บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 1976 ทารกเทพ!

บทที่ 1976 ทารกเทพ!

เนื้อย่างส่งเสียงร้อนฉ่าบนเตาเสริมสวรรค์ ไม่ต้องใช้เครื่องเทศปรุงแต่งใดๆ ก็ถือเป็นอาหารโอชารสชั้นหนึ่งในโลกหล้าได้

ดื่มสุราอึกใหญ่ เคี้ยวเนื้อคำโต เบิกบานสำราญ ทวยเทพไม่อาจยุ่งเกี่ยว

กาลก่อน ลั่วเทียนตูยังคงไม่ชอบใจกับการที่ซูอี้ฆ่าอวตารจำนงของอาทวดตน ท่านเทพลั่วเหิงอยู่

ทว่าเมื่อเสวนากินดื่มกับซูอี้ต่อไป ความไม่พอใจนี้พลันเลือนหาย

“จะว่าไป เจ้ารู้ที่มาของเจ้าตัวน้อยนี้หรือไม่?”

ซูอี้นำวานรน้อยออกมา

ทันทีที่เจ้าตัวน้อยออกมาได้ คู่เนตรสีทองก็เรืองรองทอแสง เอื้อมอุ้งมือคว้าเนื้อย่างชิ้นหนึ่งบนเตาเสริมสวรรค์เข้าปากกลืนเอื๊อก

และเมื่อเห็นวานรน้อยตัวนี้ ดวงตาของลั่วเทียนตูพลันเบิกกว้างขึ้นชั่วขณะราวตื่นตกใจ

ครู่ต่อมา เขาก็กล่าวว่า “พี่ซู เจ้าตัวน้อยนี่ออกมาจากศิลาฮุ่นตุ้นในสมรภูมิแห่งยุคสมัยนี้หรือเปล่า?”

ซูอี้กล่าว “ถูกต้อง”

ลั่วเทียนตูสูดหายใจเฮือก ดวงตาเจิดจรัสคลั่งไคล้ “เช่นนั้นก็ถูกแล้ว! หากข้าเข้าใจไม่ผิด เจ้าตัวน้อยนี่คือทารกเทพโดยกำเนิด! เป็นเทพผู้… ก่อเกิดจากที่มาแห่งฮุ่นตุ้น!!”

“เทพ?”

เตาเสริมสวรรค์ตะลึง

ซูอี้เองก็ผงะ

บรรยากาศเงียบงันวังเวง

มีเพียงวานรน้อยผู้ไม่รู้สึกรู้สา ยกเนื้อย่างขึ้นกัดกินอย่างสำราญใจจนปากเปรอะน้ำมันเยิ้ม

“ทารกเทพโดยกำเนิด ฮุ่นตุ้นบ่มเพาะบำรุง เกิดเป็นเทพโดยแท้จริงนับแต่กำเนิด เรื่องนี้ถูกบันทึกไว้เป็นพิเศษในคัมภีร์โบราณจากสกุลข้า”

ลั่วเทียนตูกล่าว “เจ้าตัวน้อยนี่คือเทพผู้ก่อเกิดจากฮุ่นตุ้น แต่มันยังเยาว์วัยและอ่อนแอยิ่งนัก ยามเติบใหญ่ มันจะสามารถควบคุมอำนาจกฎแห่งยุคสมัย มีอำนาจยิ่งใหญ่น่าสะพรึงกลัวยิ่งโดยธรรมชาติ หาแตกต่างจากเทพแท้จริงอื่นใดไม่”

วาจาของเขายากจะซุกซ่อนความริษยา “ในโลกแห่งเทพมีทารกเทพโดยกำเนิดเพียงน้อยนิด ยากจะพบพานได้ในรอบพันหมื่นปี”

“แม้แต่ ‘บรรพปีศาจหยาจื้อ’ หนึ่งในหกบรรพชนวิถีปีศาจเองก็เป็นทารกเทพโดยกำเนิด!”

“หรือ ‘ท่านมังกรพิสุทธ์ล้วน’ มังกรสวรรค์พิทักษ์ลัทธิของภูเขาวิญญาณสุขาวดีก็เป็นทารกเทพมังกรขาวผู้กำเนิดจากฮุ่นตุ้น!”

“ข้าไม่คาดเลยจริงๆ ว่าในสมรภูมิแห่งยุคสมัยนี้ พี่ซูจะไปพบทารกเทพเช่นนี้ได้ น่าตกใจจริงๆ”

ดวงตาของลั่วเทียนตูยามมองไปที่วานรน้อยนั้นแสนร้อนรุ่ม ไม่ได้ซุกซ่อนความริษยาไว้

เทพโดยกำเนิด!

หากเป็นในโลกเทพ ทั่วหล้าได้ลือลั่นทั่วแน่แท้!

“หากเป็นเช่นนั้น หนนี้ข้าก็ส้มหล่นครั้งใหญ่เลยจริงๆ”

ในที่สุดซูอี้ก็ตระหนักถึงค่าของวานรน้อยตัวนี้

อีกฝ่ายเป็นเทพ!!

มิน่าเล่า ยามสัตว์ประหลาดปฐมสวรรค์ระดับครึ่งเทพพบมัน จึงแสนครั่นคร้ามมิกล้าขยับ

ที่แท้สายเลือดของวานรน้อยนี้ก็เปี่ยมด้วยอำนาจเทพ!!

ลั่วเทียนตูสงบใจกล่าว “พี่ซู การเลี้ยงทารกเทพโดยกำเนิดเหล่านี้ไม่ง่ายเลย เพียงทรัพยากรฝึกฝนที่มันกิน เทพทั่วไปยังรับมิไหวเลยนะ”

“ในโลกแห่งเทพ มีเพียงขุมกำลังสูงสุดซึ่งมีทรัพยากรและรากฐานยิ่งใหญ่เท่านั้นที่สามารถสนองความต้องการจนทารกเทพโดยกำเนิดเติบใหญ่ได้”

ซูอี้รับคำในคอและกล่าวว่า “หากเลี้ยงไม่ไหว ก็ให้มันหากินเอง”

ความต้องการทรัพยากรฝึกฝนของเขาเองก็เปรียบดั่งเหวไร้ก้น เขาจะยังเลี้ยง ‘สัตว์ร้ายกระหายหิว’ เช่นนี้ไหวหรือ?

ลั่วเทียนตูที่ได้ยินพลันยิ้มขื่น

เกรงว่าคงมีซูอี้ผู้เดียวที่ปฏิบัติต่อทารกเทพโดยกำเนิดอย่างเฉียบขาดเพียงนี้

“พี่ซู แม้มันจะยังอ่อนแอ แต่ในสมรภูมิแห่งยุคสมัยนี้ มันมีบทบาทอัศจรรย์!”

ลั่วเทียนตูกล่าว “มันเกิดขึ้นจากที่มาฮุ่นตุ้นของแดนเซียน และเดิมทีสมรภูมิแห่งยุคสมัยนี้ก็ถูกสร้างขึ้นโดยอำนาจที่มาของแดนเซียน ดังนั้นที่เห็นนี้จึงเหมือนเป็นบ้านของมันนั่นแหละ!”

หัวใจของซูอี้กระตุก “เจ้าหมายความว่ามันช่วยข้าหาชิ้นส่วนแห่งยุคสมัยได้หรือ?”

ลั่วเทียนตูพยักหน้า “ถูกต้อง! นอกจากนั้น หากมีมันอยู่ ยังสามารถไล่เภทภัยจากสัตว์ประหลาดปฐมสวรรค์อันร้ายกาจยิ่งบางตัวได้ด้วยนะ!”

ซูอี้ก้มลงมองเจ้าวานรน้อยผู้เอาแต่กินไม่หยุดปาก และลอบกล่าวในใจว่าเขาจะลองใช้ความสามารถนี้ดู

……

พร้อมกันนั้น ซีหนิงก็กำลังเสวนากับท่านเทพซีเยว่

“อาหนิง เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปพบผู้ยิ่งใหญ่โดยแท้จริงผู้หนึ่ง”

“ใครหรือเจ้าคะ?”

“ข้าจะพาไปพบ ‘จอมเทพอวิ๋นเหอ’ แห่งศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์!”

จอมเทพอวิ๋นเหอ!

คู่เนตรพร่างดาวของซีหนิงชะงักงัน

ในโลกแห่งเทพ ศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์เป็นหนึ่งในขุมกำลังยักษ์ใหญ่ค้ำสวรรค์และหนึ่งในสามศาลเต๋า

และจอมเทพอวิ๋นเหอก็เป็นตัวตนบรรพกาลของศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์อันเป็นตำนาน!

“ไฉนตัวตนทรงพลังเพียงนั้นจึงเข้ามาพัวพันด้วยตนเองกันเจ้าคะ?”

ซีหนิงกล่าวอย่างตกตะลึง

“ผู้ใดจะละเลยชิ้นส่วนแห่งยุคสมัยไร้เทียมทานได้?”

ท่านเทพซีเยว่กล่าว “นอกจากนั้น ยังมีคนบาปซูอี้อยู่ ผู้เฒ่าสูงสุดทั้งหลายในโลกเทพต่างให้ความสนใจกับเรื่องนี้ และพวกเขาจะปล่อยซูอี้รอดไปจากสมรภูมิแห่งยุคสมัยไม่ได้หรอก”

เมื่อได้ยินซีเยว่เรียกซูอี้เป็น ‘คนบาป’ คิ้วงามของซีหนิงพลันขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

นางกล่าวเบี่ยงประเด็น “ท่านป้าทวด เราจะทำเช่นไรเพื่อเข้าพบจอมเทพอวิ๋นเหอหรือเจ้าคะ?”

“เจ้ายังเข้าพบมิได้”

ท่านเทพซีเยว่จนใจเล็กน้อย “ในอดีต เจ้าร่วมมือกับซูอี้บ่อยครั้งจนบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายถือเจ้าเป็นพวกเดียวกันกับซูอี้ไปแล้ว ยามข้าอยู่ในแดนเซียน คนใหญ่คนโตมากมายต่างก็เผยความไม่พอใจกับเรื่องนี้และสร้างแรงกดดันต่อเราสกุลซี”

“บางคนข่มขู่จะให้เจ้าและสกุลซีของเราชดใช้!”

ซีหนิงขมวดคิ้ว “ร้ายแรงเพียงนั้นเลยหรือเจ้าคะ?”

ท่านเทพซีเยว่กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ซูอี้แตกต่างจากผู้ใด เขาเป็นปัญหาใหญ่ในหัวใจเหล่าผู้นำในโลกเทพ ผู้ใดที่เกี่ยวข้องกับเขาจะจบดีได้เช่นไร?”

“เราสกุลซีก็มองได้ว่าเป็นสกุลโบราณในโลกเทพ แต่หากเทียบกับจอมเทพเหล่านั้นกลับยังต่ำต้อยกว่า หากสกุลเราถูกหมายหัวเพราะซูอี้ ปัญหาจะมิจบสิ้นเป็นแน่”

“ยังดีที่บรรพชนท่านหนึ่งในสกุลซีเราเป็นศิษย์ร่วมสำนักกับจอมเทพอวิ๋นเหอ ด้วยสัมพันธ์นี้ จอมเทพอวิ๋นเหอจะช่วยเราแน่นอน”

สีหน้าของท่านเทพซีเยว่พลันอ่อนลงมาก “ขอเพียงเราแสดงจุดยืนชัดเจน สะบั้นสัมพันธ์กับซูอี้เสีย อย่างน้อยในสมรภูมิแห่งยุคสมัยนี้ก็จะไร้ผู้ใดมองเราเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของซูอี้”

ซีหนิงเงียบไป

สะบั้นสัมพันธ์ไป จะเลี่ยงหายนะที่ว่านั่นได้หรือ?

แม้แต่ตัวซูอี้เองก็เสนอเช่นนี้เพื่อไม่ให้นางพลอยลำบาก ยามนางได้ยินว่าท่านเทพซีเยว่อยากพานางไปประกาศจุดยืนต่อจอมเทพอวิ๋นเหอด้วยตนเอง หัวใจของนางพลันรู้สึกแสนคับข้อง

นี่มันเลี่ยงหายนะตรงไหน แปรพักตร์เข้าร่วมฝ่ายศัตรูโดยแท้!

“อาหนิง หากเจ้าไม่คิดถึงตนเอง ก็คิดถึงทุกคนในสกุลซีเถิด นี่เป็นเรื่องใหญ่ หละหลวมมิได้เลยนะ!”

ท่านเทพซีเยว่กล่าวเตือน

ท้ายที่สุด ซีหนิงกลับส่ายหน้ากล่าวอย่างเฉียบขาด “ข้าจะมิเข้าไปยุ่งกับเรื่องของสหายเต๋าซู แต่ข้าจะไม่มีวันประกาศจุดยืนต่อศัตรูของสหายเต๋าซู!”

“เจ้า……”

ท่านเทพซีเยว่เดือดดาล

ทว่าเมื่อเห็นท่าทีมาดมั่นของซีหนิง นางก็อดถอนใจกล่าวมิได้ “ก็ได้ ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง”

ซีหนิงกระซิบ “ท่านป้าทวด ข้า… ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลยหรือเจ้าคะ?”

แววตาของท่านเทพซีเยว่ซับซ้อน กุมหัตถ์หยกของซีหนิงไว้อย่างนุ่มนวลและกล่าวว่า

“ถึงไม่รู้ความ เจ้าก็ยังเป็นอาหนิงน้อยผู้ต้องการการดูแลที่สุดในใจข้านะ”

ซีหนิงผงะไป ก้มหน้าลงแล้วกุมมือท่านเทพซีเยว่ไว้แน่น

ยามนางยังเยาว์ก็เช่นกัน สิ่งที่นางชอบที่สุดคือจับมือป้าทวดของนางไว้แน่นขณะเที่ยวเล่นไปทั่ว ไม่ว่านางจะต้องการสิ่งใด ป้าทวดของนางก็จะคอยตามใจเสมอ

นั่นคือความทรงจำยามเยาว์อันงดงามเลอค่าที่สุดของนาง

……

หมอกหนาคล้อยเคลื่อน หุบเขาทอดยาวลดหลั่น

ซูอี้นั่งขัดสมาธิในถ้ำ ณ ตีนเขาแห่งหนึ่ง

หลังกล่าวลากับลั่วเทียนตู ซูอี้ก็เริ่มเก็บตัวฟื้นบาดแผลในถ้ำแห่งนี้

ในใจของเขาย้อนคิดถึงรายละเอียดศึกระหว่างตนและอวตารจำนงของท่านเทพลั่วเหิง

ท้ายที่สุด ชายหนุ่มก็สรุปได้ว่า……

หากเขาทุ่มสุดกำลังอย่างไม่คิดชีวิต อำนาจต่อสู้ของอวตารจำนงท่านเทพลั่วเหิงยังร้ายกาจเกินไปจริงแท้ ห่างไกลเกินเทพบรรลุใหม่อย่างเจียงไท่เออจะเทียบชั้น!

หากคิดชนะ ซูอี้ก็จำต้องใช้ปราณดาบเก้าคุมขังเข้าช่วย

“ท่านเทพลั่วเหิงเป็นเทพในขอบเขตกำเนิดวาสนา หากเปลี่ยนเป็นอวตารจำนงของจอมเทพขอบเขตอมรณา ความแข็งแกร่งก็ย่อมยิ่งทวีคูณชวนสะพรึง”

“และจากวาจาของลั่วเทียนตู จอมเทพมากมายก็มาถึงสมรภูมิแห่งยุคสมัยกันแล้ว หากไปเจอเข้าคงอันตรายเป็นแน่……”

ซูอี้จำบางอย่างขึ้นได้

ก่อนยุคอวสานเซียนบังเกิด อวตารจำนงของพุทธเจ้าแผดตะเกียงเคยมายังแดนเซียนและเข้าไปในวังมังกรทะเลบูรพา กระทั่งเทพมังกรจี้ถิงผู้บรรลุเทพยังต้องตกตายอย่างน่าสยดสยองด้วยมือเขา!

เหตุนี้สร้างความตกตะลึงหนักหนาแก่ซูอี้

แม้จะย้อนคิดในยามนี้ ชายหนุ่มก็ยังต้องยอมรับว่าจอมเทพอย่างพวกพุทธเจ้าแผดตะเกียงนั้นร้ายกาจเกินไปจริงๆ

‘ดูเหมือนว่าข้าจำเป็นต้องรีบพิสูจน์เต๋าสู่ระดับสุดลึกล้ำเสียแล้ว’

ซูอี้ลอบกล่าวในใจ

สถานการณ์ร้ายแรงยิ่งเช่นนี้ แม้จะถูกทวยเทพจู่โจมยามเผชิญหายนะ เขาก็ยังต้องพัฒนาความแข็งแกร่งโดยเร็วที่สุด ทุกวิธีการ!

กาลเวลาเคลื่อนผ่าน

หนึ่งวันผ่านไป

บาดแผลของซูอี้ฟื้นตัว วิถีเต๋ากลับมาสมบูรณ์พร้อม เขาลุกขึ้นเดินออกจากถ้ำที่ตนอยู่สู่โลกภายนอกทันที

ชายหนุ่มตัดสินใจเคลื่อนขอบเขต!

ทันทีที่ใจคำนึง ปราณทั่วร่างพลันคำรามอย่างเงียบเชียบ อำนาจจิตวิญญาณปลดปล่อยเต็มที่โดยไร้ปิดบัง

ลึกๆ ในใจบังเกิดลางบอกเหตุแห่งการเคลื่อนระดับอย่างชัดเจน

มาแล้ว!

สีหน้าของซูอี้เผยเค้าคาดหวัง

ทว่าไม่นานนัก คิ้วของเขาก็เป็นต้องขมวด

ลางบอกเหตุอันแรงกล้าพลันหายวับไปกะทันหัน!

ราวถูกหัตถ์ใหญ่ล่องหนลบหายไป ไม่ว่าซูอี้จะสัมผัสเช่นไรก็มิอาจพบร่องรอยได้อีก

เกิดอันใดขึ้น?

สีหน้าของซูอี้ดูไม่แน่ใจ

หลังสังหารเจียงไท่เออเมื่อกาลก่อน ชายหนุ่มก็สังหรณ์อย่างแรงกล้าแล้วว่าตนสามารถเคลื่อนขอบเขตสู่ระดับสุดลึกล้ำได้ทุกเมื่อ

ยิ่งกว่านั้น เมื่อครู่นี้ เขาก็สบโอกาสเคลื่อนขอบเขตแล้วด้วย

แต่ใครเล่าจะคิดว่าโอกาสนั้นจะเลือนหายไปอย่างลึกลับไร้เหตุผล!

‘หรืออำนาจที่มาฮุ่นตุ้นของสมรภูมิแห่งยุคสมัยนี้ขวางโอกาสบรรลุขอบเขตของข้าไว้?’

ซูอี้ครุ่นคิดในใจ

ทันใดนั้น สุญตาไกลออกไปพลันแหลกร้าว ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในอากาศธาตุ

“เจ้าคนบาป ในที่สุดก็เจอเจ้าแล้ว!”

เขาเป็นชายชราร่างผอมในชุดผ้า ทันทีที่พบซูอี้ ใบหน้าของอีกฝ่ายพลันแย้มยิ้มปรีดา ดูยินดีเหลือล้น

พร้อมกันนั้น ยามวจีถูกเอ่ย เจ้าตัวก็สาวเท้าเข้ามายกมือขว้าง

วูบ!

เส้นสีดำประหลาดอันเปี่ยมปราณร้ายแรงโปรยลงจากนภา ห้อมล้อมซูอี้ไว้

ลงมือโดยทันที!