บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #25 : รอยยิ้มของอ๋อง กับสายตาของรัชทายาท
ช่วงสายของค่ายล่าสัตว์
ลานกว้างกลางค่ายถูกจัดเป็นสถานที่พักผ่อนของเหล่าขุนนาง
โต๊ะน้ำชาหลายตัวถูกตั้งเรียงกัน
สตรีสูงศักดิ์และคุณหนูตระกูลต่าง ๆ นั่งสนทนากันอย่างคึกคัก
เพราะเมื่อคืนเกิดเหตุลอบทำร้าย
บรรยากาศจึงเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบ
หลินเซียงหลัวนั่งอยู่ที่โต๊ะหนึ่ง
ผ้าคลุมหน้าบางยังคงปิดบังใบหน้าของนางไว้
กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากกายของนางลอยไปตามลม
ทำให้หลายคนแอบหันมามอง
ทันใดนั้น
เสียงประกาศก็ดังขึ้น
“ท่านอ๋องเสวียนมาแล้ว!”
ทุกคนรีบลุกขึ้นคำนับ
ชายหนุ่มในชุดอ๋องสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม
อ๋องเสวียน
น้องชายของฮ่องเต้
สายตาของเขาคมกริบและลึกล้ำ
แต่เมื่อสายตานั้นมองไปที่หลินเซียงหลัว
แววตากลับอ่อนลงเล็กน้อย
เขาเดินตรงไปยังโต๊ะของนาง
ทำให้หลายคนเริ่มมองตาม
“คุณหนูจากหอเยว่เซียง”
อ๋องเสวียนยิ้มบาง
“เมื่อคืนเจ้าตกใจหรือไม่”
หลินเซียงหลัวก้มศีรษะเล็กน้อย
“ขอบพระคุณท่านอ๋องที่เป็นห่วงเพคะ”
อ๋องเสวียนหัวเราะเบา ๆ
ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามนางอย่างไม่เกรงใจสายตาใคร
การกระทำนี้ทำให้รอบข้างเริ่มซุบซิบทันที
“ท่านอ๋องสนใจนางหรือ”
“แต่นางมาจากหอคณิกานะ…”
“แต่ได้ยินว่าเล่นพิณเก่งมาก”
อ๋องเสวียนยกถ้วยชาขึ้น
ก่อนจะพูดช้า ๆ
“ข้าอยากฟังเจ้าบรรเลงพิณอีกครั้ง”
“ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสหรือไม่”
หลินเซียงหลัวกำลังจะตอบ
ทันใดนั้น
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ถ้าท่านอ๋องอยากฟัง”
“ก็ต้องต่อคิวเสียก่อน”
เสียงทุ้มเย็นนั้นทำให้ทุกคนหันไปมอง
รัชทายาท เซียวเหยียน
เดินเข้ามาอย่างสง่างาม
สายตาคมมองไปยังโต๊ะนั้นโดยตรง
หลินเซียงหลัวชะงักเล็กน้อย
เซียวเหยียนเดินมาหยุดข้างโต๊ะ
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“ข้าก็อยากฟังเช่นกัน”
อ๋องเสวียนเลิกคิ้วนิด ๆ
“โอ้ รัชทายาทสนใจดนตรีด้วยหรือ”
เซียวเหยียนตอบเรียบ ๆ
“บางครั้ง”
เขามองหลินเซียงหลัว
ก่อนจะพูดต่อ
“โดยเฉพาะดนตรีที่หาฟังได้ยาก”
หลินเซียงหลัวรู้สึกได้ทันที
ว่าสายตาของเขา
กำลังจงใจแกล้งนาง
เซียวเหยียนนั่งลงข้างนาง
ใกล้กว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อย
ก่อนจะพูดเบา ๆ
พอให้ได้ยินกันสองคน
“เมื่อคืนเจ้าคงเหนื่อยมาก”
หลินเซียงหลัวหันมองเขา
“หม่อมฉันไม่เข้าใจที่ท่านพูดเพคะ”
เซียวเหยียนยิ้ม
แววตาเต็มไปด้วยความขบขัน
“จริงหรือ”
“ข้านึกว่า…นักฆ่าที่เก่งขนาดนั้น”
“ต้องใช้พลังไม่น้อย”
หลินเซียงหลัวชะงัก
หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย
แต่ยังคงตอบนิ่ง ๆ
“ท่านคงจำคนผิดแล้วเพคะ”
เซียวเหยียนหัวเราะเบา ๆ
ก่อนจะเอนตัวเล็กน้อย
แล้วพูดอีกครั้ง
“อาจจะใช่”
“แต่ถ้าเป็นเจ้า…”
“ข้าคงไม่แปลกใจ”
คำพูดนั้นทำให้หลินเซียงหลัวเงียบไป
ขณะที่อีกด้านหนึ่ง
อ๋องเสวียนกำลังมองทั้งสองคน
สายตาลึกขึ้นเล็กน้อย
ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ลมอ่อน ๆ พัดผ่านลานค่าย
กลิ่นหอมจากกายของหลินเซียงหลัวลอยผ่านไป
เซียวเหยียนมองนาง
ก่อนจะพูดเบา ๆ อีกครั้ง
เสียงต่ำจนแทบเป็นกระซิบ
“คุณหนูหลิน”
“อย่าเข้าใกล้ท่านอ๋องมากเกินไป”
หลินเซียงหลัวเงยหน้ามองเขา
“เพราะอะไรเพคะ”
เซียวเหยียนยิ้มมุมปาก
ก่อนจะตอบช้า ๆ
“ข้าหวง”
คำพูดนั้นเบาจนเหมือนลม
แต่ทำให้หัวใจของหลินเซียงหลัว
เต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
YOU MAY ALSO LIKE
