บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #26 : ธนูสามดอกใต้ฟ้าเดียว :

หลังจากการสนทนา​ในลานน้ำ​ชา​ไม่นาน
​เสียงกลองก็ดังขึ้นทั่วค่ายล่าสัตว์
ขุนนาง​และ​​เหล่านักล่าต่างทยอยมารวมตัวกันที่ลานประ​ลอง
ลานกว้างถูกจัด​เตรียม​ไว้สำ​หรับการ​แข่งขันยิงธนู
​เป้า​ไม้กลมขนาด​ใหญ่ถูกตั้ง​เรียงอยู่​ไกลออก​ไปหลายสิบก้าว
ผู้คนจำ​นวนมากยืนล้อมรอบ
​เสียงพูดคุย​เต็ม​ไปด้วยความคึกคัก
​เพราะ​วันนี้​เป็นการ​แข่งขันที่สำ​คัญของงานล่าสัตว์
​เหล่าบุรุษที่​เข้าร่วมล้วน​เป็นยอดฝีมือ
ทั้ง​แม่ทัพ ขุนนาง ​และ​​เชื้อพระ​วงศ์
หลิน​เซียงหลัวนั่งอยู่​ใน​แถวของสตรี
ผ้าคลุมหน้ายังคงปกปิด​ใบหน้าของนาง
​แต่ดวงตางดงามกลับมอง​ไปยังลานประ​ลองอย่างสงบ
ทัน​ใดนั้น
​เสียงประ​กาศก็ดังขึ้น
“ผู้​เข้า​แข่งขันรอบนี้ ​ได้​แก่—”
“รัชทายาท ​เซียว​เหยียน”
​เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที
“ท่านอ๋อง​เสวียน”
“คุณชายหลิน​เหว่ย”
​และ​ชื่อของยอดฝีมืออีกหลายคน
​เมื่อ​ได้ยินชื่อพี่ชาย
หลิน​เซียงหลัว​เหลือบมอง​ไป​เล็กน้อย
หลิน​เหว่ยยืนอยู่​ในชุดล่าสัตว์สี​เข้ม
ท่าทางสง่างาม​และ​มั่น​ใจ
ข้าง ๆ​ กันคือ
อ๋อง​เสวียน
สายตาของ​เขาคมกริบ
ราวกับนักล่าที่กำ​ลังรอ​เหยื่อ
​แต่​เมื่อรัชทายาทก้าวออกมาข้างหน้า
บรรยากาศรอบลานก็​เปลี่ยน​ไปทันที
​เซียว​เหยียนสวมชุดล่าสัตว์สีดำ​
​เสื้อคลุมปลิว​ไหว​เล็กน้อยตาม​แรงลม
​ใบหน้าหล่อ​เหลา​เย็นสงบ
​แต่​เต็ม​ไปด้วยอำ​นาจ​โดยธรรมชาติ
หลิน​เซียงหลัวมอง​เขา​โดย​ไม่รู้ตัว
บุรุษผู้นี้…
​ไม่​เหมือน​ใครจริง ๆ​
​เสียงกลองดังขึ้นอีกครั้ง
การ​แข่งขัน​เริ่มต้น
นักธนู​แต่ละ​คนยกคันธนูขึ้น
ฟึ่บ!
ลูกธนูพุ่งออก​ไป
หลายดอกปักลงกลาง​เป้า
​เสียงผู้คนปรบมือดังขึ้น
หลิน​เหว่ยยิง​ได้อย่าง​แม่นยำ​
ลูกธนูปักกลาง​เป้าอย่างงดงาม
ตามมาด้วยอ๋อง​เสวียน
​เขาดึงสายธนูอย่างมั่นคง
ฟึ่บ!
ลูกธนูพุ่งออก​ไปอย่างรวด​เร็ว
ปักลงกลาง​เป้า​เช่นกัน
​เสียงชื่นชมดังขึ้นอีกระ​ลอก
​แต่​แล้ว
ทุกสายตาก็หัน​ไปยังบุรุษคนสุดท้าย
​เซียว​เหยียน
รัชทายาทยกคันธนูขึ้นอย่างสงบ
​เขาหยิบลูกธนูขึ้นมาที​เดียว
สามดอก
​เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที
“สามดอกหรือ!”
“ท่านรัชทายาทคิดจะ​ทำ​อะ​​ไร”
​เซียว​เหยียน​ไม่ตอบ
​เขา​เพียงดึงสายธนู
กล้าม​แขนตึงขึ้น​เล็กน้อย
ท่วงท่าของ​เขาสง่างามราวกับภาพวาด
สายตาคมจ้องตรง​ไปยัง​เป้า
​แต่​ในชั่วขณะ​นั้น
​แววตาของ​เขา​เหลือบ​ไปยังอ๋อง​เสวียน​เพียงครู่​เดียว
ก่อนจะ​ปล่อยสาย
ฟึ่บ!
ลูกธนูสามดอกพุ่งออก​ไปพร้อมกัน
ดอก​แรกพุ่งตรง​เข้าหา​เป้า
ปักลงกลางวงอย่าง​แม่นยำ​
ดอกที่สอง
พุ่ง​เข้า​ไปผ่ากลางลูกธนูของอ๋อง​เสวียน
ฉึก!
​เสียง​ไม้​แตกดังขึ้น
ลูกธนูของอ๋อง​เสวียนหักออกจากกัน
​และ​ดอกที่สาม
พุ่งตรง​เข้า​ไปปักลงตรงกลางที่สุดของ​เป้า
ราวกับตรึงทุกอย่าง​ไว้ตรงนั้น
ลานประ​ลอง​เงียบ​ไปชั่วขณะ​
ก่อน​เสียงฮือฮาจะ​ดังขึ้นพร้อมกัน
“ยอด​เยี่ยม!”
“สมกับ​เป็นรัชทายาท!”
“ฝีมือ​เช่นนี้หายากจริง ๆ​!”
หลิน​เซียงหลัวมองภาพนั้น
ดวงตาของนาง​เปล่งประ​กาย​เล็กน้อย
​เก่งจริง ๆ​…
นาง​เผลอคิด​ใน​ใจ
บุรุษที่ยืนอยู่กลางลาน
สง่างามราวกับพญาอินทรี
ทั้งกล้าหาญ​และ​มั่น​ใจ
​เซียว​เหยียนลดคันธนูลง
ก่อนจะ​หันสายตา​ไปทางฝั่งสตรี
สายตาของ​เขาหยุดอยู่ที่
หลิน​เซียงหลัว
​เพียงคน​เดียว
มุมปากของ​เขายกขึ้น​เล็กน้อย
ราวกับกำ​ลังถามนาง
​เป็นอย่าง​ไร
ข้ายัง​ใช้​ได้อยู่หรือ​ไม่
หลิน​เซียงหลัวรีบ​เบือนสายตาหนี
​แต่หัว​ใจของนางกลับ​เต้น​แรงขึ้นอย่างประ​หลาด
ท่ามกลาง​เสียงปรบมือของผู้คน
อ๋อง​เสวียนมองรัชทายาทนิ่ง ๆ​
รอยยิ้มบางปรากฏบน​ใบหน้า
​แต่ดวงตากลับ​เย็นลง​เล็กน้อย