงเฟิงนั้นก็อยู่ในทวีปกกพิสุทธิ์ และเป็นขุมกำลังระดับราชันเซียนแห่งหนึ่ง

แต่หากพูดถึงมรดก ตระกูลเหลียงนั้นอ่อนด้อยห่างไกลจากตระกูลเสวี่ยนัก

ขณะเดียวกันในยามนั้น ผู้มีอำนาจบางคนในตระกูลเหลียงได้ข่าวแล้ว พวกเขาล้วนเดือดดาลสีหน้ามิสู้ดี

มีผู้กล้าก่อเรื่องในถิ่นพวกเขา นี่มันตบหน้าตระกูลเหลียงชัด ๆ!