บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #17 : พบกันใต้แสงจันทร์
ค่ำคืนในเมืองหลวงเงียบสงบกว่าทุกคืน
แสงจันทร์สาดส่องลงบนสะพานหินเหนือคลองสายเล็ก
หลินเซียงหลัวเดินอยู่บนถนนเงียบ ๆ
คืนนี้นางออกจากหอเยว่เซียงโดยไม่พาสาวใช้มาด้วย
เสื้อคลุมสีเทาเรียบปิดร่างของนาง
ผ้าคลุมบางยังคงปิดใบหน้า
นางกำลังจะกลับหอ
แต่ทันใดนั้น—
เสียงโลหะกระทบกันก็ดังขึ้นจากตรอกด้านข้าง
เคร้ง!
เสียงฝีเท้ารีบเร่ง
และเสียงร้องของคนบาดเจ็บ
หลินเซียงหลัวขมวดคิ้วเล็กน้อย
ก่อนจะเดินเข้าไปดู
ภายในตรอกมืด
ชายสองคนกำลังล้มอยู่บนพื้น
ส่วนอีกคนหนึ่งยืนพิงกำแพง
เสื้อคลุมสีดำของเขามีรอยเลือดเปื้อน
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น
ดวงตาคมกริบก็สบเข้ากับนาง
เซียวเหยียน
รัชทายาทแห่งแผ่นดิน
หลินเซียงหลัวชะงักทันที
“ท่าน…?”
เซียวเหยียนยิ้มจาง ๆ
“ดูเหมือนคืนนี้เราจะพบกันอีกแล้ว”
หลินเซียงหลัวเดินเข้าไปใกล้
เมื่อเห็นเลือดที่แขนของเขา
นางขมวดคิ้ว
“ท่านบาดเจ็บ”
เซียวเหยียนมองนางนิ่ง ๆ
ก่อนจะตอบเรียบ ๆ
“แค่แผลเล็กน้อย”
แต่เลือดกลับไหลไม่หยุด
หลินเซียงหลัวถอนหายใจเบา ๆ
ก่อนจะดึงแขนเสื้อของเขาขึ้น
“นั่งลง”
เซียวเหยียนเลิกคิ้วเล็กน้อย
แต่ก็ยอมทำตาม
หลินเซียงหลัวหยิบผ้าในแขนเสื้อออกมา
ก่อนจะใช้มือที่คล่องแคล่วพันแผลให้เขา
นิ้วของนางเบามาก
และมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ
เซียวเหยียนมองนางเงียบ ๆ
สายตาลึกขึ้นเล็กน้อย
“เจ้ารักษาแผลเป็นด้วยหรือ”
หลินเซียงหลัวตอบเรียบ ๆ
“หญิงในหอคณิกา ต้องรู้หลายอย่างเพื่อเอาตัวรอด”
คำพูดนั้นทำให้เซียวเหยียนหัวเราะเบา ๆ
“จริงหรือ”
เขาเงยหน้ามองนาง
สายตาคมกริบ
“แต่ข้าสืบมาว่า…”
“เจ้ามิใช่หญิงธรรมดาของหอคณิกา”
มือของหลินเซียงหลัวชะงักเล็กน้อย
เซียวเหยียนพูดต่อช้า ๆ
“เจ้าถูกชายลึกลับคนหนึ่งพามาเลี้ยงในหอเยว่เซียงตั้งแต่ยังเด็ก”
“และเขาฝึกเจ้าทั้งบุ๋นและบู๊”
ลมกลางคืนพัดผ่านตรอกแคบ
หลินเซียงหลัวเงียบไป
เซียวเหยียนมองนางตรง ๆ
ก่อนจะพูดเบา ๆ
“แต่ที่ข้าอยากรู้มากกว่านั้น…”
“คือเจ้ากำลังตามสืบอะไรจาก ตระกูลหลิน”
หัวใจของหลินเซียงหลัวกระตุก
นางเงยหน้าขึ้น
ดวงตาภายใต้ผ้าคลุมสบกับสายตาของเขา
บุรุษตรงหน้านี้
สืบเรื่องของนางไปไกลกว่าที่คิด
แต่ในสายตาของเขา
กลับไม่มีความดูถูก
มีเพียงความสนใจ
และบางอย่างที่ลึกกว่านั้น
เซียวเหยียนลุกขึ้นช้า ๆ
แม้จะบาดเจ็บ
แต่ท่วงท่าของเขายังคงสง่างาม
“อย่ากังวล”
เขาพูดเบา ๆ
“ข้าไม่มีเจตนาจะเปิดโปงเจ้า”
เขาเดินเข้ามาใกล้อีกก้าว
เสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย
“ตรงกันข้าม…”
“ข้าอยากช่วยเจ้า”
ลมกลางคืนพัดผ่านอีกครั้ง
หลินเซียงหลัวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย
ทั้งที่นางไม่ควรรู้สึกเช่นนี้
เพราะบุรุษตรงหน้า
คือคนที่นางควรหลีกห่าง
แต่ไม่รู้ทำไม
ยิ่งเข้าใกล้เขา
นางกลับยิ่งรู้สึกว่า
บุรุษผู้นี้
ต่างจากคนอื่น
โดยสิ้นเชิง
YOU MAY ALSO LIKE
