บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1675: พบฉู่ป้าเทียนอีกครั้ง

ตอนที่ 1675: พบฉู่ป้าเทียนอีกครั้ง

ครึ่งเดือนต่อมา

ณ ฝั่งธารโลหิตอันโหมสาด

ทังอวี่เยียนนั่งขัดสมาธิ ใช้เวลาฟื้นอาการบาดเจ็บของนาง

ราชันเซียนคนอื่น ๆ ต่างก็บาดเจ็บ แต่หากเทียบกันแล้ว นับว่ายังร้ายแรงน้อยกว่าทังอวี่เยียนนัก

มีเพียงซูอี้ผู้ไร้รอยขีดข่วน ยืนที่ฝั่งธารโลหิต มองเกลียวคลื่นสีเลือดไร้สิ้นสุด

เกลียวคลื่นซัดสาดฝั่งปั่นป่วน เสียงสนั่นลั่นดุจอัสนี

สายธารเปล่งประกายแดงฉานดุจโลหิตคั่งหลอมรวม เผยปราณหนักชวนให้หัวใจดิ่งร่วง ฟ้าดินถิ่นนี้ปกคลุมด้วยชั้นหมอกสีเลือดหนาทึบ ไร้หย่อมหญ้าใด ๆ เติบโต

ซูอี้ไพล่มือไว้เบื้องหลัง อาภรณ์นักพรตเต๋าส่ายสะบัดตามลม ไร้มลทินแปดเปื้อนใด ๆ

ทว่าสายตาของราชันเซียนคนอื่น ๆ ที่มองมายังเขากลับซับซ้อนยิ่ง

ทั้งโทสะ เหยียดหยาม และสิ้นหนทาง

ตลอดครึ่งเดือนนับแต่จากสันเขาดาวตกมา จากการนำของทังอวี่เยียน พวกเขาเคลื่อนสู่ส่วนลึกแห่งบรรพตมารล่าเวหาอย่างเร่งรุด

ระหว่างทาง พวกเขาต้องเผชิญศึกน้อยใหญ่หลายสิบหน

ส่วนใหญ่คือศึกที่ต้องเผชิญมารปีศาจร้าย

หลายครั้งยังเป็นศึกชิงโอกาส ปะทะกับราชันเซียนคนอื่น ๆ

ในศึกเหล่านี้มีราชันเซียนไร้เทียมทานเหมือนทังอวี่เยียนอยู่หลายคน และแม้จะเผชิญอันตรายมากมาย ท้ายที่สุดพวกเขาก็ผ่านมันไปได้

จวบยามนี้ ยังไม่มีผู้ใดตกรอบ

ทว่าสิ่งที่ทำให้ราชันเซียนเหล่านี้รู้สึกไม่พอใจคือ ไม่ว่าพวกเขาจะเผชิญศึกเช่นไรตลอดทาง เสิ่นมู่ผู้ต้องสงสัยจะเป็นคุณชายผู้สูงส่งนี้ไม่เคยยื่นมือเข้าช่วย!

ทุกครั้งที่พวกเขาเผชิญศึก อีกฝ่ายกระทำตนราวแสนว่าง ยืนมองเพลิงผลาญจากอีกฝั่งตลิ่งมิเข้ามายุ่งเกี่ยว! อย่าว่าแต่ลงมือ แค่สีหน้ายังมิแปรเปลี่ยนแม้สักนิด!

หากเป็นเช่นนั้นก็แล้วไป เพราะถึงอย่างไร ในสายตาของราชันเซียนเหล่านี้ พวกเขาถือเสิ่นมู่เป็นผู้สูงส่งซึ่งอ่อนแอทว่ามีเส้นสายมากมายไปแล้ว

ลึก ๆ ในใจ พวกเขาไม่คาดหรอกว่าเสิ่นมู่จะมีประโยชน์ ขอเพียงมิซ้ำเติมก่อกวน ถ่วงแข้งถ่วงขาพวกเขาก็พอ

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาไม่พอใจอย่างแท้จริงนั้นเป็นเพราะทุกครั้งที่ได้สินสงครามมา ทังอวี่เยียนจะแบ่งส่วนหนึ่งให้เสิ่นมู่ด้วย!

ปฏิบัติต่อผู้ถ่วงแข้งถ่วงขาอยู่เฉย ๆ เช่นนี้ ผู้ใดเล่าจะรู้สึกยุติธรรมในใจ?

ไฉนต้องให้พวกมีดีแต่ปล่อยผู้อื่นไปต่อสู้เสี่ยงตายสุขสบายไปกับสินสงครามของพวกเขาด้วย?

จวบยามนี้ ราชันเซียนทั้งหลายล้วนกล้ำกลืนโทสะไว้ในใจ อยากหาโอกาสถีบเสิ่นมู่ผู้นี้ใจจะขาด!

ไม่นานนัก ซูอี้ก็กลับมาจากริมตลิ่ง นำเก้าอี้หวายออกมาทอดกายเอกเขนก

เห็นเช่นนั้น ทังหานเฟิงก็อดค่อนแคะเสียงเย็นมิได้ “หลังอยู่ริมธารมารผีดิบมาเสียเนิ่นนาน ข้ายังอยากไปฆ่ามังกรมารคะนองโลหิตสักหนจังหนอ!”

วาจาของเขาไม่ได้ซ่อนการประชดประชันอีก

ธารสายยาวสีเลือดอันทรงพลังนี้มีนามว่าธารมารผีดิบ ที่ก้นธารนั้นมีซากโบราณหนึ่งซุกซ่อน ซึ่งมีสมบัตินาม ‘หยกเก้าหยินนิลกาฬ’ อันเป็นวัตถุดิบศักดิ์สิทธิ์สูงสุดในการสร้างสมบัติระดับราชันเซียนอยู่ หาได้ยากยิ่งในโลกภายนอก

แม้แต่มหาเซียนยังน้ำลายหกยามเผชิญ

ทว่าปัญหาคือที่นอกซากโบราณแห่งนั้นมีมังกรมารคะนองโลหิตซึ่งแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัว ตัวยาวหมื่นจั้ง ดุร้ายทรงพลังเฝ้าอยู่

ราชันเซียนทั่วไปหาใช่คู่ประมือมันไม่

ก่อนหน้านี้ ทังอวี่เยียนพาพวกเขาไปสู้กับมังกรมารคะนองโลหิตสามหน ทว่าก็ล้วนล้มเหลว โดยเฉพาะเมื่อครู่ที่มังกรมารคะนองโลหิตเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่ง ทำให้ทังอวี่เยียนบาดเจ็บสาหัส จำต้องถอนทัพออกมาก่อน

ซูอี้ทอดกายบนเก้าอี้หวาย เมินวาจาเหน็บแนม ผ่อนกายสบายใจแล้วจิบสุราเป็นครั้งคราว

กิริยาเฉื่อยชาเช่นนี้ทำให้ราชันเซียนคนอื่น ๆ ข่มเขี้ยวอย่างครุ่นแค้น

“เตรียมตัวให้พร้อม เราจะกลับไปหา ‘มังกรมารคะนองโลหิต’ นั่นอีก!”

ทันใดนั้น ทังอวี่เยียนก็ลืมตาขึ้นจากภวังค์สมาธิ

นางฟื้นอาการบาดเจ็บได้เป็นส่วนใหญ่แล้ว

“แม่นางอวี่เยียน หรือเรา… ปล่อยมันไปดีกว่าหรือไม่?”

ราชันเซียนผู้หนึ่งลังเลเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเสียงต่ำ “มังกรมารคะนองโลหิตนั้นดุร้ายเจ้าเล่ห์ ความแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัว แม้ท้ายที่สุดเราจะฆ่าสัตว์ร้ายนั่นได้ แต่เราก็มิอาจเลี่ยงต้องเสียสละใหญ่หลวง กระทั่ง… ยังเป็นไปได้ด้วยว่าบางผู้อาจต้องตกรอบหรือตายตก”

ราชันเซียนคนอื่น ๆ เองก็พยักหน้า

หากพวกเขาไปสู้กับมังกรมารคะนองโลหิตด้วยกัน หากมันดิ้นรนต่อสู้ไม่คิดชีวิตยามใกล้ตาย ในหมู่พวกเขา บางคนคงไม่อาจทนรับไหว

คิ้วงามของทังอวี่เยียนขมวดหากัน กล่าวอย่างมิชอบใจ “เจ้ากลัวอันใด มังกรมารคะนองโลหิตก็บาดเจ็บสาหัสเช่นกัน ยามนี้เป็นโอกาสดีที่สุดในการล่ามัน หากถอยไปยามนี้ ความพยายามก่อนหน้าของเรามิเสียเปล่าหรือ?”

หลังเว้นช่วงเล็กน้อย นางก็กล่าวด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว “เราเข้าร่วมงานประกวดล่าเวหา หนึ่งก็เพื่อล่าเพื่อความสำเร็จ สองคือล่าโอกาส ทว่าเรื่องสำคัญที่สุดคือขัดเกลาวิถีเต๋าของเราเอง!”

ทังอวี่เยียนลุกขึ้น มองไปรอบ ๆ แล้วกล่าวอย่างดูถูก “หากพวกเจ้าพบอันตรายแค่นี้แล้วขวัญหนีดีฝ่อ จะขึ้นเป็นมหาเซียนในภายหน้าได้เช่นไร?”

วาจานั้นกังวานก้อง

ราชันเซียนบางผู้อดก้มหัวด้วยสีหน้ามืดหมองมิได้

ซูอี้พยักหน้าในใจ

ทังอวี่เยียนเย่อหยิ่งเย็นชา และบางครั้งก็ดูถูกผู้ใช้เส้นสายเข้าร่วมงานประกวดล่าเวหาเช่นเขา

ทว่าต้องกล่าวว่าทังอวี่เยียนควรค่าเป็นราชันเซียนผู้ไร้เทียมทานสูงสุดจากตระกูลทังโบราณ ฝีมือเลิศล้ำ แข็งแกร่งท้าทายสวรรค์ ความคิดและจิตวิญญาณห่างไกลเกินเทียบได้กับราชันเซียนทั่วไป

“ได้ งั้นก็สู้อีกรอบ!”

มีผู้กัดฟันรับปาก

คนอื่น ๆ รับคำตาม ๆ กันมาทันที

พวกเขาล้วนแต่เป็นฝ่ายเดียวกัน มีทังอวี่เยียนเป็นหัวใจนำคณะ หากเกิดสิ่งใดขึ้นกับทังอวี่เยียน ด้วยฝีมือของคนเหล่านี้ พวกเขาก็ย่อมต้องตกรอบในไม่ช้า

ทว่าก่อนพวกเขาจะลงมือ สายตาของพวกเขาเผลอเหลือบไปทางซูอี้ แต่ก็เห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนั่งบนเก้าอี้หวาย หาคิดเข้าร่วมศึกนี้ไม่

สิ่งนี้ทำให้ราชันเซียนหลายคนกล่าวอย่างเหลืออดว่า “แม่นางอวี่เยียน หากฆ่ามังกรมารคะนองโลหิตนั่นได้ ท่านจะแบ่งโอกาสแก่ผู้ไม่ช่วยเหลือเรามิได้นะ!”

“ถูกต้อง ต้องเป็นเช่นนั้น!”

“ข้าทุ่มเทเสี่ยงชีวิตต่อสู้ ไม่ว่าอย่างไรจะให้ผู้ที่อยู่เฉย ๆ มาฉวยผลประโยชน์ไปมิได้!”

…เมื่อเห็นเช่นนี้ คิ้วของทังอวี่เยียนก็ขมวด นางเองก็รู้ว่าเพราะตนแบ่งสินสงครามให้ซูอี้ระหว่างทาง คนอื่น ๆ จึงสั่งสมความมิพอใจ

แล้วมันก็ระเบิดออกในยามนี้

หลังครุ่นคิดเล็กน้อย ทังอวี่เยียนก็กล่าวกับซูอี้ว่า “เสิ่นมู่ มังกรมารคะนองโลหิตนี้บาดเจ็บสาหัส เป็นโอกาสอันหาได้ยาก อยากเข้าร่วมสงครามหรือไม่?”

ความนัยของมันคือหากเจ้าเข้าร่วม ภายหลังเจ้าก็ได้จะได้ส่วนแบ่งสินสงคราม

ซูอี้ส่ายหน้ากล่าว “ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยคุ้มกันพวกเจ้า”

คนทุกผู้ “…”

“ขี้เกียจก็คือขี้เกียจ ช่วยคุ้มกันอันใด? ไม่น่าเล่าเจ้าจึงต้องพึ่งเส้นสายเข้าร่วมงานประกวดล่าเวหา ในสายเลือดไร้ความกล้า ตาขาว”

ทังหานเฟิงอดตะคอกอย่างเดือดดาลมิได้

คนอื่น ๆ เองก็มิพอใจ

พอเห็นเช่นนี้ ทังอวี่เยียนก็ถอนใจเบา ๆ และกล่าวว่า “ไปกันเถอะ”

ว่าแล้ว นางก็พุ่งตัวเข้าไปในธารมารผีดิบห่างออกไปเป็นคนแรก

คนอื่น ๆ ตามหลังนางไป

เปรี้ยง!

ไม่นานนัก ผิวธารก็ดูเดือดพล่าน ก่อนจะระเบิดส่งคลื่นปั่นป่วนแพร่กระจาย

มองตาเปล่าก็เห็นได้ว่ามังกรสีเลือดขนาดยาวร้อยจั้งพุ่งออกมาจากก้นธารอันลึกล้ำ ดุร้ายคุกคาม ต่อสู้กับพวกทังอวี่เยียนอย่างดุเดือด

‘สัตว์ร้ายนี่จบเห่แล้ว’

ซูอี้ลอบกล่าวในใจ

เขาตัดสินสถานการณ์ได้ในพริบตา ยกไหสุราขึ้นเตรียมจิบ ทว่ายามนี้เขากลับตระหนักถึงบางสิ่งแล้วทอดสายตามองไปไกล

หมอกสีเลือดทิ้งตัวหนาทึบทั่วฟ้าดิน มีร่างหนึ่งเคลื่อนมาจากไกล ๆ อย่างเงียบเชียบ

อีกฝ่ายเป็นชายร่างผอมสูงผมเผ้าชี้ดุจง้าว เหน็บหอกศึกเล่มหนึ่งไว้เบื้องหลัง ดวงตาแข็งกร้าวประหนึ่งประทีปทอง

เขาเคลื่อนกายไร้ร่องรอยบนอากาศ ไร้การผันผวนแห่งปราณใด ๆ ดุจแสงเงาวูบไหวเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่

หากไม่ใช่เพราะอำนาจจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งเกินใดเทียบขอบซูอี้ คงยากจะหาเขาพบ

ริมฝีปากของซูอี้ยกยิ้ม

ฉู่ป้าเทียน!

ในที่สุดคนผู้นี้ก็โผล่มา!

และซูอี้ก็เห็นได้ตั้งแต่ปราดแรกว่าเคล็ดวิชาเคลื่อนกายของฉู่ป้าเทียนคือมรดกสูงสุดแห่งเผ่าวิญญาณกระทิงขุยหนิว ‘เคล็ดสยบพันชะตา’!

เคล็ดวิชานี้ลบปราณบนร่างได้ และเมื่อเคลื่อนกายเหนือเวหาก็เป็นเช่นแสงเงาวูบไหวไร้ร่องรอย

ไม่ปรากฏตำแหน่ง สรรพสิ่งมิรู้ตน!

ซูอี้ละสายตา ทอดกายบนเก้าอี้หวายมิขยับ ลอบกล่าวในใจว่า ‘น่าเสียดายที่ทังอวี่เยียนอยู่แถวนี้ หาไม่ ข้าจะจับเป็นเจ้านี่เดี๋ยวนี้แหละ!’

เขาตั้งใจจะจับเป็นฉู่ป้าเทียน และยังมิอาจแพร่งพรายเรื่องราวออกไป หาไม่ ยามออกจากบรรพตมารล่าเวหานี้ เขาจะดึงจิตมุ่งร้ายและถูกไล่กำราบจากมหาเซียนเหล่านั้น

เพราะถึงอย่างไร ฉู่ป้าเทียนก็เป็นราชันเซียนไร้เทียมทานจากวังเซียนฟ้ามรกต และเป็นทายาทของจอมราชันฉู่เสินทง

หากจู่ ๆ อีกฝ่ายก็หายไปอย่างไร้สาเหตุในบรรพตมารล่าเวหา มหาเซียนภายนอกจะไม่มีทางเลิกรา

เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาไม่จำเป็นเหล่านี้ หากซูอี้คิดจะจับตัวฉู่ป้าเทียน สิ่งแรกที่ต้องทำคือไม่ปล่อยความลับรั่วไหล!

“ดูก่อนว่าเขาจะทำอันใด และเมื่อเขาจากจร เข้าไปขวางและปราบเขาก็ยังมิสาย”

ซูอี้ลอบตัดสินใจ

ทันทีที่เขาคิดเช่นนี้ ก็เห็นว่าฉู่ป้าเทียนย่องมาที่ตลิ่งธารมารผีดิบ ถือหอกศึกไว้ในมือ

“คนผู้นี้คิดปล้นทังอวี่เยียนเหมือนคราก่อนหรือ?”

ดวงตาของซูอี้ดูพิกล

ยามนี้ ทังอวี่เยียนและพรรคพวกปราบมังกรมารคะนองโลหิตนี้ได้แล้ว ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าสัตว์ร้ายอันทรงพลังนี้ชะตาขาดเป็นที่เรียบร้อย

“โฮก!”

มังกรมารคะนองโลหิตส่งเสียงคำรามดุร้ายเลื่อนลั่น ต่อสู้อย่างไม่คิดชีวิตยามใกล้ตาย พยายามดิ้นให้หลุดจากวงล้อม อ้าปากเข้าโจมตีทังอวี่เยียน

ม่านตาของทังอวี่เยียนหดตัวเล็กน้อย โบกมีดสั้นสีเขียวเตรียมใช้อาวุธสังหารสะบั้นหัวของมังกรมารคะนองโลหิตในพริบตา

ทว่ายามนั้น หอกศึกเล่มหนึ่งพลันทะลวงเวหา ตัดน่านฟ้าทะลวงศีรษะของมังกรมารคะนองโลหิต

ขณะเดียวกัน ร่างของฉู่ป้าเทียนก็ปรากฏขึ้น เพียงหนึ่งโบกมือ เขาก็รับร่างมังกรมารคะนองโลหิตยาวร้อยจั้งเข้าไปในหม้อสำริดใบหนึ่ง

เหตุกะทันหันนี้ทำให้ทังอวี่เยียนและเหล่าราชันเซียนไม่ทันตั้งตัว แต่ละผู้ล้วนระแวดระวังตื่นตระหนก

และเมื่อเห็นผู้มาชัดถนัดตา สีหน้าของทังอวี่เยียนพลันแปรเปลี่ยนพิกลยิ่ง พวกเขาล้วนเดือดดาล ความแค้นทั้งเก่าใหม่สั่งสมในใจ

ฉู่ป้าเทียน! คนชั่วช้าไร้ยางอายผู้นี้อีกแล้ว!