บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #28 : ใต้แสงจันทร์…และคำถามในใจ
หลังงานเลี้ยงรอบกองไฟค่อย ๆ ซาลง
เสียงดนตรีเงียบลงทีละน้อย
เหล่าขุนนางทยอยกลับกระโจมของตน
แสงไฟจากกองไฟค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงแสงจันทร์ที่ส่องลงมาจากฟ้า
หลินเซียงหลัวเดินออกมาจากลานงานอย่างเงียบ ๆ
ลมกลางคืนพัดผ่านเบา ๆ
ทำให้ผมยาวของนางปลิวไหวเล็กน้อย
คืนนี้นางไม่ได้คลุมผ้าปิดหน้า
ใบหน้างดงามสะท้อนแสงจันทร์อย่างนุ่มนวล
แต่ในใจของนางยังคงคิดถึงคำพูดของชายลึกลับ
“อย่าเข้าใกล้รัชทายาท”
“ยิ่งใกล้เขา…เจ้าจะยิ่งตกอยู่ในอันตราย”
หลินเซียงหลัวถอนหายใจเบา ๆ
ก่อนจะหันกลับไปทางกระโจมของตน
แต่ทันใดนั้น
เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นด้านหลัง
“เจ้าหนีงานเลี้ยงหรือ”
เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น
หลินเซียงหลัวหันกลับไป
ใต้แสงจันทร์
ร่างสูงของ เซียวเหยียน ยืนอยู่ไม่ไกล
เสื้อคลุมสีเข้มของเขาปลิวไหวเล็กน้อย
ดวงตาคมมองนางนิ่ง ๆ
หลินเซียงหลัวขมวดคิ้วเล็กน้อย
“หม่อมฉันไม่ได้หนีเพคะ”
“แค่ออกมาสูดอากาศ”
เซียวเหยียนเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ
เมื่อเขาเห็นใบหน้าของนางชัดเจน
แววตาก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ
แม้จะเคยเห็นมาแล้ว
แต่ทุกครั้งที่เห็น
ก็ยังทำให้เขา ตะลึงเล็กน้อย
“เจ้ากล้าถอดผ้าคลุมหน้าออกแล้วหรือ”
เขาพูดเบา ๆ
หลินเซียงหลัวยักไหล่เล็กน้อย
“ที่นี่ไม่มีใคร”
“หรือท่านจะไปบอกคนอื่นเพคะ”
เซียวเหยียนหัวเราะเบา ๆ
ก่อนจะพูดตรง ๆ
“ข้าอยากถามเจ้าเรื่องหนึ่ง”
หลินเซียงหลัวมองเขา
“เรื่องอะไรเพคะ”
เซียวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะพูด
“บุรุษในใจของเจ้า”
ลมกลางคืนพัดผ่านอีกครั้ง
ความเงียบปกคลุมระหว่างทั้งสอง
เซียวเหยียนมองนางตรง ๆ
“เขาเป็นใคร”
หลินเซียงหลัวกระพริบตาช้า ๆ
ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย
รอยยิ้มแบบที่เหมือนกำลังแกล้งใครสักคน
“ท่านอยากรู้จริง ๆ หรือเพคะ”
เซียวเหยียนพยักหน้า
“อืม”
หลินเซียงหลัวก้าวเข้ามาใกล้เขาอีกก้าว
ระยะห่างของทั้งสองเหลือเพียงไม่มาก
นางเงยหน้ามองเขา
ดวงตาสวยเปล่งประกายใต้แสงจันทร์
ก่อนจะพูดเสียงเบา
“เขาเป็นบุรุษที่…”
นางหยุดนิดหนึ่ง
เหมือนตั้งใจยั่ว
“หล่อพอใช้”
เซียวเหยียนเลิกคิ้ว
“พอใช้?”
หลินเซียงหลัวหัวเราะเบา ๆ
“เก่งพอใช้”
“และก็…กวนพอใช้”
เซียวเหยียนมองนางนิ่ง
ก่อนจะพูดช้า ๆ
“ฟังดูเหมือนข้า”
หลินเซียงหลัวหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง
“ท่านคิดไปเองเพคะ”
แต่ทันใดนั้น
สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
นางถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว
ในใจของนาง
เสียงของชายลึกลับดังขึ้นอีกครั้ง
“อย่าเข้าใกล้เขา”
“มันจะทำลายทุกอย่าง”
หลินเซียงหลัวก้มสายตาลงเล็กน้อย
ก่อนจะพูดเบา ๆ
“ท่านรัชทายาท”
“พวกเราไม่ควรยืนคุยกันนานเกินไป”
เซียวเหยียนมองนาง
“เพราะอะไร”
หลินเซียงหลัวเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะตอบ
“เพราะมันอันตรายเพคะ”
เซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
แต่ก่อนที่เขาจะถามต่อ
หลินเซียงหลัวก็หันหลัง
“คืนนี้ลมแรง”
“ท่านควรกลับไปพักเพคะ”
นางเดินจากไปช้า ๆ
ทิ้งให้เซียวเหยียนยืนอยู่ใต้แสงจันทร์เพียงลำพัง
รัชทายาทมองแผ่นหลังของนาง
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“อันตรายหรือ…”
เขาพึมพำเบา ๆ
“ดูเหมือนข้าจะยิ่งอยากเข้าใกล้เจ้า”
มากขึ้นเสียแล้ว
แสงจันทร์ยังคงส่องลงมาบนค่ายล่าสัตว์
YOU MAY ALSO LIKE
