บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1710: อุปสรรคชั้นแล้วชั้นเล่า

ตอนที่ 1710: อุปสรรคชั้นแล้วชั้นเล่า

ตู้ม!

ค่ายกลดอกลำโพงคั่นแดนอันปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่ในรัศมีแปดพันลี้กำลังเดือดพล่าน

หากมองลงมาจากเหนือท้องนภา มันก็ดูเหมือนดอกลำโพงใหญ่ยักษ์กำลังลุกไหม้

ชั้นกลีบดุจคันดินแยกสรวงแต่ละชั้น

อำนาจค่ายกลดุดันแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นคลั่งกวาดไปทั่วสารทิศ

สีหน้าของชายชราพลันแปรเปลี่ยน

เขามิคาดเลยว่าซูอี้จะไร้ความปรานีเพียงนี้!

เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะเปลี่ยนกระบวน และ ‘เขตแดนวิถี’ ที่สร้างขึ้นก็ได้รับผลกระทบร้ายแรงจนสลายไป

เขตแดนวิถีนี้เดิมสร้างขึ้นจากอำนาจมหาวิถีของเขา เมื่อถูกทำลาย ชายชราร่างผอมจึงบาดเจ็บหนักเช่นกัน!

ร่างของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เลือดลมในร่างกายปั่นป่วน กระอักโลหิตคำโต พลังปราณของเขาพลันอ่อนกำลังลง

เปรี้ยง!

อำนาจการแผดเผาที่กวาดผ่านอย่างไร้ควบคุมของค่ายกลดอกลำโพงคั่นแดนนั้นร้ายกาจเกินไป

แม้กระทั่งซูอี้ยังต้องถอยหลบการถาโถมของอำนาจทำลายล้างนี้

“ตายแล้วอย่างไร ตาเฒ่าผู้นี้ทำตามคำสั่งของ ‘องค์เทพหลิงหลง’ อยู่ มีหรือจะหวงชีวิตกลัวตาย?”

ชายชราร่างผอมตวาดลั่น พุ่งผ่านท้องนภาเข้าสังหารชายหนุ่มอย่างดุดัน

ร่างของเขาลุกไหม้ ใบหน้ายับย่น เส้นผมสยายยุ่ง ผิวกายอันเต็มไปด้วยบาดแผลล้วนลุกโชนด้วยเพลิงที่เกิดจากพลังชีวิตของเขา เร่งกำลังอย่างสุดชีวิต!

นี่คือความดุร้ายไร้ใดเทียบ ไม่กลัวความตายโดยแท้จริง

“ตาย!!”

ชายชราตวัดฟาดไม้เท้าสีดำในมือเขาอย่างรุนแรง

ฉัวะ!

ไม้เท้าสีดำลุกไหม้โหมกระหน่ำ หลอมรวมเข้ากับวิถีเต๋าและพลังชีวิตของชายชราร่างผอม เพลิงแสงจ้าจรัสสะเทือนพิภพโจมตีเข้าใส่ซูอี้

สัมผัสวิกฤตอันร้ายแรงทิ่มแทงผิวกายของเขาดุจคมมีด

มันคืออันตรายถึงตาย!

มันยังเป็นการโจมตีอย่างไม่คิดชีวิตจากมหาเซียนขอบเขตอัศจรรย์ขั้นกลาง แผดเผาหยกพร้อมศิลา!!

ซูอี้ไม่ได้หลบเลี่ยง

แต่เขาก็ไม่ได้โง่พอจะใช้การฝึกฝนของตนเข้ารับตรง ๆ เช่นกัน

วูบ!

ม้วนหนังสัตว์สีทองปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา มันเคลื่อนผ่านนภา เปล่งพิรุณแสงสีทองดุจภาพฝันเพื่อสร้างม่านแสง

แทบจะพร้อมกันนั้น ไม้เท้าสีดำก็ฟาดเข้ามา

ม่านแสงสีทองสั่นสะท้าน สาดพิรุณแสงพร่างพรม เสียงกระแทกดังกึกก้องสะท้านทั่วทั้งฟ้าดิน สุญญะทั่วทศทิศพังทลาย

เมื่อมองด้วยตาเปล่าก็เห็นได้ว่าม่านแสงสีทองถูกทุบจนกลายเป็นหลุมใหญ่ ดูจะแหลกสลายได้ทุกเมื่อ

ทว่า ในที่สุดมันก็มิได้พังทลาย

หนังสัตว์สีทองเปล่งรัศมีลึกลับ ดูเลือนราง ทว่าแท้จริงแล้วเป็นอำนาจอันเหนือชั้นห่างไกลกว่าระดับมหาเซียน!

แม้ชายชราจะแผดเผาชีวิตกับมหาวิถีของตนโจมตีอย่างสุดกำลัง เขาก็ยังไม่อาจทำลายม่านแสงสีทองนี้ได้

“นี่คือสมบัติเซียนขอบเขตมหาศาลที่เจ้าได้มาในงานประกวดล่าเวหาหรือ? ว่าแล้วเชียว ข่าวลือเป็นความจริง…”

ใบหน้าซีดขาวดุจศพของชายชราเปี่ยมด้วยความไม่เต็มใจ ดวงตาเบิกโพลงด้วยโทสะ โลหิตไหลลงมาจากหางตา

“ข้าไม่เคยคิดจะใช้อำนาจภายนอกเพื่อสังหารศัตรูเลย แม้การฝึกฝนของข้าจะห่างไกลคนละโลกหล้าก็มิเคยคิดพึ่งพามันเข้าเข่นฆ่า แต่จะให้ทำอย่างไรได้ พวกเจ้ามหาเซียนทั้งหลาย… ไม่มีมารยาทในการทำศึกเลยสักนิด”

วาจาของซูอี้เจือความเย้ยเยาะ

ตู้ม!

ไม้เท้าสีดำพลันแหลกสลาย

ชายชราร่างผอมสิ้นพลังชีวิตและวิถีเต๋า ร่างแหลกสลายดุจพฤกษาในกองเพลิง

เขาดูจะไม่รู้จักเจ็บปวด หัวเราะร่าอย่างสุขใจ “มหาเซียนอย่างตาเฒ่าผู้นี้ได้ตายด้วยมือจอมราชันอนันตรัตติกาล นี่… มินับว่าเป็นวาสนาหรือ?”

ลูกกระเดือกของเขาเคลื่อนเหมือนกำลังจะกล่าวบางอย่าง ทว่าร่างกลับแหลกสลายเป็นเถ้าก่อนจะเอ่ยวาจาใด ปลิดปลิวมิเหลือซาก

“หากเป็นในอดีตชาติของข้า เจ้าคงถูกบี้ตายดุจมดไปแต่ไหนแต่ไรแล้ว ยังมาพูดเรื่องวาสนาอันใดอีก ไร้เหตุผลจริง ๆ”

ซูอี้ส่ายหน้าน้อย ๆ

ยามนี้ ห้ามหาเซียนจากลัทธิหลิงหลงล้วนมลายสิ้น!

และซูอี้เองก็ได้รับบาดเจ็บ อาภรณ์ของเขาโชกไปด้วยเลือด

ชายหนุ่มนำ ‘โอสถจิตนภาเก้าอัศจรรย์’ เม็ดหนึ่งออกมากินและเตรียมเก็บสินสงคราม ทว่าทันใดนั้นก็ตระหนักได้ถึงลางร้าย

ตู้ม!

หนึ่งศรทะลวงเข้าหา

ศรนี้ปกคลุมด้วยอักขระอสูรแปลกประหลาดอย่างหนาแน่น ทะยานเวหาเงียบเชียบหมายสังหาร จนเมื่อมันอยู่ตรงหน้าซูอี้ในรัศมีสิบจั้ง จู่ ๆ จึงระเบิดจิตสังหารออกมาทะลวงสุญญะในระยะร้อยจั้งจนแยกออก

และศรดอกนี้ก็ยิงตรงมาที่หลังของซูอี้

ในยามนี้ ร่างของเขาหายวับไปปรากฏ ณ แดนดินห่างจากเดิมหลายพันจั้ง

ตู้ม!

ท้องนภาจุดเดิมที่เขายืนอยู่พลันร่วงหล่น ร่องหลุมยาวถูกเซาะบนอากาศ ชวนตะลึงยิ่งนัก

และทันทีที่ซูอี้เพิ่งตั้งหลักได้ ตู้ม!

ศรอีกดอกทะยานเข้ามาอย่างดุดัน

นอกจากนั้น ร่างหนึ่งก็วูบไหวดุจภูตพราย ในมือถือดาบใบแคบสีดำเสียบใส่คอของซูอี้รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด

ทั้งสองกระหนาบโจมตีจากสองฝั่ง!

การกะเวลากล่าวได้ว่าแม่นยำประหนึ่งรู้ใจ

ชายหนุ่มแค่นเสียงเย็นชา จิตสังหารวูบไหวในดวงตา

ตู้ม!

ดาบแห่งโลกาตวัดขวาง หยุดดาบสังหารลงในชั่วพริบตา สองดาบปะทะ ส่งอำนาจทำลายล้างกระเพื่อมเคลื่อน

ซูอี้ฉวยโอกาสจากแรงสะเทือนของการโจมตีนี้ส่งร่างวูบไหวดุจเส้นแสง หลบศรที่พุ่งเข้ามาอย่างฉิวเฉียด

ตู้ม!

สุญญะแดนนี้แหลกสลายพังทลาย

และยามนี้เองที่ซูอี้เห็นชัดเจนว่า ผู้ลอบโจมตีเขาคือมหาเซียนเหมิงเจ๋อแห่งลัทธิอัคคีเทพ

และผู้ยิงศรใส่เขาก็คือชายในชุดหนังสัตว์ร่างสูงใหญ่!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าก่อนหน้านี้ พวกเขาเฝ้าอยู่ด้านนอกค่ายกลดอกลำโพงคั่นแดน จนกระทั่งเมื่อครู่นี้ที่ตนลดการระวังจึงลอบโจมตีกะทันหัน!

“ครานี้ เจ้าหนีไปไหนมิได้แล้ว!”

จิตสังหารปรากฏในดวงตาของเหมิงเจ๋อ

ขณะกล่าวเช่นนั้น เขาก็ฟาดฟันดาบรวดเร็วเยี่ยงสายฟ้าวูบไหว

ในขณะเดียวกัน ชายในชุดหนังสัตว์แสนไกลออกไปก็ยกธนูกระดูกขาวยิงศรดอกแล้วดอกเล่า ร่วมมือกับเหมิงเจ๋อไล่ต้อนซูอี้!

ชั่วขณะนั้น ชายหนุ่มอยากใช้โอกาสนี้เข่นฆ่าสารเลวพวกนี้ให้หมดสิ้น

ทว่าในที่สุดเขาก็ยั้งมือ

ในบริเวณใกล้เคียงยังมีคลื่นปราณร้ายกาจอยู่มากมาย เห็นได้ชัดว่ามีมหาเซียนมากมายลอบมอง พยายามล้อมฆ่าเขาอยู่!

ด้วยเหตุนี้ การก่อสงครามจึงทำมิได้ในทันที!

ตู้ม!

ร่างของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นปราณดาบทิ่มแทงนับไม่ถ้วน พุ่งทะลวงออกไปทั่วทศทิศ

เหมิงเจ๋อฟาดฟันดาบของเขา ขยี้ปราณดาบส่วนหนึ่งไปทันที

ในขณะเดียวกัน ศรทิพย์ที่ชายในชุดหนังสัตว์ยิงออกมาก็ทะลวงปราณดาบทิ้งไปมากมาย

ทว่าในที่สุด ร่างของซูอี้ก็มิปรากฏออกมา

“ตรงนี้!”

เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นมา

ไกลออกไปหลายพันตั้ง นักพรตหนุ่มรูปงามในชุดแดงผู้หนึ่งปรากฏขึ้น และด้วยหนึ่งสะบัดแขนเสื้อ อสนีบาตก็ฟาดลงมาจากนภาปกคลุมทั่วสุญญะ

และร่างของชายหนุ่มก็ปรากฏขึ้นบนอากาศ

“ไสหัวไป!”

ซูอี้ฟาดฟันดาบอย่างดุเดือด

เคร้ง!!!

นักพรตชุดสีแดงตวัดหอกศึกเข้ารับด้วยอำนาจตน ทว่าก็ถูกฟาดจนเซถอย แล้วสีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนแปร

ซูอี้ฉวยโอกาสนี้เคลื่อนกายทะยานตรงสุดกำลัง

ทว่าเพิ่งเคลื่อนออกไปได้ไม่กี่หมื่นจั้ง ร่างแหสีทองปากใหญ่ปากหนึ่งพลันปรากฏขึ้นครอบซูอี้เอาไว้

ในขณะเดียวกัน ร่างของสามมหาเซียนก็ปรากฏขึ้น ต่างผู้ล้วนใช้สมบัติระดมโจมตี

รวดเร็วยิ่งนัก!

แม้จะเปลี่ยนเป็นมหาเซียนคนอื่น ก็เกรงว่าคงเกินตั้งตัวติด

ทว่าซูอี้ยังคงเฉยเมยเยี่ยงกาลก่อน มีเพียงคู่เนตรลึกล้ำที่ยิ่งทวีความเย็นเยียบ

ตู้ม!

ดาบแห่งโลการะเบิดปราณดาบออกมา

แหร่างใหญ่สีทองพลันถูกรบกวนราวถูกหัตถ์ใหญ่ขยุ้มรวบเป็นก้อนกลม

ขณะเดียวกัน ซูอี้ก็ใช้เตาเสริมสวรรค์ทะลวงผ่านการโจมตีของสามมหาเซียนในบัดดล ฝ่าหนทางรอดชีวิตและทะยานต่อ

และการทำเช่นนี้ก็แลกมาด้วยบาดแผลบนร่างซึ่งเพิ่มมาอีกสามรอย

กระดูกไหล่ซ้ายของเขาปริแตก ถูกตราประทับชิ้นหนึ่งฟาดเข้าใส่

แผลมีดฟันลึกถึงกระดูกปรากฏขึ้นบนแขนขวา

หลังของเขาซึ่งเดิมบาดเจ็บอยู่แล้วถูกเสียบเพิ่มอีกรูโดยหอกยาวเล่มหนึ่ง เกือบทำให้อวัยวะภายในของเขาบาดเจ็บ!

ทว่าซูอี้เมินเฉยต่อพวกมัน

เรื่องด่วนที่สุดคือหลุดจากวงล้อมนี้ก่อน!

‘มหาเซียนจากลัทธิหมื่นวิญญาณ ข้าจะจำพวกเจ้าไว้!’

ซูอี้ลอบกล่าวในใจ

“ย้าก!”

ทันใดนั้น อสนีบาตก็คลั่งป่วนตรงหน้า ลำแสงสีเงินวูบไหวดุจทะเลคลั่งถาโถมกวาดเข้าใส่ แทบปิดทางตรงหน้าชายหนุ่มเสียมิด!

ผู้ลงมือเป็นชายชราชุดน้ำเงินผู้มีรูปลักษณ์เยาว์วัย ใช้ยันต์สายฟ้าสีเงินด้วยหนึ่งมือ อำนาจยิ่งใหญ่ทรงพลังยิ่ง

ในขณะเดียวกัน มหาเซียนคนแล้วคนเล่าก็ปรากฏขึ้นในบริเวณใกล้เคียง

หลังจากมหาเซียนแต่ละผู้ปรากฏกาย พวกเขาก็ใช้อาวุธสังหารรุมกระหน่ำโจมตีชายหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง ฟ้าดินถิ่นใกล้ทลายแหลก บรรพตลำธารป่นเป็นเถ้า

เป็นมหาเซียนจากกลุ่มเต๋าวิถีเซียนอีกหนึ่งแห่ง ลัทธิกำเนิดเอกภพ!

ที่แนวหลัง มหาเซียนจากกลุ่มเต๋าวิถีเซียนเช่นลัทธิอัคคีเทพและลัทธิหมื่นวิญญาณเองก็ไล่ล่าโจมตีเข้ามาอย่างสุดกำลัง

ดุจตาข่ายฟ้าดิน ครอบคลุมจองจำซูอี้

เหตุการณ์ปั่นป่วนโกลาหลเช่นนี้น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด เพียงพอให้ผู้ใดก็ตามในโลกหล้าสิ้นหวังได้!

ทว่าซูอี้หาลังเลหรือหยุดฝีเท้าไม่

เขากวัดแกว่งดาบในมือ เตาเสริมสวรรค์กู่ร้องคำรามเหนือศีรษะ รัศมีเซียนสีม่วงนับร้อยล้านแผ่ออกมา หนังสัตว์สีทองถูกเขาเรียกใช้อีกครั้ง เผยม่านแสงสีทองปกคลุมทั่วร่าง

เปรี้ยง!

ทะเลอสนีบาตที่ถาโถมเข้ามาตรงหน้าถูกชายหนุ่มทะลวงเข้าใส่ตรง ๆ

เขาเฉียบคมไร้อุปสรรค ชั่วพริบตาต่อมาก็โจมตีเข้าใส่ชายชราชุดน้ำเงินซึ่งขวางอยู่ข้างหน้า

ระหว่างนี้ สารพัดสมบัติลับและเคล็ดวิชาประดังเข้าใส่ แต่ละสิ่งล้วนเผยอำนาจทำลายล้างอันหนาแน่นไปหมด

ทว่าเมื่อถล่มเข้าใส่ซูอี้ พวกมันก็ถูกอำนาจของเตาเสริมสวรรค์และหนังสัตว์สีทองสลายไปอย่างแล้วอย่างเล่า ท้ายที่สุดก็เหลือการโจมตีเพียงไม่กี่อย่างที่กระทบถึงร่างของชายหนุ่ม

แต่นั่นก็ยังทำให้บาดแผลของซูอี้ยิ่งร้ายแรง

ทว่าตลอดมานั้น เขาหาใส่ใจไม่ คิ้วของชายหนุ่มไม่เคยขมวดเข้าหากันเลย

เมื่อตวัดดาบใส่ชายชราชุดน้ำเงิน ปราณของเขาก็ทะยานสูง ฟาดฟันหนึ่งดาบออกไป

เปรี้ยง!!!

ร่างของชายชราชุดสีน้ำเงินถูกสับขาดทันใด โลหิตพุ่งกระฉูดจากทั้งจมูกปาก ใบหน้าเปี่ยมความหวาดผวา

และร่างของซูอี้ก็พุ่งทะยานต่อเยี่ยงเส้นแสง

ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าแม้จะล้อมโจมตีอย่างหนักหน่วงหลายชั้นหลายหน ซูอี้ก็ยังหนีออกไปได้ราวไร้อุปสรรค!

เมื่อเห็นชายหนุ่มกำลังจะหนีไปได้ ฟ้าดินตรงหน้าเขาพลันหม่นแสง เงามืดเยี่ยงหมึกทาบทับปกคลุม

ยามนั้นเปรียบเช่นความมืดโรยตัวลง

ปราณแปลกประหลาดอันชวนขนลุกขนพองกวาดไปทั่วหล้า

เมื่อร่างของซูอี้ทะยานผ่าน เงามืดทั่วฟ้าดินพลันกระเพื่อมไหว แปรเปลี่ยนเป็นเส้นหนวดนับไม่ถ้วนซึ่งดูราวสายตรวนรัดพัน ปกคลุมทั่วฟ้าดินทุกแห่งหน

และตรวนสีดำประหลาดเหล่านี้ก็รุกคืบเข้าโจมตีชายหนุ่มอย่างต่อเนื่อง!

……………