บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1698: อาวุธสังหารร่างมนุษย์เหลยเจ๋อ

ตอนที่ 1698: อาวุธสังหารร่างมนุษย์เหลยเจ๋อ

ฝุ่นควันฟุ้งไปหมด

ร่างสูงใหญ่กำยำของเหลยเจ๋อเป็นประหนึ่งขุนเขาตระหง่านที่มิอาจสั่นคลอน ยืนพิทักษ์อยู่ตรงหน้าซูอี้ และมันก็กลายเป็นจุดสนใจทันใด

หัวใจคนทุกผู้สั่นสะท้าน เพราะไม่มีผู้ใดเคยเห็นหุ่นเชิดวิญญาณศึกอันทรงพลังเพียงนี้มาก่อน

เซี่ยขุยหยวน หลี่เปยเชวี่ย และมหาเซียนทั้งเจ็ดต่างขมวดคิ้วอย่างพร้อมเพรียง

พวกเขาคาดเดาไว้แล้วว่าอีกฝ่ายน่าจะมีไพ่ตายบางอย่างซ่อนอยู่ จึงกล้าประชันกับพวกเขาที่เป็นเจ็ดมหาเซียน

ดังนั้นยามลงมือ พวกเขาจึงจู่โจมเต็มกำลังอย่างไร้ความเกรงใจ

แต่ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าไพ่ตายของซูอี้จะเป็นหุ่นเชิดวิญญาณศึกอันมีพลังต่อสู้ร้ายกาจและน่าสะพรึงกลัวอย่างนี้!

เพียงหนึ่งการโจมตีของมันก็หยุดการโจมตีประสานของพวกเขาเจ็ดมหาเซียนได้ ผู้ใดเล่าจะเคยพบเจอหุ่นเชิดวิญญาณศึกเช่นนี้มาก่อน?

ช่างน่าอัศจรรย์!

หลังจากย้อนนึกถึงอดีตแสนนาน ทั่วทั้งแดนเซียนก็ไม่อาจพบพานแม้สักหน!

เซี่ยขุยหยวนสูดหายใจเข้าลึกและรีบส่งกระแสปราณ “พี่หลี่ เจ้าแบ่งกำลังอีกสามคนไปหยุดหุ่นเชิดวิญญาณศึกนั่น ส่วนเราสามคนที่เหลือจะฆ่าไอ้หนูนั่นเอง! จำไว้ว่าต้องไวที่สุด!”

“ได้!”

หลี่เปยเชวี่ยตอบตกลง

……

“เหลยเจ๋อ เจ้าเห็นคนทั้งเจ็ดนี้หรือไม่ หากแน่ใจว่าชนะได้แน่ ก็ฆ่าได้เลยมิต้องปรานี”

ซูอี้ออกคำสั่งด้วยเสียงแผ่วเบา

พลังของเหลยเจ๋อถดถอยอย่างรวดเร็ว จิตวิญญาณของเขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส จิตใจจึงรู้สึกมึนงงสับสนอยู่บ่อย ๆ

แต่ขอเพียงต้องทำศึก เขาจะไม่มีวันยอมถอย

นี่คือสัญชาตญาณของเขา!

และอำนาจต่อสู้ของเหลยเจ๋อก็น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ในโลกเร้นลับแห่งยุคสุดวิเวกเมื่อก่อน พญาวิหคเผิงเทียนสลัวและพยากรณ์สวรรค์โจมตีเขาอยู่หลายต่อหลายหน ทว่าเหลยเจ๋อก็บดขยี้พวกเขาเสียจนราบคาบอย่างง่ายดาย

และต้องทราบว่าพญาวิหคเผิงเทียนสลัวเป็นมหาเซียนขอบเขตอัศจรรย์ขั้นปลาย!

“ขอรับ!”

เหลยเจ๋อรับคำด้วยเสียงลุ่มลึก

อสนีบาตสีม่วงรอบกายของเขาส่งเสียงแปลบปลาบ คู่เนตรเฉยชาเปี่ยมประกายกระหายเลือด

หลี่เปยเชวี่ยในยามนี้ได้พามหาเซียนอีกสามคนเข้าโจมตี

ตู้ม!

เขาใช้ดาบบินสร้างพิรุณดาบอันเรืองรองกวาดผ่านเวหา

ส่วนมหาเซียนทั้งสามต่างถือง้าว แส้นักพรตและหอกโจมตีเหลยเจ๋อจากมุมต่าง ๆ ด้วยกัน

แม้พวกเขาจะมีเพียงสี่คน แต่เมื่อร่วมมือกัน ระดับพลังที่เผยออกมาก็ยิ่งทวีความทรงพลังยิ่งกว่ายามเจ็ดมหาเซียนรวมพลังเมื่อครู่!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาล้วนตระหนักแล้วว่าเหลยเจ๋อร้ายกาจ จึงลงมือโจมตีอย่างไม่เกรงใจ คิดถ่วงแข้งถ่วงขาเหลยเจ๋อไว้ เปิดโอกาสให้เซี่ยขุยหยวนและพรรคพวกสังหารซูอี้

“ลงมือ!”

ขณะเดียวกัน ดวงตาของเซี่ยขุยหยวนก็พลุ่งพล่านด้วยจิตสังหาร ขณะพามหาเซียนอีกสองคนทะยานผ่านนภาเข้าสังหารชายหนุ่มด้วยกัน

ทว่า ยามที่พวกเขากำลังจะโจมตีนั้นเอง เซี่ยขุยหยวนและมหาเซียนอีกสองคนต่างหน้าเปลี่ยนสีในบัดดล

ทันใดนั้นเอง…

ตู้ม!

ท้องนภาสั่นสะท้าน ร่างที่อาบอสนีบาตสีม่วงของเหลยเจ๋อดุจเทพสงครามปรากฏกายในอดีตกาล อำนาจร้ายกาจปกคลุมทั่วผืนนภา!

เขายกมือขึ้นคว้า

เป๊าะ!

ง้าวสีเงินซึ่งแทงใส่หน้าเขาแหลกละเอียดดุจเศษเต้าหู้

ผู้ถือง้าวสีเงินนั้นเป็นชายชราผมขาวในชุดสีดำผู้หนึ่ง มีหรือเขาจะคาดคิดว่าเพิ่งลงมือ อาวุธวิเศษระดับมหาเซียนในมือเขาจะสลายไปทันควัน?

สิ่งนี้ทำให้เขาตกตะลึงจนหันหลังเผ่นหนี

ทว่าด้วยเสียงแค่นอย่างเย็นชาของเหลยเจ๋อ

ตู้ม!

วิญญาณของชายชราคนนั้นดุจดั่งต้องสายฟ้าฟาด การมองเห็นมืดบอด ร่างสั่นสะท้านแทบสิ้นสลาย

ก่อนเขาจะทันไหวตัว หัตถ์ใหญ่ดุจใบพัดพลันกระแทกเข้าสู่ใบหน้า

ศีรษะของชายชราคนเดิมถูกฉีกกระชาก ระเบิดโผละดุจแตงโมเน่า ร่างของเขาถูกฝ่ามืออันร้ายกาจกระแทกใส่ สิ้นขันธ์ดับวิญญาณก่อนจะทันได้หนี

จากที่เห็น ร่างของเขาประหนึ่งดอกไม้ไฟที่ถูกฝ่ามือข้างนั้นจุดประกายชั่วประเดี๋ยว ก่อนจะระเบิดเป็นพิรุณโลหิตนับไม่ถ้วน

เพียงหนึ่งฝ่ามือ มหาเซียนผู้หนึ่งก็ถูกสังหาร!

ป่าเถื่อน!

ทรงพลัง!

ละเลงเลือด!

ดูง่ายดายเยี่ยงบี้มดให้ตายคามือ

ทว่าขณะที่ชายชราผมขาวในชุดดำถูกเหลยเจ๋อสังหารนั้นเอง แส้นักพรตหนึ่งด้ามและหอกหนึ่งเล่มอันอาบไล้ด้วยเปลวเพลิงก็โจมตีเข้ามาแล้ว

ผู้ลงมือเป็นชายชุดเทาและชายวัยกลางคนหนวดเคราหยิกหยอยผู้หนึ่ง

ผู้แรกถือแส้นักพรต คนหลังถือหอก พวกเขาโจมตีทันทีที่ชายชราผมขาวในชุดดำถูกสังหาร

เหลยเจ๋อหาหลบเลี่ยงไม่

อักขระลึกลับตัวหนึ่งเลือนหายไปจากชุดเกราะคร่ำคร่าของเขา รูปลักษณ์ดุจปากใหญ่กระหายเลือดกลืนนภา เขมือบหมื่นดาราและดวงเพลิงทั่วจักรวาลในคำเดียว

สิ่งนี้ทำให้ชายชุดเทากับชายวัยกลางคนหนวดเคราหยิกตกตะลึงจนหน้าเปลี่ยนสีโดยสมบูรณ์

แย่แล้ว!!

คนทั้งสองต่างรีบเผ่นหนี

ทว่าก็สายไปก้าวหนึ่ง เมื่อเหลยเจ๋อก้าวเข้ามา มือของเขาก็เอื้อมคว้าคอสองมหาเซียนไว้นิ่งดุจจับคอไก่

จากนั้นเหลยเจ๋อก็กระแทกมือฟาดสองมหาเซียนเข้าด้วยกันทันทีท่ามกลางสายตาตกตะลึงขวัญแขวนมากมาย

เปรี้ยง!!!

เสียงเลือดเนื้อระเบิด กระดูกป่นชวนหนังศีรษะชาดังสนั่น

ร่างของสองมหาเซียนระเบิดแหลก เลือดและเศษเนื้อสลายหายเป็นเถ้าถ่านกลางนภาไป

การสังหารเช่นนี้ช่างโหดร้ายกระหายเลือดถึงขีดสุด

ต้องทราบว่าพวกเขาคือสองมหาเซียน ทว่ากลับถูกสังหารง่ายดายเยี่ยงไก่เยี่ยงสุนัข!

ฉัวะ!

ดาบบินของหลี่เปยเชวี่ยทะยานถึงท้องนภาเหนือศีรษะเหลยเจ๋อ ทว่ายามนี้ หลี่เปยเชวี่ยนั้นพรั่นพรึงเต็มหัวใจ เก็บดาบบินพลางถอยหนีอย่างสุดชีวิตไปแสนไกล มิกล้าเข้าไปใกล้อีก

ณ จุดนี้ พันธมิตรสี่มหาเซียนพังราบคาบ

เดิมที พวกเขาเพียงอยากถ่วงเวลาเหลยเจ๋อไว้ ทว่าพริบตาต่อมา เหลยเจ๋อก็สังหารคนไปถึงสามติด ๆ กันด้วยวิธีการอันโหดร้ายกระหายเลือด!

หากไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้หลี่เปยเชวี่ยบงการดาบบินจากไกล ๆ เกรงว่าคงมิอาจหนีจากหายนะได้เลย!

น่าสะพรึงกลัวยิ่ง!

และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นรวดเร็วยิ่งนัก

เพียงชั่วพริบตา เขาก็สังหารสามมหาเซียนสิ้นซาก ทำให้เซี่ยขุยหยวนและพรรคพวกทั้งสามซึ่งเดิมตั้งใจลงมือสังหารซูอี้ตัวสั่นขวัญสะเทือน ไม่กล้าก้าวเข้ามาอีก

พวกเขาแต่ละคนล้วนหน้าซีดขาว หัวใจสั่นสะท้านรุนแรง ไฉนหุ่นเชิดวิญญาณศึกนี้จึงดุร้ายนัก!?

เหล่าผู้ชมล้วนเงียบกริบ ผู้มองจากไกล ๆ ทั้งหลายล้วนหนาวเยือกทั้งกายใจ ดวงตาเหม่อลอย

สังหารมหาเซียนดุจตัดหญ้า?

ตัวประหลาดประเภทใดกัน?

ไฉนจึงมีหุ่นเชิดวิญญาณศึกอันร้ายกาจเช่นนี้ในโลกหล้าได้?

ตัวตนทรงอำนาจอย่างมหาเซียนเจินเหยี่ยนกับทังจินหงซึ่งมองศึกจากระยะไกลล้วนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

ไม่ต้องพูดถึงการเข้าอกเข้าใจคนหัวอกเดียวกัน ทว่าเมื่อเห็นมหาเซียนร่วมขอบเขตเดียวกับพวกเขาถูกเข่นฆ่าเยี่ยงผักปลาเช่นนี้ พวกเขาต่างครั่นคร้ามอย่างรุนแรง และตระหนักอย่างลึกซึ้งถึงความน่าสะพรึงกลัวของหุ่นเชิดวิญญาณศึกนั้น!

น่าสะพรึงกลัวจริง ๆ

ในแดนเซียนทุกวันนี้ ตัวตนขอบเขตมหาศาลไม่ได้ปรากฏโฉม และศัตรูแท้จริงสำหรับมหาเซียนทั้งหลายก็มีเพียงสหายร่วมขอบเขต ผู้น้อยคนอื่น ๆ หาอยู่ในสายตาของพวกเขาไม่

ทว่าในยามนี้ หุ่นเชิดวิญญาณศึกตัวหนึ่งซึ่งเป็นเพียงแค่อาวุธที่มีรูปร่างเหมือนคน ไม่ใช่ผู้ฝึกตนจริง ๆ ด้วยซ้ำกลับสามารถสังหารมหาเซียนได้ประหนึ่งเชือดไก่ ใครเล่าจะมิตกตะลึง?

ใครเล่า… จะมิตื่นกลัว?

ตัวซูอี้เองก็อดประหลาดใจมิได้เช่นกัน

มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าสภาพของเหลยเจ๋อย่ำแย่ยิ่งนัก แม้ว่าเขาจะอยู่รอดมาตั้งแต่ยุคสุดวิเวก แต่กลับถูกอำนาจหายนะเทพกัดกร่อนมาเนิ่นนาน อำนาจที่มาและจิตวิญญาณของเขาจึงได้รับบาดเจ็บอย่างร้ายแรง

แต่แม้จะเป็นเช่นนั้น ความแข็งแกร่งและอำนาจที่เหลยเจ๋อแสดงออกมาก็สามารถบดขยี้มหาเซียนขอบเขตอัศจรรย์ขั้นต้นลงได้โดยง่าย ทำให้เขามิอาจคาดเดาได้เลยว่าเหลยเจ๋อยามสมบูรณ์พร้อมจะทรงพลังเพียงใด

ตู้ม!

ก่อนผู้ใดจะฟื้นจากความตกตะลึง ร่างสูงใหญ่ของเหลยเจ๋อก็แปรเปลี่ยนเป็นอสนีบาตหายวับไป

อึดใจต่อมา เขาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลี่เปยเชวี่ยแล้วชกหมัดออกไป

หลี่เปยเชวี่ยขวัญผวาเป็นทุนเดิม เขาถอยหลบอีกครั้งอย่างไม่ลังเล ร่างหนีไปหลายพันจั้งในพริบตา

ทว่าเมื่อเหลยเจ๋อสะบัดแขนขวาของเขาในอากาศ…

เปรี้ยง!

ตรวนทิพย์สายหนึ่งอันสร้างจากอสนีบาตสีม่วงพาดผ่านนภา ทะลวงเวหาพันรอบร่างของหลี่เปยเชวี่ยไว้ทันใด

วิญญาณของหลี่เปยเชวี่ยปะทุเป็นไฟ เขาร้องลั่น “ข้ายอมแพ้!”

เหลยเจ๋อหาสนใจไม่ เขากระชากตรวนทิพย์สีม่วง

เปรี้ยง!!

ร่างของอีกฝ่ายถูกตัดขาดครึ่ง

เลือดเนื้อและจิตวิญญาณล้วนแต่ถูกอสนีบาตคลั่งสีม่วงนั้นป่นเป็นผง

สิ้นลักษณ์ดับวิญญาณ!

อีกหนึ่งมหาเซียนตกตาย เหตุสะเทือนขวัญนี้ทำให้เซี่ยขุยหยวนและมหาเซียนคนอื่น ๆ ทั้งสามพรั่นพรึงยิ่งนัก พวกเขาไม่กล้าจะลังเล ต่างรีบเผ่นหนีไปทันควัน

ดวงตาของเหลยเจ๋อทอประกายกระหายเลือด เขายกมือขึ้นขณะตวาด “ผนึกสุญตา!”

ตู้ม!

ชั้นรัศมีเซียนม่วงตระการตาพลันปรากฏขึ้นเป็นวงกว้าง ขวางกั้นฟ้าดินเอาไว้ในทันใด

ชั่วพริบตานั้น ฟ้าดินทั่วรัศมีหมื่นจั้งพลันเปลี่ยนเป็นกรงขังล่องหน ถูกผนึกเอาไว้โดยสมบูรณ์!

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

เกิดเสียงกระทบดังทึบ ๆ เมื่อสามมหาเซียนรวมถึงเซี่ยขุยหยวนผู้ทะยานเวหาหนีดูจะชนเข้ากับทิวเขาล่องหนอย่างจัง ร่างของพวกเขาซวนเซถอยเป๋ สมองมึนงง

ทว่าพวกเขาหาใส่ใจไม่ สีหน้าของคนเหล่านี้ซีดขาวด้วยความตระหนกกลัว

ไร้หนทางหลบหนี ทำให้เขาและมหาเซียนคนอื่น ๆ รู้สึกสิ้นหวัง

“พี่ทัง เจ้าเป็นผู้จัดงานประกวดล่าเวหา จะอยู่เฉยดูเราถูกสังหารอย่างนั้นหรือ?”

เซี่ยขุยหยวนตะโกน

ว่าแล้ว เขากับอีกสองมหาเซียนก็โจมตี พยายามทำลายอำนาจผนึกล่องหนนี้อย่างบ้าคลั่ง

มองจากไกล ๆ แล้วดูไม่ต่างจากแมลงวันสามตัวติดอยู่ในกับดักอันมิอาจทลายออกได้เลย

และเหลยเจ๋อก็เดินไปหาพวกเขาแล้ว

ทังจินหงกล่าวอย่างไร้อารมณ์ “ก่อนหน้านี้ ตาแก่ไร้ค่าผู้นี้ก็บอกแล้วว่าจะมิยุ่งกับเรื่องนี้ เจ้าเซี่ยขุยหยวนก็เห็นดีเห็นงามด้วย แล้วการที่พวกเจ้าจะเป็นจะตายมันเกี่ยวอันใดกับพวกข้าตระกูลทังเล่า?”

ยังมิทันสิ้นคำ

เปรี้ยง!!

ร่างของมหาเซียนผู้หนึ่งก็ถูกเหลยเจ๋อสังหารด้วยหมัดในพริบตา โลหิตสาดกระจายทั่วอากาศ

“ทุกท่าน จะมองเขาฆ่าคนเช่นนี้หรือ!?”

เซี่ยขุยหยวนคำราม ดวงตาแดงก่ำ ลนลานอย่างสุดขีด

เหล่าผู้ทรงอำนาจซึ่งมองศึกนี้อยู่จากไกล ๆ อย่างทังจินหงล้วนเงียบกริบ ไร้ผู้ใดสนใจเซี่ยขุยหยวนอีก

หุ่นเชิดวิญญาณศึกนั้นดุดันเพียงไร สังหารมหาเซียนได้ดุจเชือดไก่ฆ่าวานร แล้วใครเล่าจะกล้าเข้าสอดมือ?

เปรี้ยง!!

แสงอสนีบาตม่วงเจิดจรัสทะลวงเวหา อีกหนึ่งมหาเซียนถูกทะลวงร่างตกตายระเบิดเป็นจุณ

เหตุนองเลือดนี้ทำให้ใครหลายคนตัวสั่นระรัว

ความแข็งแกร่งที่เหลยเจ๋อแสดงนั้นร้ายกาจเกินไป ประดุจอาวุธสังหารร่างมนุษย์ ทำให้หาความแตกต่างระหว่างมหาเซียนกับไก่หรือหมาทั่วไปไม่ได้เลย!

และขณะนี้ ทั่วอาณาเขตผนึกแห่งฟ้าดินนี้ก็เหลือเซี่ยขุยหยวนเป็นมหาเซียนเพียงหนึ่ง!

……………