บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1708: "เซวี่ยเฮ่อ"

ตอนที่ 1708: “เซวี่ยเฮ่อ”

……………

ตอนที่ 1,708: “เซวี่ยเฮ่อ”

มหาเซียนเซวี่ยเฮ่อรู้สึกครั่นคร้ามอีกฝ่ายขึ้นมา

หัวใจของเขาสั่นสะท้าน ลอบอุทานว่าแย่แล้ว

เขาไม่เคยประเมินศัตรูในครานี้ต่ำไปเลย และพร้อมโจมตีเสมอ

ดังนั้น เมื่อพบกับซูอี้ เขาจึงโจมตีสุดกำลังอย่างไม่ลังเล

ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับดาบที่ถูกฟาดออกมาอย่างกะทันหันของอีกฝ่าย หัวใจของเขาก็ดิ่งวูบ พลางตระหนักแล้วว่าตนยังคงประเมินความน่ากลัวของราชันเซียนผู้นี้ต่ำไป

ดาบเล่มนี้ทำให้สัญชาตญาณของเขาซึ่งเป็นมหาเซียนสัมผัสอันตรายถึงตายได้!

ทว่ายามนี้ เขาจะเปลี่ยนเป็นหลบก็สายเกินไปแล้ว

‘เมื่อข้ารับดาบนี้ไว้ ข้าจะใช้ ‘กระดิ่งจิตโลหิต’ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดอันตรายสาหัส และยังปราบเขาลงได้ด้วย!’

ดวงตาของมหาเซียนเซวี่ยเฮ่อวูบไหวดุดัน

ขอเพียงดาบนี้ฆ่าเขาไม่ได้ ไพ่ตายในมือเขาจะสามารถทำให้อีกฝ่ายรับผลกระทบอันมิอาจหนีพ้น

เคร้ง!!!

เสียงระเบิดสะท้านโลกาดังขึ้น

ดาบแห่งโลกาซึ่งร่วงลงมาฟาดเข้าใส่ง้าวกระดูกขาวที่เซวี่ยเฮ่อฟาดฟันออกไปอย่างสุดกำลัง

เปรี๊ยะ!

ง้าวกระดูกขาวหักเป็นสองท่อน

เสียงปริแตกกังวานชัดทำให้หัวใจของมหาเซียนเซวี่ยเฮ่อสั่นสะท้านตกตะลึง

คิดให้ตายอย่างไร เขาก็ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าสมบัติเซียนคู่กายของเขา อาวุธล้ำเลิศอันกล่าวได้ว่าอยู่ในจุดสูงสุดแห่งขอบเขตอัศจรรย์จะถูกฟันขาดในคราเดียวดุจทำจากกระดาษ!!

สิ่งนี้ทำให้เขาไม่ทันตั้งตัว ไร้โอกาสใช้ไพ่ตายอื่นใด ต้องถอยไปด้านข้างเพื่อหลบเลี่ยงโดยสัญชาตญาณ

ดาบแห่งโลกากู่ก้อง ปราณดาบพุ่งลงมาจากทั่วสารทิศในโลกหล้า รวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ

หนึ่งดาบนั้นหาแตกต่างจากท้องนภาร่วงหล่นไม่

เปรี้ยง!!

อำนาจคุ้มกายเซวี่ยเฮ่อระเบิดออก

“ไม่!” เขาร้องลั่นตาถลน

ทว่าดาบแห่งโลกาก็สับร่างของเขาเป็นเสี่ยง!

ก่อนตกตาย สีหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความไม่ยินยอมระคนงุนงง

เพียงดาบเดียว!

ข้าก็หยุดมิได้เทียวหรือ? ซ้ำยังไร้โอกาสได้ใช้ไพ่ตายอีก?

เขา…

นี่เขาเป็นราชันเซียนจริง ๆ หรือ!?

เปรี้ยง!

พิรุณโลหิตกระเซ็น ปราณดาบอันแผ่ซ่านไปทั่วทั้งฟ้าดินสับร่างและจิตวิญญาณของอีกฝ่ายจนป่นเป็นจุณ

หนึ่งดาบสะบั้นง้าวกระดูกขาว ผ่าร่างของมหาเซียนเซวี่ยเฮ่อทั้งเป็น!

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วเวลาเพียงพริบตา

ทว่าอันตรายชั่วประเดี๋ยวนี้กลับระทึกขวัญแท้ ทำให้มหาเซียนขอบเขตอัศจรรย์ขั้นต้นระดับปลายยังไม่มีโอกาสที่จะเปลี่ยนกลยุทธ์ ต้องตกตายอย่างมิเต็มใจ!

เฮ้อ!

ซูอี้ผ่อนลมหายใจยาว

เขาเองก็ทุ่มสุดกำลัง บรรจุจิตวิญญาณสุดฝีมือไว้ในดาบเล่มนี้เช่นกัน ทั้งยังใช้ทักษะวิชาดาบขั้นสูงและอำนาจมหาวิถีลงไปอย่างเต็มที่ เพื่อสังหารศัตรูด้วยดาบเดียว

และในที่สุดจุดประสงค์ก็สัมฤทธิ์ผลแล้ว!

‘แม้เขาจะอยู่ในขอบเขตอัศจรรย์ขั้นต้นเหมือนกัน แต่ความแข็งแกร่งของคนผู้นี้เหนือกว่ามหาเซียนที่ข้าฆ่าตายไปในงานประกวดล่าเวหาจริง ๆ…’

ชายหนุ่มครุ่นคิดในใจ

ความแข็งแกร่งของยอดฝีมือในขอบเขตเดียวกันนั้นแตกต่างอย่างมาก

บางคนกล่าวได้ว่าอยู่ในจุดสูงสุด ขณะที่บางคนอยู่ได้เพียงระดับธรรมดา

เซวี่ยเฮ่อผู้นี้คืออย่างแรกโดยมิต้องสงสัย

หากเป็นยามที่เขาเพิ่งก้าวสู่ขอบเขตสุญตาขั้นต้น ซูอี้ก็คงไม่กล้าประกันเลยว่าจะสามารถฆ่าอีกฝ่ายด้วยดาบเดียว ใช้เพียงกำลังตนได้เช่นนี้

โชคดีที่ตอนนี้ เขาใกล้เข้าสู่ขอบเขตสุญตาขั้นกลางเต็มทีแล้ว จึงมิใช่ปัญหาใหญ่หากจะกำจัดมหาเซียนระดับเซวี่ยเฮ่อ

ทันใดนั้น แสงทองสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

ชายหนุ่มหันไปแล้วก็เห็นใบหน้าตกตะลึงของคนผู้หนึ่ง

นั่นคือฮูหยินเฝ่ยเหลิ่ง!

นางถือตะเกียงชาววังแปดเหลี่ยมดวงหนึ่งด้วยหนึ่งมือ มีดขว้างสายฟ้าสิบหกเล่มลอยวนเวียนอยู่รอบกาย แสงเงาบนพื้นเรืองออกมาจากตะเกียงของนาง

แทบจะในขณะเดียวกัน…

ซูอี้เคลื่อนกายสู่ฟ้า ฟาดฟันดาบออกมา

และฮูหยินเฝ่ยเหลิ่งก็หันหลังวิ่งหนี

ทั้งคู่มีปฏิกิริยาที่รวดเร็วยิ่ง

ยามฮูหยินเฝ่ยเหลิ่งหลบหนี นางก็เปล่งเสียงกรีดร้องออกมาว่า “มาช่วย…”

เสียงนั้นหยุดชะงักไป

ตู้ม!

อากาศในบริเวณใกล้เคียงพลันแหวกออก เมื่อปราณดาบสายหนึ่งวูบผ่าน แสงดาบสีทองอร่ามพาดผ่านนภาเป็นทางยาว

กฎเร้นลับต้องห้าม!

ร่างของฮูหยินเฝ่ยเหลิ่งชะงักเยี่ยงแมลงติดใยแมงมุม

จากนั้นนางก็สะบัดมืออย่างรุนแรง

ตู้ม!

ตะเกียงในมือของนางระเบิดเปลวเพลิงกวาดไปทั่วทั้งทศทิศ

ในขณะเดียวกัน มีดขว้างทั้งสิบหกเล่มซึ่งห้อมล้อมร่างของนางอยู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นสายฟ้าพุ่งออกไป

อำนาจกฎเร้นลับต้องห้ามซึ่งปกคลุมพื้นที่แห่งนี้อยู่พลันแหลกสลาย ทว่าชายหนุ่มได้โจมตีออกมาแล้ว

ดวงตาของเขาลึกล้ำไร้อารมณ์ ขณะสะบัดแขนเสื้อตวัดดาบเข้าโจมตี

เปรี้ยง!

ด้วยดาบเล่มนี้ มันดูราวกับสะบั้นภูผาถมทะเล ทันทีที่มันเคลื่อนออกไป ฟ้าดินพลันระเบิดแหลก เพลิงผลาญนภาถูกดับลงทันที

ปราณดาบตวัดฉวัดเฉวียน ก่อให้เกิดเสียงระเบิดกึกก้องไม่ขาดสาย

มีดขว้างสายฟ้าทั้งสิบหกต่างถูกปราณดาบสายนั้นบดขยี้ดุจเหล็กผุ

ภาวะดาบอันอหังการฟาดฟันเข้าใส่อีกฝ่ายอย่างจัง ส่งร่างของนางกระเด็นไปไกล

อั้ก!

นางกระอักเลือด สีหน้าหวาดผวา

นี่คือความแข็งแกร่งที่ราชันเซียนมีได้หรือ?

ต้องทราบว่านางเป็นมหาเซียนขอบเขตอัศจรรย์ขั้นกลาง!!

ก่อนนางจะทันได้คิดต่อ ชายหนุ่มก็โจมตีเข้ามาอีกหน

กล่าวคือ ซูอี้ไม่เคยยั้งมือแต่ไหนแต่ไร เขามุ่งโจมตีอย่างเฉียบขาดดุดัน ดาบในมือครวญวจี ภาวะดาบพาดผ่านเวหา

ตู้ม!

พิรุณดาบโปรยปรายจากฟ้า รัศมีดาบเรืองรอง

สิ่งที่อยู่ภายในปราณดาบสายนั้นก็คือจิตต่อสู้และจิตสังหารสูงส่งของชายหนุ่ม เป็นปราณสังหารที่ระเบิดพร้อมกับอำนาจเต็มที่ของเขา

ดูไม่ต่างจากเทพดาบ!

ฮูหยินเฝ่ยเหลิ่งกัดฟันกรอด ดวงตาของนางเป็นสีแดงฉาน ขณะใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามทำร้ายตนเองออกมา

“เงาตะเกียงชี้ชัด ชักนำสู่มรณะ!”

นางคำรามลั่น แล้วตะเกียงในมือนางพลันทะยานสู่เวหา เปล่งแสงสีเลือดทะลวงนภา

ดุจดวงตะวันสีเลือดสาดแสงไร้ประมาณ!

พิรุณดาบของซูอี้ถูกแผดเผาไปจนหมด

ทว่าเขาหาหลบเลี่ยงไม่ กลับก้าวเข้ามาโจมตีอีกหน

วูบ!

เตาเสริมสวรรค์ทะยานไปบนเวหา รัศมีเซียนเกินประมาณโปรยปรายสยบฟ้า บดขยี้แสงสีเลือดจากตะเกียงชาววังจนเกิดรอยร้าว

หญิงสาวส่งคำสั่งให้ตะเกียงชาววังต่อสู้อย่างสุดกำลัง กว่าจะหยุดการโจมตีของเตาเสริมสวรรค์เอาไว้ได้

ซูอี้แค่นเสียงเย็นชา ดาบแห่งโลกาในมือพลันร้องคำราม ชี้ตรงไปยังท้องนภา

ปราณดาบทะยานเยี่ยงรุ้งพิสุทธิ์

ตะเกียงกำสรวลสะเทือนสรวง

ชายหนุ่มฉวยโอกาสโจมตีในสถานการณ์นี้ เอาชนะฮูหยินเฝ่ยเหลิ่งด้วยหนึ่งตวัดดาบอย่างราบรื่น

เรือนผมยาวของนางสยายยุ่ง ผิวกายปริร้าว ถูกแทรกซึมโดยปราณดาบร้ายกาจ อวัยวะภายในดุจถูกกรีดเฉือน ร่างของนางร่วงลงไปกองกับพื้น

“อย่าฆ่าข้าเลย!”

หญิงสาวกรีดร้อง “ข้าเป็นตัวประกันได้นะ เจ้าใช้ชีวิตข้าเป็นตัวประกันเพื่อออกจากค่ายกลดอกลำโพงคั่นแดนนี้ได้!”

ทว่ายังไม่ทันสิ้นคำ ซูอี้ก็ยกมือขึ้นและฟาดลงมา

ฉัวะ!

ฮูหยินเฝ่ยเหลิ่งถูกสังหารอย่างอเนจอนาถทันที

“ลืมบอกไปว่าข้าสมัครใจเข้ามาเอง หากอยากจะไป ไฉนต้องให้ผู้อื่นช่วย?”

ซูอี้กระซิบ ดวงตาเปี่ยมความเย้ยเยาะ

กับดักที่ศัตรูอุตส่าห์วางไว้เสียดิบดี หากใช้ให้เหมาะสม ก็ฉวยโอกาสนี้สังหารพวกมันได้!

มหาเซียนจากลัทธิหลิงหลงเหล่านี้คิดว่าตนวางแผนดีแล้ว มีหรือจะคิดว่าเขาจงใจพาตนเองมารับความเสี่ยงตั้งแต่แรก?

แน่นอน การทำเช่นนั้นมันอันตราย

หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น คงได้ตายไปนานแล้ว!

ซูอี้ผ่อนหายใจยาว และบนร่างของเขา ม้วนหนังสัตว์สีทองก็เรืองรัศมีอัศจรรย์ออกมาเบาบาง ต่อต้านและสลายอำนาจของดอกลำโพงคั่นแดนอยู่

นั่นคือหนังของสัตว์เซียนขอบเขตมหาศาล ‘สัตว์สุญญะสว่างว่างวังวนเมฆา’ ซึ่งเป็นสมบัติขอบเขตมหาศาลที่ลั่วฉางหนิงทิ้งเอาไว้ในยุคสุดวิเวก มันได้บรรจุเคล็ดบรรลุเทพไว้!

อำนาจที่มาของสมบัตินี้กำลังจะเลือนหาย ทว่าบารมีของมันยังคงอยู่ จึงพอจะต้านทานพลังทำลายล้างของค่ายกลดอกลำโพงคั่นแดนได้

“ยามนี้ พวกศัตรูข้างนอกนั่น เกรงว่าคงรู้การเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นในนี้แล้ว อยู่ต่อไม่ใช่การดีแน่…”

ซูอี้เก็บดาบแห่งโลกาและเตาเสริมสวรรค์ไปอย่างไม่รีรอ เมื่อเก็บสินสงครามแล้วจึงหันหลังหายไปทันที

……

“เกิดศึกใหญ่ขึ้นในหุบเขานั่น!”

“ได้ยินหรือไม่ ฮูหยินเฝ่ยเหลิ่งกำลังขอความช่วยเหลือ!”

“เราเข้าไปในหุบเขากันดีหรือไม่?”

“อย่า!”

…ด้านนอกของหุบเขา ชายชราร่างผอม หานอวิ๋นและชายชุดดำล้วนมีสีหน้าถมึงทึง

อำนาจค่ายกลดอกลำโพงคั่นแดนถูกทำให้เสียหาย พวกเขาจึงไม่อาจเห็นเหตุการณ์ในหุบเขาได้เลย

ทว่าก่อนหน้านี้ พวกเขาล้วนสัมผัสถึงคลื่นอำนาจจากการต่อสู้และเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากฮูหยินเฝ่ยเหลิ่งได้อย่างชัดเจน

มันทำให้พวกเขาตระหนักได้แล้วว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

“หรือเราจะต้องทนมองเซวี่ยเฮ่อกับฮูหยินเฝ่ยเหลิ่งตกระกำลำบาก?”

ชายชุดดำขมวดคิ้ว

“ไม่มีทาง!”

ชายชราร่างผอมตัดสินใจ “สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว หัวหน้านักบวชหานอวิ๋น เจ้าจงปลดอำนาจค่ายกลดอกลำโพงคั่นแดนที่นี่ออกเสีย”

“นี่…”

หานอวิ๋นลังเล “แต่หากทำเช่นนั้น เสิ่นมู่นั่นจะฉวยโอกาสหนีแน่นอนนะ ถึงยามนั้น…”

โดยไม่รีรอให้เขาพูดจบ ชายชรากล่าวขัด “ช่วยชีวิตเซวี่ยเฮ่อสำคัญกว่า!”

หานอวิ๋นพยักหน้ารับคำ

ขณะที่เขากำลังจะลงมือนั้นเอง

เปรี้ยง!

ร่างหนึ่งออกมาจากหุบเขา ร่วงลงจมกองเลือด

เมื่อมองดี ๆ ก็พบว่านั่นคือเซวี่ยเฮ่อ

เขาดูสะบักสะบอม ร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส กลิ้งหลุน ๆ กองกับพื้นไม่อาจลุกขึ้น

“มาช่วยหน่อยเร็ว!”

เซวี่ยเฮ่อร้องลั่น

หานอวิ๋นและคณะล้วนตื่นตะลึงในใจ สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง เป็นไปตามคาด เซวี่ยเฮ่อกับฮูหยินเฝ่ยเหลิ่งเสียเปรียบ และบาดเจ็บจากการโจมตีของศัตรู!

ชายชุดดำพุ่งเข้าไปช่วยพยุงเซวี่ยเฮ่อก่อนใคร “บอกข้าทีว่าเกิดอันใดขึ้นในหุบเขา ฮูหยินเฝ่ยเหลิ่ง…”

ทันทีที่พูดถึงตรงนี้ เสียงของเขาก็เงียบไปกะทันหัน

ก่อนที่คอของเขาจะถูกบิดหลุด เกิดเสียงกระดูกลั่นกรอบ

ดวงตาของเขาเบิกกว้างอย่างตกตะลึงเมื่อพบว่าผู้บิดคอสังหารเขาคือเซวี่ยเฮ่อซึ่งตนพยุงไว้เอง

ทันใดนั้น…

เปรี้ยง!!

ร่างของเขาระเบิด แปรเปลี่ยนเป็นเถ้าถ่านปลิวหาย

เหตุการณ์ฉับพลันนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา รวดเร็วเสียจนชายชุดดำตกตายโดยไร้โอกาสไหวตัว

“เซวี่ยเฮ่อ เจ้า…”

หานอวิ๋นหน้าเปลี่ยนสี ดวงตาเบิกกว้าง ตกตะลึงเกินกว่าจะเชื่อลง

พวกเขาล้วนแต่เป็นมหาเซียน มีอำนาจมหาวิถีคุ้มกาย ต่อให้ถูกลอบโจมตีก็ยังสามารถไหวตัวทันทีตามสัญชาตญาณ

ทว่ายามนี้ ชายชุดดำกลับถูกสังหารลงกะทันหัน!

และผู้ลงมือสังหารก็คือเซวี่ยเฮ่อ!!

นี่จะไม่ทำให้เขาประหลาดใจได้หรือ?

“เขามิใช่เซวี่ยเฮ่อ!”

ชายชราชุดดำตวาดลั่น สีหน้าเปี่ยมความตกตะลึง

ในฐานะมหาเซียน พวกเขาสามารถมองทะลุภาพมายาและความลวงต่าง ๆ ได้ในพริบตา วิชาแปลงกายใด ๆ ในโลกหล้าไม่อาจหลุดรอดจากการรับรู้ของพวกเขาได้ และสามารถมองออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ทว่ายามนี้ พวกเขาล้วนมิอาจมองออก!