บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #24 : ความลับใต้ผ้าคลุมหน้า
เช้าวันถัดมา
ค่ายล่าสัตว์ของราชสำนักเต็มไปด้วยความวุ่นวาย
เสียงคนวิ่งไปมาไม่ขาดสาย
เพราะเมื่อคืนเกิดเหตุการณ์ใหญ่ขึ้น
ภายในกระโจมของสตรีตระกูลหลิน
เสียงร้องไห้ดังออกมาเป็นระยะ
หลินซูเม่นั่งอยู่หน้ากระจก
ใบหน้าของนางซีดเผือด
รอยแผลยาวที่ถูกกรีดเมื่อคืนยังคงพาดผ่านแก้ม
แม้หมอหลวงจะรีบรักษา
แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า
รอยแผลนี้จะไม่มีวันหาย
ชื่อเสียงของคุณหนูผู้เลอโฉมแห่งตระกูลหลิน
พังทลายลงในคืนเดียว
หลินซูเหยากัดฟันแน่น
“มันต้องเป็นนังหญิงจากหอคณิกานั่น!”
“มันต้องรู้ว่าเป็นฝีมือพวกเรา!”
ทันใดนั้นม่านกระโจมก็ถูกเปิดออก
หลินเหว่ย เดินเข้ามา
สีหน้าของเขาเย็นเฉียบ
เมื่อเห็นแผลบนใบหน้าของน้องสาว
แววตาของเขาก็แข็งกร้าวขึ้นทันที
“ใครทำ”
เสียงของเขานิ่ง
แต่แฝงด้วยความโกรธ
หลินซูเหยาก้มหน้า
“เป็นนักฆ่าเจ้าค่ะพี่ใหญ่”
หลินเหว่ยกำมือแน่น
“ไม่ว่ามันจะเป็นใคร”
“ข้าจะหามันให้เจอ”
ในอีกด้านหนึ่งของค่าย
หลินเซียงหลัวกำลังเดินอยู่ในสวนเล็ก ๆ หลังค่าย
นางกลับมาสวมชุดเรียบร้อยเช่นเดิม
ผ้าคลุมหน้าบางปกปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง
ราวกับเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทันใดนั้น
เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นด้านหลัง
“เมื่อคืนเจ้านอนหลับดีหรือไม่”
เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น
หลินเซียงหลัวหันกลับไป
เซียวเหยียน
รัชทายาทยืนอยู่ตรงนั้น
สายตาคมมองนางอย่างมีความหมาย
หลินเซียงหลัวตอบเรียบ ๆ
“ดีเพคะ”
เซียวเหยียนยิ้มบาง ๆ
“แปลกดี”
เขาเดินเข้ามาใกล้อีกก้าว
“เมื่อคืนมีนักฆ่าบุกกระโจมสตรีตระกูลหลิน”
หลินเซียงหลัวทำเหมือนเพิ่งได้ยิน
“จริงหรือเพคะ”
เซียวเหยียนจ้องนางนิ่ง ๆ
ก่อนจะพูดช้า ๆ
“ข้าได้ยินว่า นักฆ่าคนนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก”
“ฝีมือไม่ธรรมดาเลย”
หัวใจของหลินเซียงหลัวเต้นแรงเล็กน้อย
แต่สีหน้ายังคงสงบ
“ท่านกำลังสงสัยข้าหรือเพคะ”
เซียวเหยียนหัวเราะเบา ๆ
ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย
เสียงของเขาต่ำลง
“ข้าไม่ได้พูดอย่างนั้น”
“แต่ข้าคิดว่า…”
เขาหยุดนิดหนึ่ง
สายตาเต็มไปด้วยแววขบขัน
“หญิงที่สามารถจัดการนักฆ่าได้เมื่อคืน”
“คงไม่ใช่หญิงอ่อนแอที่ข้าช่วยไว้ในป่า”
หลินเซียงหลัวเงียบไป
เซียวเหยียนยิ้ม
ก่อนจะถอยออกไปเล็กน้อย
ราวกับตั้งใจแกล้งนาง
“หรือข้าคิดมากไปเอง”
หลินเซียงหลัวมองเขา
หัวใจของนางเริ่มสับสนเล็กน้อย
บุรุษผู้นี้
ดูเหมือนจะรู้
แต่ก็ไม่พูดออกมา
เซียวเหยียนหันหลังเดินจากไป
แต่ก่อนจะไป
เขาพูดทิ้งท้ายเบา ๆ
“ระวังตัวด้วย”
“บางครั้ง…คนที่ดูอ่อนโยนที่สุด”
“อาจเป็นคนที่อันตรายที่สุดก็ได้”
หลินเซียงหลัวยืนมองแผ่นหลังของเขา
ลมเช้าพัดผ่านเบา ๆ
ในใจของนาง
เกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา
ความรู้สึกที่นางไม่คุ้นเคย
ห่างออกไปไม่ไกล
เซียวเหยียนหยุดเดิน
ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย
เมื่อคืนเจ้าเก่งมากจริง ๆ
คุณหนูหลิน
หรือข้าควรเรียกเจ้าว่า…
หลินเซียงหลัว
YOU MAY ALSO LIKE
