บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1610: บันทึกล่ามาร

ตอนที่ 1610: บันทึกล่ามาร

ณ ที่แห่งนั้น มีร่างหนึ่งซึ่งแปลกออกไปอย่างมาก!

โครงกระดูกนั้นเป็นสีเงินเข้ม ใหญ่โตโอฬาร และส่วนบนของกะโหลกมีลวดลายอันดูประหนึ่งเปลวเพลิง

นี่คือ ‘อาลักษณ์กระดูกวิญญาณเพลิง’!

ลักษณะโดยดำเนิดของเผ่ามารไร้ลักษณ์

“ฝึกฝนวงแหวนกฎมารใน ‘อาลักษณ์กระดูกวิญญาณเพลิง’ ได้เก้าวง เจ้านี่น่าจะเป็นยอดฝีมือระดับเสนามารก่อนตาย!”

ซูอี้ขมวดคิ้ว

ในเผ่ามารนอกแดน ตัวตนผู้เทียบได้กับผู้อยู่ในวิถีเซียนจะถูกแบ่งคร่าว ๆ ออกเป็นสี่ระดับ คือพลมาร ขุนมาร เสนามารและมหามาร

พวกมันเทียบได้กับเซียนขอบเขตจักรวาล เซียนแท้ขอบเขตสุญตา ราชันเซียนขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ และมหาเซียนขอบเขตอัศจรรย์ตามลำดับ

และโครงกระดูกตรงหน้าเขาก็มาจากเผ่ามารไร้ลักษณ์ หนึ่งในเก้าเผ่ามารนอกแดน มีการจารึกวงแหวนกฎมารเก้าชั้นไว้ที่ ‘อาลักษณ์กระดูกวิญญาณเพลิง’ บนกระหม่อมเหนือกะโหลก ซึ่งหมายความว่าอีกฝ่ายคือตัวตนระดับเสนามารอันเทียบได้กับราชันเซียน!

และเผ่ามารไร้ลักษณ์นั้นเจ้าเล่ห์เพทุบาย เป็นมือสังหารโดยกำเนิด เชี่ยวชาญศาสตร์การแปลงลักษณ์เป็นที่สุด มิอาจป้องกันขัดขวางได้เลย

“ในยุคอวสารเซียนมียอดฝีมือจากเผ่ามารนอกแดนเข้ามาในตำหนักอนันตรัตติกาลด้วยหรือ?”

ซูอี้ตระหนักแล้วว่าปัญหานี้ร้ายแรง

ต้องทราบว่าวัตถุประสงค์การก่อตั้งตำหนักอนันตรัตติกาลของหวังเย่นั้นก็เพื่อขัดเกลาสร้างขุนศึกเพื่อปกป้องชายแดนเก้าด่านสวรรค์แห่งแดนเซียน ต่อสู้ในสนามรบ เพื่อความสงบสุขแห่งโลกหล้า!

ชั่วกาลนานมา ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดในตำหนักอนันตรัตติกาลล้วนต้องไปฝึกฝนนองเลือดยังเก้าด่านสวรรค์แดนเซียน

ศิษย์ตำหนักอนันตรัตติกาลบางผู้กระทั่งรุ่งเรืองอำนาจในชายแดนสมรภูมิด่านสวรรค์ ทะลวงผ่านบรรพตซากศพธารโลหิต แปรเปลี่ยนเป็นผู้ยิ่งยงลือนาม

แน่นอน ยังมีศิษย์ตำหนักอนันตรัตติกาลผู้สละชีพในสนามรบอยู่อีกมากมาย

เรื่องนี้ไม่อาจหลีกเลี่ยง

วิชานี้หวังเย่เป็นผู้สรุปขึ้น เขารวบรวมความรู้สร้างตำรา แจกจ่ายอธิบายลักษณะ มรดก ความสามารถและที่มาของเผ่ามารนอกแดนต่าง ๆ …ทุกข้อมูลล้วนถูกบันทึกไว้อย่างละเอียด

นอกจากนั้นยังมีเคล็ดวิชา คำแนะนำ กลยุทธ์และข้อมูลอื่น ๆ เพื่อล่ามารนอกแดนอีกด้วย

ตำราและความรู้เหล่านี้ล้วนถูกรวบรวมเป็นมรดกมหาวิถี หวังเย่ตั้งชื่อมันว่า ‘บันทึกล่ามาร’ ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในมรดกมหาวิถีสูงสุดในตำหนักอนันตรัตติกาล

ดังนั้น หากเป็นเรื่องความเข้าใจในเผ่ามารนอกแดน จึงมีขุมกำลังน้อยมากในโลกหล้าเทียบชั้นตำหนักอนันตรัตติกาลได้

แต่ใครเล่าจะคิดว่าตำหนักอนันตรัตติกาลซึ่งต่อสู้ฆ่าฟันกับเผ่ามารนอกแดนแสนนาน รู้ชั้นเชิงเผ่ามารเหล่านั้นเป็นอย่างดีจะมีซากยอดฝีมือเผ่ามารไร้ลักษณ์โผล่มาได้?

ซูอี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเดินต่อ

ไม่นานนัก เขาก็พบซากของยอดฝีมือเผ่ามารนอกแดนระดับเสนามารอีกครั้ง อีกฝ่ายมาจาก ‘เผ่ามารอัคคีทอง’ และกระดูกแขนขวาปกคลุมด้วยลวดลายมารสีทองละเอียดอ่อน ดูคล้ายดวงตาอันเบิกเป็นแนวตั้ง

เผ่ามารอัคคีทองก็เป็นหนึ่งในเก้าเผ่ามารนอกแดน มรดกของมันโบราณเก่าแก่อย่างยิ่ง

เมื่อสัญจรต่อ ซูอี้ก็พบซากอันคล้ายคลึงกันนี้ซากแล้วซากเล่า

นอกจากซากยอดฝีมือจากเผ่ามารไร้ลักษณ์และเผ่ามารอัคคีทอง ยังมี ‘เผ่ามารรวมละล่อง’ ‘เผ่ามารจันทราเงิน’ ‘เผ่ามารเรืองอาคเนย์’ และอื่น ๆ ด้วย

ซากยอดฝีมือเหล่านี้ล้วนแต่เป็นเสนามารซึ่งเทียบชั้นได้กับตัวตนระดับราชันเซียน!

แล้วยังมีอยู่หลายสิบ!

“เก้าเผ่ามารใหญ่แห่งเผ่ามารนอกแดนปรากฏขึ้นแล้วห้า แต่ความแข็งแกร่งแค่เสนามารเช่นนี้ ไร้โอกาสเข้าทางลับนี้โดยสิ้นเชิง”

ดวงตาของซูอี้วูบไหว จากการคาดเดาของเขา กาลก่อน ยอดฝีมือระดับเสนามารเหล่านี้น่าจะมากับขุมกำลังระดับมหามารบางผู้!

อาจเป็นไปได้กระทั่งว่ามีจักรพรรดิมารโผล่มา!

“หรือบางที กาลก่อนอาจเกิดไส้ศึกขึ้นในตำหนักอนันตรัตติกาล…”

หัวใจของซูอี้หนักอึ้งเล็กน้อย

ทางลับสู่วังดินปุจฉาสวรรค์นี้ เป็นที่ล่วงรู้เพียงหวังเย่และผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาทั้งเก้าเท่านั้น

แม้จะเป็นตัวตนระดับ ‘จักรพรรดิมาร’ ผู้ทรงพลังสูงสุดในเผ่ามารก็ยังมิอาจทลายค่ายกลที่นี่ได้

ก่อนหน้านี้ยามซูอี้มา เขามิพบร่องรอยใด ๆ ว่าทางลับนี้จะถูกทำลายงัดแงะ

กล่าวคือ เป็นไปได้สูงมากว่าจะเกิดไส้ศึกขึ้นในตำหนักอนันตรัตติกาล และทางลับนี้ก็ถูกเปิดเป็นโอกาสให้ศัตรูแห่กันเข้ามา!

‘หากมีไส้ศึกอยู่จริง ก็ต้องมาจากเก้าผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชา มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่สามารถเปิดทางลับนี้ขึ้นได้’

เมื่อซูอี้คิดถึงตรงนี้ เขาก็อดถูหว่างคิ้วมิได้

เขามิกล้าด่วนสรุป

เพราะหวังเย่เลือกเวียนวัฏฝึกฝนใหม่หลัง ‘ศึกอนันตรัตติกาล’ ก่อนยุคอวสานเซียนมาถึง

แปดพันปีหลังเขาเวียนวัฏ ยุคอวสานเซียนอันยาวนานก็ครอบงำแดนเซียน

ตำหนักอนันตรัตติกาลถูกทำลายสลายไปในยุคอวสานเซียน

ซูอี้เองก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวในตำหนักอนันตรัตติกาลแปรเปลี่ยนไปเช่นไรหลังหวังเย่เวียนวัฏ

เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เกิดในชั่วกาลนั้นเป็นเช่นไร

‘หวังว่าจะมิใช่เช่นที่ข้าคิดนะ’

ซูอี้ลอบรำพึงในใจ

พฤกษาใหญ่หักโค่น สรรพสัตว์แตกรัง

หากมังกรไร้ศีรษะ มันก็จะแหลกสลายคืนสู่พิภพ

นี่คือสัจธรรมอันโหดร้ายอันยืนยงชั่วกาลนาน

กาลก่อน หวังเย่คือเสาหลักแห่งตำหนักอนันตรัตติกาล ดูแลความมั่นคงให้กับตำหนัก เมื่อมีเขาอยู่ ทุกสิ่งล้วนสิ้นกังวล

แต่เมื่อหวังเย่หายไปใน ‘ศึกอนันตรัตติกาล’ ทุกผู้ในแดนเซียนก็คิดว่าหวังเย่ตายตกไปแล้ว

คาดเดาได้ว่าตำหนักอนันตรัตติกาลย่อมต้องได้รับผลกระทบอย่างร้ายแรง

ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้แข็งแกร่งค้ำนภาซึ่งถือซูอี้เป็นศัตรูมิอาจอยู่ร่วมโลก เช่นเซวี่ยเซียวจื่อ บรรพชนผู้ก่อตั้งลัทธิไร้มลทิน เจียงไท่เออ บรรพชนผู้ก่อตั้งลัทธิกำเนิดเอกภพ และจอมราชันเสมอสวรรค์ บรรพชนผู้ก่อตั้งแห่งลัทธิอัคคีเทพ รวมถึงศัตรูอื่น ๆ มีหรือจะปล่อยตำหนักอนันตรัตติกาลไว้?

สิ่งที่ยิ่งโหดร้ายคือ ณ ศึกอนันตรัตติกาล หวังเย่สังหารยอดฝีมือยิ่งใหญ่ผู้ก้าวสู่จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียนไปถึงยี่สิบสองคน

แต่ละผู้ล้วนมีขุมกำลังใหญ่อยู่เบื้องหลัง

เมื่อจบศึกอนันตรัตติกาล ตำหนักอนันตรัตติกาลย่อมถูกคิดบัญชี!

ด้วยเหตุนี้จึงคาดคิดได้ว่าสถานการณ์ในตำหนักอนันตรัตติกาลจะปั่นป่วนกระอักกระอ่วนได้เพียงใด

ทว่าซูอี้รู้ดี ไม่ว่าตำหนักอนันตรัตติกาลจะเสียหายหนักเพียงใด มันก็ไม่อาจถูกทำลายได้

เหตุผลนั้นแสนง่าย

ประการแรก ตำหนักอนันตรัตติกาลคือตำหนักศึกษาอันดับหนึ่งในแดนเซียน ศิษย์ภายในตำหนักมาจากขุมกำลังและสำนักต่าง ๆ ทั่วแดนเซียน ทั้งสำนักพุทธ กลุ่มเต๋า ลัทธิขงจื๊อ วิถีปีศาจและอื่น ๆ

กาลก่อนในแดนเซียน ตำหนักอนันตรัตติกาลมีเกียรติภูมิสูงส่ง ไม่ว่าผู้ใดคิดทำลายย่อมต้องเสียหายย่อยยับด้วยต้องแบกรับโทสะแห่งหล้า

ประการที่สอง แม้หวังเย่แต่เดิมจะถูกเหล่าศัตรูร้ายมากมายเรียกเป็น ‘ทรราช’ เขาก็ยังมีสหายสนิทอยู่หนึ่งกลุ่ม

เช่นเยี่ยชุนชิว ‘สี่ฤดูอยู่ยง’ เซียวหรูอี้ ‘หรูอี้น้อยวิถีเซียน’ และซูฝูซื่อ ‘สูงส่งเป็นที่สรรเสริญในโลกหล้า’!

เช่น ‘จอมราชันซิงจ้าว’ หนึ่งในสามราชันปีศาจแห่งทะเลเป่ยหมิง ‘จอมราชันหนานเสวียน’ ผู้นำลำดับเจ็ดแห่งศาลเซียนรวมศูนย์เป็นต้น

ไม่ต้องพูดถึงว่านอกจากขุมกำลังใหญ่ซึ่งอยู่ ณ จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียนเหล่านี้ เหล่ายอดฝีมือผู้รับใช้หวังเย่เมื่อกาลก่อนล้วนแต่เป็นผู้แข็งแกร่งร้ายกาจ มิอาจประเมินต่ำได้สักคน!

ด้วยเหตุฉะนี้ เหล่าสหายเก่าจะไม่มีทางยอมเห็น ‘ตำหนักอนันตรัตติกาล’ ถูกศัตรูภายนอกเหล่านั้นทำลายลงได้ง่าย ๆ แน่นอน

ยามนี้ ซูอี้รู้แล้วว่าตำหนักอนันตรัตติกาลถูกทำลายในยุคอวสานเซียน

สิ่งนี้พิสูจน์ได้ว่าหลังศึกอนันตรัตติกาล ตำหนักอนันตรัตติกาลอาจถูกผลกระทบอย่างร้ายแรง ความเสียหายหนักหน่วงยิ่ง ปั่นป่วนรวนเรกลางมรสุม เกิดเหตุแปรผันขึ้นมากมาย

ทว่ายามนั้น ตำหนักอนันตรัตติกาลก็ยังคงอยู่!

ซูอี้ก้าวเดินต่อ และไม่นานก็มาถึงสุดทางเดิน

พื้นที่ใต้พิภพอันเปรียบได้กับโลกเร้นลับปรากฏขึ้น กว้างใหญ่ไพศาล

หนึ่งตำหนักโบราณตั้งตระหง่านสุดตา ดูยิ่งใหญ่เคร่งขรึมประหนึ่งขุนเขาใหญ่

นั่นคือวังดินปุจฉาสวรรค์!

เขตหวงห้ามแห่งแรกในตำหนักอนันตรัตติกาล เพื่อสร้างวังดินแห่งนี้ หวังเย่ต้องทุ่มเททั้งกายใจและวัตถุดิบศักดิ์สิทธิ์อันพบได้แต่ไม่อาจครอบครอง

และเป้าหมายก็คือเพื่อทิ้งทางรอดให้แก่ตำหนักอนันตรัตติกาล!

หากประสบหายนะอันเกินสะสาง การมาซ่อนในวังดินปุจฉาสวรรค์ก็เพียงพอหลบการโจมตีอันทรงพลังเหล่านั้นได้!

นอกจากนั้น วังดินปุจฉาสวรรค์ยังมีความลับอื่น รวมถึงกรุสมบัติสำหรับเก็บคัมภีร์วิถี มธุรสเซียนเพื่อการฝึกฝน และสมบัติต่าง ๆ ที่หวังเย่เก็บสะสมมาชั่วชีวิต…

ไม่ใช่การกล่าวเกินไปหากจะบอกว่าวังดินปุจฉาสวรรค์คือที่ซ่อนสมบัติอันยิ่งใหญ่ที่สุดของตำหนักอนันตรัตติกาล!

ยามนั้น ประทีปหนึ่งดวงถูกแขวนสูงกลางอากาศ เรืองรองส่องรัศมีกระจ่างใสเยี่ยงดวงดาว ปัดเป่าความมืดล่าถอย

และยังส่องสว่างในโลกเร้นลับใต้พิภพแห่งนี้

จากนั้น ในคลองจักษุของซูอี้ก็ปรากฏซากศพขึ้นมากมาย! หนาแน่นกองพะเนิน และหลายซากล้วนแห้งเหี่ยวผุพัง

สารพัดเศษสมบัติแปรเปลี่ยนเป็นซากทองแดงเศษเหล็กกระจัดกระจายเกลื่อนไปหมด

ให้ความรู้สึกราวสถานที่แห่งนี้มิใช่โลกเร้นลับ แต่เป็นสนามรบโบราณและสุสานอันทรุดโทรม!

ซูอี้รู้สึกหนักอึ้ง

เขาคาดไว้ไม่ผิด เกิดศึกนองเลือดอย่างดุเดือดขึ้นตรงหน้าวังดินปุจฉาสวรรค์นี้!

มีผู้ตายตกเกินคณานับ!

ซากศพส่วนใหญ่เป็นของยอดฝีมือจากตำหนักอนันตรัตติกาล

นอกจากนั้นยังมีซากศพเผ่ามารนอกแดนอยู่มากมาย

กาลเวลาเคลื่อนผ่านแสนนาน ซากศพเหล่านั้นเละเทะเกินจำได้ ส่วนสมบัติ สาส์นและสิ่งของอื่น ๆ บนร่างพวกเขาล้วนอันตรธานหายไป

ซูอี้สูดหายใจลึก ๆ แล้วเมินสิ่งเหล่านี้ เดินเข้าไปหาวังดินปุจฉาสวรรค์

ตรงหน้าวังดินปุจฉาสวรรค์มีสนามเต๋ามโหฬารแห่งหนึ่ง แบ่งออกเป็นเก้าเขต แยกกันเป็นรูปทรงเก้าตำหนัก

กาลก่อน หวังเย่ตั้ง ‘ค่ายกลดาบประหารเก้าชั้นสรวง’ ขึ้นในสนามเต๋าแห่งนี้ คุ้มกันอีกชั้นด้วยดาบเซียนวิถีมหาศาลอันไร้เทียมทานเก้าเล่ม

ค่ายกลนี้เดิมทีเป็นที่รู้จักในนาม ‘ค่ายกลสังหารอันดับสามในแดนเซียน’!

กระทั่งยอดฝีมือขอบเขตมหาศาลผู้อยู่ ณ จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียนบุกเข้ามา พวกเขาก็ยังถูกจับตัวล่าสังหาร!

ทว่ายามนี้ สนามเต๋าพังทลายแหลกสลาย ค่ายกลดาบประหารเก้าชั้นสรวงสูญหาย กระทั่งเก้าดาบเซียนวิถีมหาศาลซึ่งคุ้มกันมันอยู่ยังหายไปเนิ่นนาน

เมื่อเขาเห็นเช่นนี้ หัวใจของซูอี้ก็ร่วงลงสู่ก้นเหว ใบหน้าดำคล้ำ

กาลก่อนต้องมีไส้ศึกในตำหนักอนันตรัตติกาลแน่นอน!

หาไม่ เพียงค่ายกลดาบนี้ลำพังก็เพียงพอให้ยอดฝีมือในตำหนักอนันตรัตติกาลรับมือกลุ่มอริร้ายได้!

ในสนามเต๋ามีโครงกระดูกผุพังอยู่มากมายเช่นกัน

แต่น่าแปลกที่โครงกระดูกเหล่านี้ดูเหมือนจะถูกขบกัด เต็มไปด้วยรูและรอยร้าวเล็ก ๆ กระจัดกระจายทั่วไปหมด

แม้ซูอี้จะเปี่ยมประสบการณ์ เขาก็ยังมิอาจระบุที่มาของกระดูกเหล่านั้นได้

หือ?

ทันใดนั้น ม่านตาของซูอี้ก็หดตัว

เขามองไปที่ร่างไร้ชีวิตร่างหนึ่งซึ่งนอนอยู่บนแท่นอันพังทลาย ณ สุดสนามเต๋า!

ราวกับสัมผัสรู้ว่าซูอี้มองมา ร่างซึ่งดูราวซากศพนั้นพลันสั่นสะท้าน แล้วลุกพรวดขึ้นมากะทันหัน

นัยน์ตากระหายเลือดจ้องผ่านเส้นผมยาวกระเซอะกระเซิงมามองซูอี้อย่างเย็นชา

………………..