บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1684: รากเหง้าแห่งเทพ

ตอนที่ 1684: รากเหง้าแห่งเทพ

ซูอี้ตกตะลึง

สองภาพที่เขาได้เห็นก่อนหน้านี้ช่างสะท้านถึงจิต

ในยุคสุดวิเวก ตัวตนขอบเขตมหาศาลผู้มีนามว่าลั่วฉางหนิงผลาญเพลิงเทพ ท้าทายช่วงชิงตำแหน่งเทพ ทำให้เหล่าเทพต้องร่วมมือกันขัดขวาง!

จากวาจาของลั่วฉางหนิง เขาได้ประจักษ์แก่เคล็ดบรรลุเทพแล้ว และขาดเพียงโอกาสผลาญเพลิงเทพ ก่ออำนาจเทพ และทะลวงสู่วิถีบรรลุเทพเท่านั้น

ทว่าทวยเทพหายอมให้เกิดเรื่องเช่นนั้นไม่ เผยจุดยืนเพียงจะรับลั่วฉางหนิงเป็นทูตสวรรค์

อีกฝ่ายปฏิเสธและฝืนท้าทาย ในที่สุดเขาจึงเผชิญกับหายนะ!

ส่วนที่ว่าลั่วฉางหนิงอยู่หรือตายนั้น…?

ซูอี้หารู้ไม่

แต่สิ่งที่เขาแน่ใจคือ ลั่วฉางหนิงไม่ปรากฏตัวอีกเลยนับจากนั้น

เห็นได้จากในภาพที่สอง

ยามนั้น หายนะหนึ่งกวาดผ่านทั่วฟ้าดิน ตัวตนขอบเขตมหาศาลทั้งหลายผู้อยู่ ณ จุดยอดแห่งวิถีเซียนล้วนล้มตาย ฟ้าดินรวนเร พิรุณโลหิตพร่างพรม

และบ่าวเฒ่าชุดดำผู้รับใช้อยู่ข้างกายลั่วฉางหนิงเองก็ตกตายในหายนะครั้งนั้น

ก่อนตาย เขาเสียใจที่มิอาจรอคอยให้ลั่วฉางหนิงกลับมาได้

“ในหายนะนั้น เงาของทวยเทพก็ปรากฏขึ้นเช่นกัน และเล็งโจมตีที่ตัวตนขอบเขตมหาศาลในโลกหล้า!”

“ไฉนทวยเทพจึงทำเช่นนี้?”

“ทวยเทพกลัวอย่างที่ลั่วฉางหนิงว่าจริงหรือ?”

ซูอี้จำวาจาเมื่อครู่ของอีกฝ่ายได้

‘พวกเทพกลัวว่าอำนาจของตนเองจะถูกสั่นคลอน และร่วงหล่นจากโลกธรรมอันสูงส่ง’

ซูอี้ครุ่นคิดอย่างลึกล้ำ

คราก่อนสมัยหวังเย่ยังมีชีวิตอยู่ เขาเองก็ทุ่มเวลามากมายในการค้นหาวิถีบรรลุเทพ กระทั่งบุกไปยังธารสายยาวแห่งยุคสมัย สัญจรผ่านศักราชต่าง ๆ เพื่อการนี้!

ในที่สุด หวังเย่ก็พบเบาะแสอันมีค่ามากมาย

ขอบเขตเทวะมีอยู่จริง!

วิถีนี้อยู่เหนือวิถีเซียน และมีเพียงการบรรลุขอบเขตเทวะเท่านั้นที่จะทำให้คนผู้นั้นสามารถอยู่เหนือธารยาวแห่งยุคสมัย สะบั้นตรวนการเปลี่ยนแปลงแห่งยุค อมตะยืนยงชั่วกาลนาน

เพราะเหตุนั้น ตัวตนดังกล่าวจึงถูกเรียกว่าเทพ!

ทวยเทพนั้นควบคุมกฎแห่งยุคสมัย ในสายตาโลกหล้า พวกเขาเป็นประหนึ่งผู้กำอาญาสิทธิ์ในกฎเหล็กแห่งวิถีสวรรค์

ทวยเทพหาหวั่นเกรงต่อการเปลี่ยนแปลงยุคสมัยและการกัดกร่อนแห่งกาลไม่ อำนาจในมือของพวกเขาจึงอยู่เหนือยุคสมัยและอารยธรรมใด ๆ

เพราะพวกเขาดุจเป็นตัวตนอมตะไร้อายุขัย อิทธิพลของพวกเขาสามารถเคลื่อนผ่านอดีต ปัจจุบัน และอนาคตได้!

แต่นอกเหนือจากคำอธิบายเหล่านี้ แท้จริงแล้วเหล่าทวยเทพก็คือผู้ฝึกตนกลุ่มหนึ่งซึ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทวะเท่านั้น

สิ่งที่พวกเขาบรรลุเข้าใจคือกฎแห่งกาล หากลัวเกรงการเปลี่ยนแปลงในโลกหล้าไม่ จึงถูกโลกหล้าขนานนามว่าผู้ปกครองชั่วนิรันดร์

ก่อนหวังเย่ตกตาย เขาพบว่าสาเหตุที่ผู้ก้าวสู่ขอบเขตเซียนทรงพลังนักก็เป็นเพราะคนผู้นั้นตั้งจิตก่อวิญญาณจากกฎแห่งยุคสมัย สร้างโลกธรรมขึ้น!

และนี่หมายความว่าเมื่อตำแหน่งเทพถูกแทนที่ พวกเขาก็จะต้องมลทิน!

นอกจากนั้น หวังเย่ยังอนุมานจากซากโบราณและเบาะแสต่าง ๆ จึงพบว่าอำนาจและตำแหน่งของเทพในขอบเขตเทวะนั้นมีจำกัด!

เหตุผลนั้นเกี่ยวพันกับธารสายยาวแห่งยุคสมัย

บนธารสายยาวแห่งยุคสมัยมีอารยธรรมน้อยใหญ่ต่างยุคสมัยกระจายกันอยู่

บัญญัติกฎเกณฑ์ในแต่ละอารยธรรมประจำยุคสมัยนั้นยอมให้มีคนเพียงกลุ่มเดียวได้ก่ออำนาจเทพ สร้างตำแหน่งเทพของตน

และทั้งหมดนี้หมายความว่า จำนวนเทพนั้นมีจำกัด!

หากผู้อื่นคิดอยากบรรลุเทพ พวกเขาก็จะเป็นภัยต่อผู้เป็นเทพอยู่แล้วอย่างไร้กังขา

เพราะถึงอย่างไร ทั้งการควบรวมอำนาจเทพและสร้างตำแหน่งเทพล้วนแต่ต้องเริ่มจากกฎแห่งยุคสมัย

และกฎแห่งยุคสมัย ณ ธารสายยาวแห่งยุคสมัยนั้นถูกผู้บรรลุเป็นเทพแต่ก่อนกาลยึดครอง ผู้ใดเล่าจะยอมสละตำแหน่งตน?

สิ่งนี้มันไม่ต่างจากการปีนบรรพต

ยอดเขามีพื้นที่เพียงเล็กน้อย และถูกยึดครองโดยผู้มาถึงก่อนอยู่ช้านาน ผู้มาทีหลังย่อมถูกกีดกันหากคิดจะปีนขึ้นมาขอเบียดเบียนด้วย!

เมื่อย้อนคิดถึงเหตุการณ์ผ่านมา ซูอี้ก็เข้าใจความหมายวาจาของลั่วฉางหนิงขึ้นทันที

หากผู้ใดจะขึ้นเป็นเทพ พวกเขาก็จะเป็นภัยให้เทพอื่น ๆ รุมโจมตี

ภัยคุกคามแห่งวัฏสงสารนั้นยิ่งแล้วใหญ่ มันสามารถยึดกฎแห่งยุคสมัยไปจากเทพเหล่านั้นได้!

“สำหรับทวยเทพเหล่านั้น ผู้ฝึกตนซึ่งบรรลุสู่ขอบเขตมหาศาลนั้นห่างจากการเป็นเทพเพียงก้าวเดียว ดังนั้นจึงเป็นภัยคุกคามที่สุด”

“บางทีอาจเพราะเป็นเช่นนี้ หายนะเทพจึงเกิดขึ้นกับผู้อยู่ในขอบเขตมหาศาล!”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาพลันจำได้ขึ้นมาว่าในแดนเซียนทุกวันนี้ ยอดฝีมือขอบเขตมหาศาลทั้งหลายต่างซ่อนตัวแต่ช้านาน

เช่นเซวี่ยเซียวจื่อจากลัทธิไร้มลทิน เจียงไท่เออจากลัทธิกำเนิดเอกภพ กระทั่งจอมราชันนักสังหารแห่งวังเซียนฟ้ามรกตล้วนแต่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ จากโลกหล้าแต่เนิ่นนาน และยังไม่กล้าปรากฏตัวในโลกหล้าจนบัดนี้

เหตุผลก็เพราะต้องหลบเลี่ยง ‘เคราะห์เทพ’!

และจากวาจาของเฒ่าพยากรณ์สวรรค์ หายนะเทพที่ว่านั้นก็มีอีกนามว่าหายนะสิ้นเบญจขันธ์ เล็งเป้าไปยังตัวตนซึ่งอยู่บนจุดสูงสุดแห่งขอบเขตมหาศาลโดยเฉพาะ

“หรือหายนะเทพที่ว่านี่จะเป็นฝีมือเทพเหมือนเช่นหายนะอันบังเกิดในยุคสุดวิเวก?”

ซูอี้ครุ่นคิดหนัก

และเมื่อเห็นเขาเงียบไปเนิ่นนาน ทังอวี่เยียนก็อดกล่าวขึ้นมิได้ “พี่เสิ่น เจ้าพบปริศนาใดหรือ?”

ชายหนุ่มพลันคืนสติและกล่าวว่า “หนังสัตว์สีทองนี้เป็นหนังของสัตว์สุญญะสว่างว่าง เป็นของตัวตนขอบเขตมหาศาลที่มีนามว่าลั่วฉางหนิง”

ซูอี้เล่าสองเหตุการณ์อันน่าเหลือเชื่อที่เขาเห็นให้ทังอวี่เยียนฟังโดยสังเขป

เมื่อได้รับรู้ถึงความลับอันชวนตกตะลึงนี้ นางก็อดผงะไปมิได้

จริงอยู่ที่นางเป็นราชันเซียนไร้เทียมทานผู้อยู่ ณ จุดสูงสุดแห่งโลกหล้า ทว่าความลับอันเกี่ยวเนื่องกับเทพและหายนะเทพนั้นยังคงห่างไกลสำหรับนางนัก แสนเกินเอื้อมถึงดุจตำนาน

ทว่านางรู้ว่าตัวตนขอบเขตมหาศาลนั้นเป็นผู้เลิศล้ำอัศจรรย์เพียงใด พวกเขาล้วนแต่เป็นมหาอำนาจค้ำสวรรค์ ณ จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียน!

และเมื่อได้รู้ว่าตัวตนขอบเขตมหาศาลในยุคสุดวิเวกถูกเหล่าเทพสังหารอย่างเลือดเย็น ก็คาดเดาได้ว่าในใจนางจะตกตะลึงเพียงใด

เนิ่นนานจากนั้น ทังอวี่เยียนจึงกล่าวว่า “หมายความว่า หนังสัตว์ผืนนี้บรรจุเคล็ดบรรลุเทพไว้จริง ๆ หรือ?”

ซูอี้ว่า “วิถีบรรลุเทพนั้นสาบสูญไปเนิ่นนาน แม้จะรู้แจ้งเคล็ดบรรลุเทพ เจ้าก็ยังไร้โอกาสได้เป็นเทพอยู่ดี”

ว่าแล้ว เขาก็ส่งหนังสัตว์สีทองให้นาง “เจ้าตรวจสอบเองเลยก็ได้”

ทังอวี่เยียนพลันทำตัวไม่ถูก ไม่คาดเลยว่าอีกฝ่ายจะใจกว้างเพียงนี้ ยอมให้ตัวนางสำรวจความลับบนหนังสัตว์สีทองนี้ด้วยตนเอง

“ช่างเถอะ”

หญิงเฒ่าส่ายหน้า “ความลับเหล่านี้ห่างไกลจากข้ามากนัก ยิ่งรู้มาก หัวใจวิถีของข้ายิ่งได้รับผลกระทบ”

ส่วนชายหนุ่มก็ไม่ได้บังคับ

ในหนังสัตว์สีทองผืนนี้มีอำนาจลับหนึ่งผนึกอยู่ หากไม่ผิดพลาดใดอื่น มันก็ต้องเป็น ‘เคล็ดบรรลุเทพ’ ดังที่ลั่วฉางหนิงว่า

ทว่ามันกลับดึงดูดใจเขาได้ไม่มากนัก

เพียงแค่ระดับการฝึกฝนของเขาในตอนนี้ยังคงต่ำกว่าทังอวี่เยียนมาก และยังห่างไกลจากขอบเขตมหาศาลนัก

และการจะหยั่งถึงเคล็ดบรรลุเทพนั้น เงื่อนไขแรกเริ่มคือต้องมีการฝึกฝนขอบเขตมหาศาลเสียก่อน!

‘แม้หนังสัตว์ชิ้นนี้จะเป็นสมบัติเซียนขอบเขตมหาศาล อำนาจที่มาของมันก็กำลังจะมลาย มีเพียงเคล็ดบรรลุเทพที่มันบรรจุไว้เท่านั้นที่มีค่า’

ซูอี้กล่าวในใจ

เขาเก็บหนังสัตว์สีทองไปแล้วลุกขึ้น “ไปกันเถอะ”

แล้วทั้งสองก็ออกเดินทางต่อทันที

……

ระหว่างทาง

ทังอวี่เยียนอ้ำอึ้งอยากพูดบางอย่างอยู่เนิ่นนาน

สิ่งนี้ทำให้ซูอี้อดขำมิได้ และกล่าวว่า “จะว่าอะไรก็กล่าวมาเถิด”

สตรีผู้หัวแข็งเย่อหยิ่งคนนี้ จู่ ๆ ก็อ้ำอึ้งขึ้นมายามเผชิญหน้ากับเขา เป็นสิ่งที่ซูอี้มิได้คาดคิดไว้เลย

ทังอวี่เยียนสงบสติแล้วกล่าวขึ้นว่า “งั้นข้าจะถามตรง ๆ เลยนะ ยามเจ้าอยู่ที่ริมธารมารผีดิบแล้วไล่ตามฉู่ป้าเทียนไป หรือเขาจะ…”

“ใช่ ข้าจับเป็นเขาไว้แล้ว”

ซูอี้กล่าวอย่างตรงไปตรงมา “สาเหตุที่ข้าปิดเรื่องนี้เอาไว้เพราะมิอยากให้ตระกูลทังของพวกเจ้าเข้ามาพัวพัน เพราะถึงอย่างไร ปู่ทวดของคนผู้นี้ก็คือไอ้แก่ฉู่ ฉู่เสินทง”

แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินคำตอบอันเยือกเย็นจากอีกฝ่าย นางก็ยังอดมิได้ที่จะสูดหายใจเฮือกอยู่ดี

จับเป็นราชันเซียนไร้เทียมทาน!

มันยากเย็นยิ่งกว่าการปราบราชันเซียนไร้เทียมทานในงานประกวดล่าเวหามากนัก!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ายามจัดการฉู่ป้าเทียน อีกฝ่ายถูกเสิ่นมู่ปราบอย่างรวดเร็วเสียจนไร้หนทางใช้ยันต์ช่วยชีวิต!

ทันใดนั้น ความสงสัยข้อหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจทังอวี่เยียน ไฉนเสิ่นมู่จึงจับเป็นฉู่ป้าเทียน?

ทว่าแทนที่จะถามออกไปเช่นนั้น นางก็กล่าวขึ้นว่า “หากข้าเดาถูก เจ้า… ก็น่าจะเป็น… คนผู้นั้น…”

นางกล่าวอ้ำอึ้ง ทว่าซูอี้เข้าใจสิ่งที่นางจะสื่อ “ถูกต้อง”

คู่เนตรงามของทังอวี่เยียนเบิกกว้างขึ้นทันที “เจ้าคือซูอี้ผู้นั้นจริง ๆ หรือ?”

ซูอี้!

เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ณ ด่านสวรรค์ชั้นเจ็ด เขาประหารมหาเซียนสี่คนอย่างดุเดือด ปลดทูตอารักษ์เสิ่นชิงสือออกจากตำแหน่ง และกวาดล้างหกมหามารจากฝ่ายมารนอกแดน

กิตติศัพท์อันเลื่องลือนี้ก่อกระแสฮือฮาทั่วโลกหล้า แซ่ซ้องทั่วสี่สิบเก้าทวีปแห่งแดนเซียน เกิดเป็นกระแสคลื่นมากมายเกินคณานับ!

“มิน่าเล่า…”

ทังอวี่เยียนพึมพำ

นางคาดเดาเบาะแสได้บ้างแล้วก่อนหน้านี้ เพราะถึงอย่างไร ข่าวลือก็กล่าวว่าซูอี้มีการฝึกฝนในขอบเขตจักรวาล แต่สังหารเสนามารอิ๋นเป๋ยอู่ผู้เทียบได้กับราชันเซียนไร้เทียมทานลงสำเร็จ!

เมื่อเห็นว่าซูอี้เอาชนะหกราชันเซียนไร้เทียมทานลงได้ ณ เขาแหวกนภาเมื่อกาลก่อน ทังอวี่เยียนก็เริ่มสงสัยแล้ว

เมื่อได้รับคำยืนยันจากอีกฝ่ายในยามนี้ ในที่สุดหญิงเฒ่าก็เข้าใจว่ายามได้พบกันครั้งแรก ไฉนทั้งทังเป่าเอ๋อร์กับทังหลิงฉีจึงปิดปากเงียบเรื่องที่มาของเขา

เรื่องน่าขันคือก่อนหน้านี้นางไม่รู้อันใดเลย จึงแสดงความไม่พอใจและปฏิเสธซูอี้โดยไม่ปิดบัง

เมื่อคิดเช่นนี้ นางก็อึดอัดใจและอับอายยิ่งนัก

“จะว่าไป เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะแพร่งพรายข่าวหรือ?”

ทังอวี่เยียนหันไปกล่าวกับอีกฝ่าย

“เจ้าจะทำเช่นนั้นหรือ?” ชายหนุ่มถามย้อน

ผู้ฟังนิ่งไปแล้วส่ายหน้า “แน่นอนว่าไม่”

ซูอี้กล่าวพลางแย้มยิ้ม “เช่นนั้น ยังมีสิ่งใดต้องกังวลอีก?”

ทังอวี่เยียนส่งเสียงรับในลำคอ ในใจรู้สึกว่าถามคำถามมิสำคัญออกไปเสียแล้ว

ทว่าการที่อีกฝ่ายบอกความลับเหล่านี้ออกมาตรง ๆ ก็มอบความรู้สึกเหมือนถูกเชื่อใจ ทำให้หัวใจของนางอบอุ่นยิ่งนัก

นางลอบกล่าวในใจ ‘ยามนี้ นอกจากเป่าเอ๋อร์กับอาเจ็ด ข้าน่าจะเป็นคนที่สามที่รู้ความลับของซูอี้กระมัง? ช่างน่าสนใจนัก’

ขณะสนทนา ทั้งสองก็สัญจรไกล

สองวันหลังจากนั้น

ซูอี้กับทังอวี่เยียนผ่านแดนมหาบาปมาถึงโลกสีเทาอันไร้ชีวิต ดูเวิ้งว้างและหม่นหมอง

ไกลออกไปมีเสาศิลาต้นหนึ่งตั้งตระหง่านค้ำฟ้า สะดุดตาเป็นพิเศษในโลกหล้าอันว่างเปล่านี้

และทางเข้าโลกเร้นลับซึ่งอยู่มาแต่ยุคสุดวิเวกก็ตั้งอยู่ตรงหน้าเสาศิลาต้นนั้น!

……………