บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 1986 ขอบคุณมาก!

บทที่ 1986 ขอบคุณมาก!

ณ ห้วงมิติเวลาอันไร้สิ้นสุดเหนือท้องนภา มหาศึกเทพอันมหัศจรรย์พลันบังเกิดขึ้น!

ทุกผู้ต่างอึ้งตะลึง

ทวยเทพจากโลกแห่งเทพทั้งหลายอดอกสั่นขวัญแขวนอย่างไม่อยากเชื่อมิได้

“นั่นมัน…ตัวตนระดับจอมเทพทั้งนั้นเลย!”

เทพผู้หนึ่งพึมพำ

เดิมที ร่างจริงของจอมเทพนับสิบอย่างเหวินเหรินฉินและพุทธเจ้าแผดตะเกียงต่างมาปรากฏ ณ ห้วงมิติเวลาอันไร้ประมาณเพื่อพยายามทำลายความหวังบรรลุระดับสุดลึกล้ำของซูอี้

แต่ใครเล่าจะคาดคิดว่าเพียงพริบตา จอมเทพซึ่งดูเช่นไรก็เป็นคนละฝ่ายอีกสิบกว่าผู้จะปรากฏขึ้นต่อกรกับเหวินเหรินฉินและพวกพุทธเจ้าแผดตะเกียง!!!

“ไม่ได้มีศึกเทพเช่นนี้เกิดขึ้นมาหลายปีแล้วนะ!”

มีผู้กล่าวขึ้น หนังศีรษะชาวาบ

จอมเทพนั้นนับเป็นตัวตนสูงสุดในโลกแห่งเทพแล้ว ต่างผู้ล้วนสูงส่งกระจัดกระจาย ไม่ปรากฏร่องรอยโดยง่าย เทียบได้กับตำนานอันแท้จริงแห่งโลกหล้า

ทว่าการบรรลุระดับสุดลึกล้ำของซูอี้ในยามนี้กลับเป็นชนวนให้มหาเทพสองฝ่ายปรากฏขึ้นเพื่อสู้กัน ณ ห้วงมิติเวลาไร้ประมาณ ใครเล่าจะไม่ตกใจไหว?

“จอมเทพเหล่านั้น… ดูจะเป็นมหาอำนาจไร้เทียมทานผู้สัญจรสู่สนามรบไร้ขอบเขตเมื่อนานมาแล้ว!”

มีผู้โพล่งขึ้นอย่างตกตะลึง

“เป็นพวกเขาจริงๆ หรือ?”

“หมายความว่า นับแต่ความตายของหลี่ฝูโหยว ปรมาจารย์ดาบแห่งเขาซากวิญญาณ จอมเทพเหล่านั้น…ก็ยังต่อสู้กันในสมรภูมิไร้สิ้นสุดจนยามนี้หรือ?”

……

ทั่วหล้าเกิดเสียงอื้ออึง

อวตารจำนงของทวยเทพผู้อวตารจากโลกเทพไม่อาจสงบใจได้

ส่วนยอดฝีมือผู้เพิ่งบรรลุเป็นเทพใหม่นั้น พวกเขาส่วนใหญ่ต่างงุนงง สีหน้าเปี่ยมความเคลือบแคลง หัวใจเต้นระทึก

“พี่ชายร่วมวิถี พิสูจน์ตนเคลื่อนขอบเขตอย่างสบายใจเถิด! มีเราอยู่ เราจะไม่มีทางยอมให้เรื่องเมื่อกาลก่อนเกิดขึ้นอีกแน่!”

ณ ห้วงมิติเวลาอันไร้สิ้นสุด สตรีผู้หนึ่งซึ่งกำลังต่อกรกับร่างจริงพุทธเจ้าแผดตะเกียงกล่าวโพล่งขึ้น

นางสวมอาภรณ์ยาวเรียบง่ายสีขาว รูปลักษณ์งามสง่า พิรุณแสงมหาวิถีพร่างพรมเยี่ยงภาพฝัน กิริยาของนางทรงพลังร้ายกาจสะท้านนภาภพ สะกดขวางพุทธเจ้าแผดตะเกียงไว้อย่างแน่นหนา

กิริยาอันไร้เทียมทานนี้ทำให้หัวใจทวยเทพมากมายสั่นสะท้าน!

ลั่วเหยา!

ซูอี้จำสตรีนางนี้ได้ทันที

ลั่วเหยาเคยสร้างปาฏิหาริย์มานับแต่อยู่ในโลกมนุษย์ ทว่ายามนั้น นางทิ้งไว้เพียงกระดูกมือข้างหนึ่ง

ซูอี้ยังคงจำได้เด่นชัดว่าครั้งหนึ่ง เขาเคยถูกจำนงพุทธเจ้าแผดตะเกียงคุกคาม ณ ธารนทีสายยาวแห่งมิติเวลา ตกอยู่ในอันตราย

และอวตารจำนงของลั่วเหยาก็ปรากฏขึ้น บดขยี้จำนงของพุทธเจ้าแผดตะเกียงในทันใด!

และยามนั้นเองที่ซูอี้ได้รู้ว่าสตรีลึกลับนามลั่วเหยาผู้นี้น่าจะรู้จักอดีตชาติใดสักชาติของเขา และเรียกตนเป็นพี่ชายร่วมวิถี!

ยามนั้นเช่นกันที่ซูอี้ได้รู้ว่าเนิ่นนานผ่านมา ร่างจริงของลั่วเหยาและสหายเต๋ากลุ่มหนึ่งกำลังร่วมรบอยู่ ณ สถานที่ซึ่งเรียกกันว่า ‘สมรภูมิไร้สิ้นสุด’ โดยมีคู่ต่อสู้เป็นทวยเทพผู้เป็นอริกับเขา!

และยามนี้ ลั่วเหยาปรากฏตัวขึ้น!

นางร่วมมือกับจอมเทพผู้ทรงอำนาจอีกสิบกว่าคนต่อสู้กับศัตรูร้ายกาจอย่างพุทธเจ้าแผดตะเกียงและเหวินเหรินฉิน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในสมรภูมิแห่งยุคสมัยนั้น พวกลั่วเหยาตรวจพบมันมาเนิ่นนาน และในยามคับขันนี้ ศัตรูร้ายทั้งหลายก็ถูกพวกนางขัดขวางไว้!!!

“พี่ชายร่วมวิถี ตลอดเวลาที่ผ่านมา เรารอเจ้ากลับมาเสมอเลย!”

ชายร่างสูงผู้หนึ่งหัวเราะลั่น

เขากวัดแกว่งค้อนศึกในมือ จู่โจมกับร่างจริงของจอมมารเจวี๋ยเทียนอย่างดุเดือด ท่าทีดุดันและจิตสังหารแข็งแกร่งเสียจนมิติเวลาสั่นสะท้าน

“ฮ่าๆๆๆ ข้าไม่เคยปรีดาเช่นวันนี้มาก่อนเลย ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”

ชายชราร่างผอมในชุดดำ ผมเผ้ารุงรังผู้หนึ่งเชิดหน้าหัวเราะลั่นราวคนบ้า คว้าหอกศึกกระโจนเข้าร่วมสงคราม

“พี่ชายร่วมวิถี พวกเรารอเจ้าอยู่นะ!”

……เสียงแล้วเสียงเล่าดังออกมาจากห้วงมิติเวลาไร้สิ้นสุด จอมเทพฝ่ายลั่วเหยาเหล่านั้นต่างเอ่ยขึ้นขณะจู่โจมดุเดือด สีหน้าวาจาเปี่ยมความปรีดาแลตื่นเต้น

ภาพนี้ทำให้ผู้คนมากมายตกตะลึง

และสีหน้าของพุทธเจ้าแผดตะเกียง คนตกปลา องค์เทพเทียนฮวง และอวตารจำนงทั้งหลายต่างก็มืดมนยิ่ง

เหตุการณ์พลิกผันเช่นนี้ พวกตนเองก็ไม่ได้คาดไว้เช่นกัน

“ต้องมีบางอย่างผิดพลาดในสมรภูมิไร้สิ้นสุดเป็นแน่! หาไม่ สหายเก่าของหลี่ฝูโหยวเหล่านี้คงไร้โอกาสเข้าขัดขวาง!”

พุทธเจ้าแผดตะเกียงกระซิบด้วยเสียงเย็นเยียบ

บนเมฆาทัณฑ์เหนือนภา ซูอี้มองพวกลั่วเหยาผู้ต่อสู้อย่างดุเดือดในศึกเทพ ณ มิติเวลาอันไร้สิ้นสุดด้วยหัวใจระทึก

เขากุมกำปั้นคารวะจากไกลๆ “ขอบคุณมาก”

ตู้ม!

ดาบเก้าคุมขังพลันคำรน ปราณดาบพุ่งทะยานทั่วทศทิศ ฉีกกระชากเมฆทัณฑ์ อำนาจดาบดุดันนั้นดูจะสามารถสะกดอำนาจสวรรค์ทั่วนภา กวาดอาเพศทั้งหลายมลายสูญ

เพียงครู่เดียวเท่านั้น

หมู่เมฆก็สลายไปพร้อมกับวจีดาบขับขาน!

ดาบเก้าคุมขังแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงทะลวงคืนสู่ห้วงความนึกคิด พิรุณแสงห่อหุ้มทั่วร่างของซูอี้ราวสายธาร

บนท้องนภา สรรพสิ่งเลือนหายเยี่ยงฟองคลื่น

ศึกเทพอันดุเดือดเหนือนภาเองก็สลายเช่นกัน เหลือเพียงเสียงอันกึกก้องจากสวรรค์สะท้อนลงมา

“ยินดีด้วยพี่ชายร่วมวิถี!”

“พี่ชายร่วมวิถี ข้าจะรอวันที่เราได้หวนพานพบนะ”

“รอท่านกลับมาอยู่นะ!”

……เสียงของลั่วเหยาและจอมเทพนับสิบต่างสะท้อนดัง เปี่ยมปรีดาและความคาดหวัง

นอกจากนั้นยังมีเสียงอื้ออึงอย่างเดือดดาลดังแทรกขึ้นบ้าง

ซึ่งก็คือเสียงจากร่างจริงของพุทธเจ้าแผดตะเกียง คนตกปลาและอื่นๆ

ในหมู่ผู้ฟัง ทุกผู้ล้วนดูซับซ้อน ตกตะลึง

ร่างจริงของจอมเทพทั้งหลายร่วมมือ แต่ไม่อาจหยุดซูอี้จากการพิชิตระดับสุดลึกล้ำ!

ก่อนหน้านี้ ใครเล่าจะกล้าเชื่อ?

ท่ามกลางท้องนภา ร่างของซูอี้อาบพิรุณแสงเรื่อเยี่ยงมหาตะวัน สาดส่องรัศมีหนึ่งเดียวในหล้า จรัสจ้าเหนือผู้ใด

ต่างผู้ล้วนสัมผัสได้ชัดเจนว่าปราณของชายหนุ่มกำลังแปรเปลี่ยนอย่างสะท้านโลกา

“ยามฝึกฝนในระดับแกนรวมศูนย์ เขาก็ฆ่าเทพเกิดใหม่ได้แล้ว พอยามนี้บรรลุระดับใหม่ วิถีเต๋าของเขาจะน่าสะพรึงกลัวเพียงไร?”

มีผู้กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

และจู่ๆ คนผู้หนึ่งก็ทะยานเข้าใส่ซูอี้ในยามนี้

ตู้ม!

ท้องนภาสั่นสะท้าน พิรุณแสงกฎบัญญัติสีม่วงเข้มควบแน่นเป็นหอกศึกในมือของจอมมารเจวี๋ยเทียน ฝ่าทะลวงเวหาตรงไปยังซูอี้

การโจมตีนี้ทรงพลัง รวดเร็วและน่าสะพรึงกลัว จิตสังหารพลุ่งพล่านนั้นทำให้ท้องนภาในรัศมีเก้าหมื่นจั้งสะท้านสั่น

เกิดเสียงปะทะดังสนั่น

การโจมตีของจอมมารเจวี๋ยเทียนทะลวงพิรุณแสงรอบกายของซูอี้ได้อย่างราบรื่น ปักเข้าใส่อกของอีกฝ่าย

ทว่าทันใดนั้น คู่หัตถ์ใหญ่ของชายหนุ่มก็ยกขึ้นประกบการโจมตีอันร้ายกาจนี้อย่างกะทันหัน

หอกศึกอันเปี่ยมด้วยอำนาจกฎบัญญัติม่วงเข้มพลันชะงักงัน ไม่อาจเคลื่อนต่อได้อีก

ร่างของซูอี้ยืนนิ่ง ให้ความรู้สึกไม่อาจสั่นคลอนเยี่ยงท้องนภาบรรพกาล

ม่านตาของจอมมารเจวี๋ยเทียนหดตัว

“ไป!”

เขาคำรามลั่น อำนาจในกายทะยานสูง เร่งสั่งการหอกศึกอย่างสุดกำลัง

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ทว่าซูอี้ยังคงยืนประกบมือนิ่ง ขณะที่หอกศึกสีม่วงนั้นแหลกสลายไปทีละน้อย กลายเป็นละอองแสงพร่างพรม

สีหน้าของจอมมารเจวี๋ยเทียนพลันแปรเปลี่ยน

เขากำลังจะเปลี่ยนกลยุทธ์

ทว่าสองมือซึ่งประกบกันของอีกฝ่ายกลับฟาดลงบนพื้น!

ดุจถอนบรรพตหนักหนาเหวี่ยงฟาดลงจากนภา

เปรี้ยง!

ร่างของจอมมารเจวี๋ยเทียนพลันถูกฟาดกระเด็นล่องเวหาเยี่ยงว่าวสายป่านขาด กระแทกลงถล่มแดนดินเป็นหลุมมหึมา

ฝุ่นควันกระจัดกระจายทุกแห่งหน จอมมารเจวี๋ยเทียนหน้าซีดขาว อวตารจำนงเกิดรอยร้าวขึ้นหลายจุด!

เกิดเสียงสูดหายใจเฮือกขึ้นในบริเวณ

เพียงหนึ่งโจมตี อวตารจำนงจอมเทพก็ถูกฟาดกระเด็น!!

ซูอี้ผู้มีสภาพน่าเวทนายามถูกไล่ล่าเมื่อกาลก่อนดูจะเปลี่ยนเป็นคนละคน!

ยิ่งกว่านั้น หลังจากเลื่อนระดับ การแปรเปลี่ยนในร่างของเขาก็กำลังดำเนินอยู่

“มัวแต่อึ้งอันใด เขาเพิ่งข้ามขอบเขต วิถีเต๋ายังไม่เสถียร นี่แหละเวลาเหมาะที่จะฆ่าเขาที่สุด!”

จอมมารเจวี๋ยเทียนตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากหลุมพิภพ คำรามลั่นอย่างดุเดือด

“จริงด้วย ต้องไม่ให้โอกาสเขารอดไปอีก”

องค์เทพเทียนฮวงกล่าวเสียงเย็นชามาดร้าย

“ทวยเทพทั้งหลายฟังบัญชา ร่วมมือกับพวกข้าฆ่าคนบาปผู้นี้เสีย ผู้ใดขัดขืน เราจะตามคิดบัญชีในสักวัน!”

พุทธเจ้าแผดตะเกียงกล่าวขึ้น น้ำเสียงทรงพลังสะท้อนทั่วทิศ

ชั่วขณะนั้น หัวใจของทวยเทพมากมายบีบคั้น พวกเขาตระหนักแล้วว่าหากไม่เข้าต่อสู้กับซูอี้ในหนนี้ อวตารจำนงของพวกตนมิเพียงจะถูกทำลาย แต่ร่างจริงของพวกเขาก็จะถูกจอมเทพเหล่านั้นไล่คิดบัญชีในภายหน้าเช่นกัน!

นี่คือคำสั่ง ในขณะเดียวกันก็เป็นคำขู่!

ใครเล่าจะไม่กล้าคล้อยตาม?

“ลงมือเลย!”

เหวินเหรินฉินทะยานสู่เวหา จิตสังหารพลุ่งพล่าน

แทบจะพร้อมกันนั้น จอมเทพอีกสิบกว่าผู้ล้วนลงมือร่วมกัน อำนาจเทพในกายปกคลุมฟ้าดิน สั่นคลอนพื้นที่โดยรอบจนกระทั่งผ่าแยกเยี่ยงผืนผ้าใบ

พวกเขาแต่ละคนล้วนใช้เคล็ดวิชาชวนตื่นตะลึง มุ่งเป้าที่ซูอี้

อวตารจำนงของทวยเทพนับร้อย รวมถึงเหล่าเทพซึ่งเพิ่งบรรลุอีกกลุ่มต่างร่วมประสานการโจมตีอย่างสุดกำลัง

อันที่จริง พวกเขาไร้หนทาง

ประการแรก เป็นเพราะยามมายังแดนเซียน พวกตนก็มองซูอี้เป็นเป้าหมายกันอยู่แล้ว จึงร่วมมือกับจอมเทพเหล่านั้นเพื่อไล่ล่าซูอี้

ประการที่สอง พวกเขาได้ช่วยเหลือเหล่าจอมเทพรุมโจมตีชีพจรวิถีฮุ่นตุ้นเมื่อครู่นี้ ความแค้นจึงก่อตัวตั้งแต่ก่อนหน้านี้ ไร้หนทางถอนตัว!

“ฆ่า!”

“ฆ่า!”

“ฆ่า!”

เสียงตะโกนสะท้านสะเทือนพิภพ ฟ้าดินปั่นป่วนรวนเร

ผู้อยู่นิ่งไม่ลงมือมีเพียงส่วนน้อยนัก

เช่นท่านเทพซีเยว่และเฟิงอู๋จี้

พวกเขายืนมองศึกที่เกิดขึ้นจากพื้นที่ห่างไกล แรงกดดันนั้นทำให้ตัวคนรู้สึกเย็นวาบถึงสันหลัง

ภายใต้ท้องนภา ซูอี้มองเรื่องทั้งหลายเกิดขึ้นอย่างไร้ปฏิกิริยา สีหน้าของเขายังคงเยือกเย็น

ยามจอมเทพสิบกว่าผู้บุกโจมตี พวกเขาก็ปิดทางหนีไปแล้ว ไร้หนทางหลบเลี่ยง

ทว่าซูอี้ก็ไม่ได้คิดหลบเลี่ยงเช่นกัน!

จริงอยู่ที่การฝึกฝนของเขาเพิ่งเคลื่อนระดับและยังไม่เสถียรดี แต่เมื่อเปรียบเทียบกับสภาพสะบักสะบอมยามถูกไล่ล่าเมื่อกาลก่อน เขาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว!

ตู้ม!

ดาบเคียงประชิดในมือแปรเปลี่ยนความยาวเป็นสี่ฉื่อ ปราณฮุ่นตุ้นสว่างไสว

อึดใจต่อมา ซูอี้พลันเหวี่ยงดาบ

เปรี้ยง!!

การโจมตีของจอมเทพนับสิบถาโถมเข้ามาเยี่ยงเกลียวคลื่น พร้อมกับสุญตาที่ระเบิดไปด้วยกันกับมัน

ซูอี้สูดหายใจเฮือก จากนั้นก็ใช้อำนาจวัฏสงสารฟาดฟัน ‘วงล้อดาบหกวิถี’ อันปรากฏเหนือนภาเยี่ยงแดนดินวัฏสงสารหกวิถี เคลื่อนลงมาพร้อมกับดาบของเขา

ท้องนภากว้างไกลสะเทือนเลื่อนลั่น สรรพสิ่งดำมืดราวถึงกาลสิ้นขัย ปั่นป่วนรวนเรทุกหย่อมหญ้า

ร่างของซูอี้ถูกสะเทือนกระเด็นไป

ทว่าการโจมตีประสานของจอมเทพนับสิบก็ถูกดาบนี้ขวางไว้เช่นกัน!!