บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1593: ส่งจุดจบ

ตอนที่ 1593: ส่งจุดจบ

สถานจัดพิธีสมรสนี้อยู่ในโถงมโหฬารจุคนได้ถึงพันคน

สมาชิกตระกูลเหลียงเข้าร่วมงานแต่งงานนี้ของเหลียงเหวินอวี่และฟางโหย่วหรงไม่มากนัก

ในหมู่แขกในงาน แขกผู้มีเกียรติสูงส่งมีเพียงสองสามคน

กระทั่งประธานพิธีสมรสนี้ยังไม่ใช่เจ้าตระกูลเหลียงจือเป่ย แต่เป็นผู้อาวุโสใหญ่เหลียงอวิ๋นหู่

ทุกสิ่งนั้นเป็นเพราะเหลียงเหวินอวี่มีความสำคัญต่ำ ถูกมองข้ามโดยสิ้นเชิง

ไม่นานนัก ภายใต้สายตาคนทุกผู้ เหลียงเหวินอวี่และฟางโหย่วหรง คู่แต่งงานใหม่ก็เดินเข้ามาในโถง

“ผู้อาวุโส แล้วของขวัญใหญ่อีกสองชิ้นที่ท่านจะให้เล่า?”

ฟางหานมิอาจเก็บความอยากรู้ไว้ในใจ จึงถ่ายทอดวจีออกถาม

ซูอี้ดื่มสุราหนึ่งจอก จึงกล่าวว่า “อย่าห่วงเลย”

“เริ่มพิธีได้”

ผู้อาวุโสใหญ่เหลียงอวิ๋นหู่ ณ ที่นั่งประธานกลางโถงกล่าวเบา ๆ

“ขอรับ!”

โฆษกผู้หนึ่งรับคำสั่ง

ทว่าทันใดนั้น เสียงทรงอำนาจเสียงหนึ่งก็ดังมาจากนอกโถง

“ช้าก่อน!”

ผู้ชมทั้งหลายต่างหันมองเป็นตาเดียว

และพบตัวตนกลุ่มหนึ่งเดินอาด ๆ เข้ามาในโถง

ผู้นำเป็นชายวัยกลางคนในชุดขุนนาง ยิ่งใหญ่ทรงอำนาจ จอนผมหงอกขาว นัยน์ตาคมกริบดุดัน ปราณราชันเซียนแผ่ซ่านทั่วร่าง

เขาคือเหลียงจือเป่ย ผู้นำตระกูลเหลียง!

“เจ้าตระกูล?”

เหลียงอวิ๋นหู่ตกตะลึงลุกขึ้น “ไฉนท่านจึงมาที่นี่กัน?”

ก่อนหน้านี้หลายวัน เจ้าตระกูลเหลียงจือเป่ยประกาศชัดแล้วว่าเขาจะไม่เข้าร่วมงานเลี้ยงแต่งงานของเหลียงเหวินอวี่ในวันนี้

ทว่ายามนี้ เหลียงจือเป่ยไม่เพียงเข้ามาในงาน แต่ยังพาผู้อาวุโสระดับสูงในตระกูลคนอื่น ๆ มาด้วยกัน!

“ผู้อาวุโส เหมือนจะมีบางอย่างมิชอบมาพากลนะ”

ฟางหานขมวดคิ้ว

ดวงตาของซูอี้วูบไหว “รอดูเถอะ”

หลังเหลียงจือเป่ยพาคนอื่น ๆ เข้ามา เขาก็กล่าวอย่างเย็นชา “หากข้าไม่มีวันนี้ ตระกูลเหลียงคงจมธรณีด้วยหายนะเป็นแน่!”

กล่าวจบ สายตาของเขาก็มองเหลียงเหวินอวี่อย่างทิ่มแทงราวดาบคม “กระทำผิดใหญ่หลวง ไม่สำนึกบ้างหรือไร!?”

กดดันคุกคาม!

โถงเงียบกริบ คนทุกผู้ประหลาดใจ นี่มันเหตุใดกัน?

เหลียงเหวินอวี่กล่าวอย่างเดือดดาล “ลุงใหญ่ นี่ท่านหมายความเช่นไร วันนี้เป็นวันสำคัญของหลานผู้นี้ ไฉนท่านจึงพูดเช่นนี้กัน?”

ฟางโหย่วหรงข้างกายเขาตัวแข็งเกร็ง งุนงงทำตัวมิถูกเล็กน้อย

เหลียงจือเป่ยแค่นหัวเราะ “อยากให้ข้าเผยเจตนาชั่ว ๆ ของเจ้าต่อสาธารณะหรือ?”

กล่าวจบ เขาก็ชี้ไปยังฟางโหย่วหรง “ข้าถามหน่อย สตรีผู้นี้เป็นทายาทเผ่าภูตปี้อั้นหรือไม่?”

ตู้ม!

เกิดเสียงฮือฮาอลหม่านฉับพลัน

เผ่าภูตปี้อั้น!

สิบปีก่อนเกิดเหตุนองเลือดสะเทือนขวัญขึ้นในทวีปกกพิสุทธิ์ เผ่าภูตปี้อั้นโบราณถูกทำลายล้างตระกูลในชั่วข้ามคืน!

กล่าวกันว่าแค่ราชันเซียนก็มีผู้ตายตกถึงสิบสามคน!

เรื่องโหดร้ายที่สุดคือ กระทั่งรังเก่าของเผ่าภูตปี้อั้นยังถูกกวาดล้างหายสิ้นจากโลกหล้า!

ทว่าจนบัดนี้ ก็ยังไร้ผู้ใดรู้ว่าใครกันคือฆาตกรที่ทำลายเผ่าภูตปี้อั้น

เหตุนี้สั่นสะเทือนไปทั่วทวีปกกพิสุทธิ์

เพราะถึงอย่างไร รากฐานของเผ่าภูตปี้อั้นก็โบราณอย่างยิ่ง สามารถนับย้อนไปได้ถึงก่อนยุคอวสานเซียนมาเยือน และเผ่านี้ก็เป็นผู้แข็งแกร่งคุ้มกันด่านสวรรค์ชั้นเจ็ดมาหลายชั่วรุ่น หลั่งเลือดสละเนื้อสร้างผลงานดีงามมากมายในแดนเซียน!

หากมิใช่เพราะเผ่าภูตปี้อั้นเสียหายร้ายแรงในยุคอวสานเซียนอันยาวนาน พวกเขาคงเป็นขุมกำลังสูงสุดในทวีปกกพิสุทธิ์ไปแล้วเป็นแน่แท้

ทว่าขุมกำลังโบราณนี้กลับล่มสลายชั่วข้ามคืน ผู้ใดเล่าจะมิตระหนกตกใจ?

บางผู้กล่าวไว้ว่าผู้ทำลายเผ่าภูตปี้อั้นน่าจะเป็นขุมกำลังระดับมหาเซียนซึ่งชิงชังเผ่าภูตปี้อั้น

บางผู้ยังกล่าวว่าฆาตกรต้องสงสัยจะเป็นตัวตนค้ำนภาซึ่งอยู่ ณ จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียน!

ลือกันกระทั่งว่าความล่มสลายของเผ่าภูตปี้อั้นเกี่ยวเนื่องกับเผ่ามารนอกแดน และเหตุเป็นเพราะก่อนยุคอวสานเซียน เผ่านี้สังหารยอดฝีมือของเผ่ามารนอกแดนไปมากมายเหลือเกิน

กล่าวสั้น ๆ คือ การล่มสลายของเผ่าภูตปี้อั้นถูกตีความไปต่าง ๆ นานา ทว่าจวบจนยามนี้ก็ยังไร้ผู้ใดให้คำตอบชัดเจนได้

และยามนี้ ทายาทเผ่าภูตปี้อั้นผู้หนึ่งกลับปรากฏขึ้นในตระกูลเหลียง และกำลังจะแต่งงานกับเหลียงเหวินอวี่ ทายาทตระกูลเหลียงอยู่รอมร่อ ใครเล่าจะมิประหลาดใจ?

“นี่… นี่มันดาวหายนะ!”

ทันใดนั้น สีหน้าของสมาชิกตระกูลเหลียงมากมายก็แปรเปลี่ยน

ส่วนแขกผู้มาเป็นสักขีในพิธีต่างก็ผงะอึ้ง ในที่สุดก็ตระหนักแล้วว่าไฉนเหลียงจือเป่ยจึงมาหยุดงานแต่งนี้

หากเรื่องผู้เหลือรอดจากเผ่าภูตปี้อั้นแพร่ออกไปถึงหูฆาตกรผู้ล้างเผ่าภูตปี้อั้น เขาจะไม่อยู่เฉย!

และเรื่องนี้ยังจะกระทบต่อตระกูลเหลียงทั้งตระกูลด้วย!

“นี่… นี่มันหายนะที่ต้องหยุดไว้จริง ๆ ด้วย! ยังดีที่พิธีแต่งงานยังไม่ลุล่วง หาไม่ คงสายเกินไปที่ตระกูลเหลียงจะยุติสัมพันธ์ได้!”

บางผู้พึมพำ

สีหน้าของฟางโหย่วหรงซึ่งจู่ ๆ ก็ถูกคนทุกผู้เล็งเป็นเป้าสายตาซีดขาว หัวใจเปี่ยมด้วยโทสะและความลังเล

มือของฟางหานบนที่นั่งกำเข้าหากันอย่างเงียบเชียบ กัดฟันเดือดดาล

เขาไม่คิดว่ามรสุมนี้จะเล็งไปที่พี่สาวเขา!

เสวี่ยหงเฟิงเหลือบมองซูอี้โดยพลัน และพบว่าอีกฝ่ายนั่งเฉย หัวใจของเขาจึงสงบในทันที

เขาลอบกล่าวในใจว่า หากเจ้าพวกคนตระกูลเหลียงรู้ว่าซูอี้เคยละเลงเลือดเซียนล้างหอเมฆาเหมันต์เพราะฟางหานซึ่งก็เป็นทายาทเผ่าภูตปี้อั้นมาก่อน เกรงว่าคงไม่กล้าถือฟางโหย่วหรงเป็นดาวหายนะออกหน้าออกตาเช่นนี้!

เหลียงอวิ๋นหู่เดือดดาล ตำหนิเสียงแข็ง “เหลียงเหวินอวี่ เจ้าคนชั่วช้า มีความผิดสมควรตายนัก!”

สมาชิกตระกูลเหลียงทั้งหลายต่างล้วนมาดร้าย มองเหลียงเหวินอวี่และฟางโหย่วหรงอย่างเดือดดาล

ยามนี้ เหลียงเหวินอวี่เองก็ระเบิดโทสะ ตะโกนด้วยหน้าดำคล้ำ “หากอยากจะโทษกัน ยังต้องกังวลอันใดอีก? กาลก่อน เจ้าร่วมมือกันฆ่าบุพการีข้า บัญชีนี้ยังไม่ทันได้สะสาง ยามนี้ข้าแค่อยากแต่งงานกับโหย่วหรง เจ้าก็ยังมาขวางด้วยวิธีการน่ารังเกียจเช่นนี้ มันมิมากไปหน่อยหรือ?”

ด้วยวาจาเหล่านี้ เหล่าผู้ชมก็เงียบไป

เหลียงจือเป่ยกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “สัตว์ร้าย ความตายบุพการีเจ้า ตระกูลเห็นชอบตัดสินแล้ว ยามนี้ข้าว่าเจ้าและฟางโหย่วหรงนั่นแต่งงานกันโดยมีจุดประสงค์ร้ายกาจ พยายามสร้างเรื่องให้ตระกูลเหลียงเสียมากกว่า เรื่องนี้ไร้ช่องให้เจ้าโต้เถียงใด ๆ ได้เลย!”

เหลียงเหวินอวี่โกรธจนกัดฟันเค้นเสียง “ลุงใหญ่ ไม่ใช่เจ้าอยากเห็นข้าตายหรอกหรือ? ไฉนต้องหาข้ออ้างข้าง ๆ คู ๆ เช่นนี้?”

กล่าวจบ เขาก็กระอักไอตัวโยน มุมปากของเขามีเลือดย้อยหยด ใบหน้าซีดขาวยากมอง

เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน “ลุงใหญ่ เจ้ากล้าพูดหรือไม่ว่าพิษร้ายในกายข้าไม่เกี่ยวพันกับเจ้า?”

ยามนี้ เหลียงเหวินอวี่มิคิดปิดสิ่งใดในใจ สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวเยี่ยงคนบ้า ดวงตาเปี่ยมความแค้นเคืองเพลิงสุม

บรรยากาศในโถงหดหู่ ผู้คนสีหน้าแตกต่าง

มิคาดเลยว่าจะเกิดมรสุมเช่นนี้ขึ้นในโถงพิธีสมรส

เริ่มจากเหลียงจือเป่ยปรากฏขึ้นขวางพิธีสมรส เผยตัวตนของฟางโหย่วหรงว่ามาจากเผ่าภูตปี้อั้น

จากนั้น เหลียงเหวินอวี่ก็ปรามาสเหลียงจือเป่ยต่อหน้าธารกำนัลว่าเป็นผู้ฆ่าบุพการี กระทั่งพิษร้ายในร่างเขายังมิอาจแยกจากเหลียงจือเป่ยได้

เหตุพลิกผันเช่นนี้ทำให้หลายผู้ตะลึงทำตัวไม่ถูก

ยามนี้ เหลียงจือเป่ยหาคิดโต้เถียงไม่ เขาโบกมือกล่าวด้วยสายตาเฉยเมย “มาจัดการเจ้าสัตว์ร้ายนี่กับเศษซากเผ่าภูตปี้อั้นนั่นเสีย! หากกล้าขัดขืน ฆ่าได้เลย! นอกจากนั้น…”

กล่าวถึงตรงนั้น สายตาของเขาก็วาวโรจน์ หันไปมองซูอี้กับฟางหานและกล่าวเสียงเย็น

“ยามข้ามา ข้าได้ยินว่าสองคนนี้ก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับเศษเดนเผ่าภูตปี้อั้น พาตัวพวกเขาไปด้วยกันเสีย! วันนี้ไม่ว่าอย่างไร อันตรายแฝงนี้ต้องถูกกำจัด!”

วาจานั้นดังสนั่นมาดร้าย เผยเจตนาเฉียบขาดในฐานะเจ้าตระกูลของเหลียงจือเป่ยชัดเจน

“ขอรับ!”

ยอดฝีมือตระกูลเหลียงกลุ่มหนึ่งรับคำสั่งพร้อมเพรียง

“เจ้ากล้า!”

เสวี่ยหงเฟิงลุกขึ้นอย่างเดือดดาล

ทันทีที่เขากำลังจะกล่าวบางสิ่ง เหลียงจือเป่ยก็กล่าวอย่างเย็นชา “คุณชายเสวี่ย ข้าแนะนำอย่าให้เจ้าอย่าสำคัญตัวผิดไป หาไม่ ข้าจะจับตัวเจ้าแน่ และเมื่อจบเรื่องวันนี้ ข้าจะส่งเจ้ากลับบ้านและให้คำอธิบายอันฟังขึ้นกับตระกูลเสวี่ยแห่งหุบเขานภาเมฆแน่นอน”

“เจ้า…”

เสวี่ยหงเฟิงเดือดดาลจนรวดร้าวถึงทรวง

ยามนี้เอง ซูอี้ลุกขึ้นกล่าวเบา ๆ “เจ้าถอยไป”

หัวใจของเสวี่ยหงเฟิงตะลึง เขาเงียบไปแล้วยืนนิ่งอย่างว่าง่าย ลอบรำพึงว่ากะแล้ว วาจาดีมิอาจหยุดผีไม่ให้ตาย!

เหตุนี้ทำให้หลายผู้คนประหลาดใจ

เสวี่ยหงเฟิงเป็นทายาทตระกูลเสวี่ยแห่งหุบเขานภาเมฆ ทว่าเขากลับฟังวาจาของผู้สมรู้ร่วมคิดเดนตายจากเผ่าภูตปี้อั้น

เมื่อคิดถึงระฆังโบราณสวรรค์มงคลที่ซูอี้นำออกมาอย่างเฉยเมยวันนี้ ทำให้ผู้ทรงอำนาจหลายคนจากตระกูลเหลียงตระหนักแล้วว่าบางอย่างผิดปกติ

ผู้อาวุโสใหญ่เหลียงอวิ๋นหู่รีบกล่าว “เจ้าตระกูล ไฉนไม่ให้โอกาสสหายเต๋าซูผู้นี้อธิบายสักหน่อยเล่า?”

เหลียงจือเป่ยหรี่ตากล่าว “ก็ได้”

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “มิต้องอธิบายหรอก ข้ามาวันนี้ก็เพื่อส่งพวกเจ้าสู่จุดจบ”

ส่งสู่จุดจบ!

ผู้คนอดคิดถึงระฆังโบราณสวรรค์มงคลที่ซูอี้ส่งออกมามิได้

ทว่าผู้ใดเล่าฟังมิออกว่าวาจาของซูอี้ที่ว่า ‘ส่งสู่จุดจบ’ นั้นหมายถึงสิ่งอื่น?

สีหน้าของเหลียงจือเป่ยดำคล้ำ กล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม “มัวตะลึงอันใดอยู่ ลงมือ!”

ตู้ม!

ยอดฝีมือตระกูลเหลียงซึ่งเตรียมลงมืออยู่แล้วเคลื่อนไหวมิลังเล

หนึ่งกลุ่มพุ่งเข้าใส่เหลียงเหวินอวี่และฟางโหย่วหรง

อีกกลุ่มพุ่งเข้าใส่ซูอี้

เหล่าแขกทั้งหลายล้วนถอยกรูดไม่ให้ถูกลูกหลง

ยามนี้ เหลียงเหวินอวี่ยิ้มเศร้า สีหน้าแสนสิ้นหวัง ดูจะหมดอาลัยตายอยากโดยสิ้นเชิง

เหตุเช่นนี้ ต่อให้เขาสามารถดั้นนภา ก็มิอาจพลิกสถานการณ์แปรชะตาได้

ยามนี้ ฟางโหย่วหรงบีบมือเหลียงเหวินอวี่ ถ่ายทอดวจีให้เขา “หากจะตาย เราก็ตายด้วยกันเถอะ”

แล้วนางก็มองไปที่น้องชายของนางฟางหานซึ่งอยู่มิไกลด้วยหัวใจเปี่ยมความรวดร้าวไร้กำลัง

และยามนี้เอง ซูอี้ก็ลงมือ

เขาโบกแขนเสื้ออย่างแผ่วเบา และทันใดนั้น วจีดาบก็ดังไร้จุดจบ

ปราณดาบฉวัดเฉวียนทั่วโถง

ดุจแสงสว่างสะบั้นความมืดชั่วนิรันดร์ เจิดจรัสพร่างพราว

ครู่ต่อมา

สิบสี่ยอดฝีมือตระกูลเหลียงซึ่งพุ่งเข้าหาซูอี้ เหลียงเหวินอวี่และฟางโหย่วหรงต่างถูกสะบั้นไร้ปรานีเยี่ยงรวงข้าวกลางทุ่งนา

ร่างของพวกเขาแหลกสลาย

สิ้นชีพ

โลหิตสาดกระเซ็นสีแดงฉานเยี่ยงดอกไม้ไฟเจิดจ้า เบ่งบานขึ้นในคลองจักษุคนทุกผู้

เพียงหนึ่งโบกแขนเสื้อ ดาบก็ปลิดวิญญาณสิบสี่เซียน!

มีเพียงวจีดาบร่ำร้อง ปราณทรงอำนาจสะท้อนทั่วชายคา

ผู้คนล้วนตะลึง

คู่บ่าวสาวแต่งงานใหม่ตะลึงเช่นกัน

พวกเขาสวมอาภรณ์มงคลอันแปดเปื้อนด้วยเลือด

สีแดงฉานทิ่มแทงสายตา

………………..