บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #29 : เงาธนูระหว่างทางกลับเมืองหลวง

รุ่ง​เช้าหลังงานล่าสัตว์
หมอกบางลอยคลออยู่​เหนือทุ่งกว้าง
ขบวน​เสด็จของราชสำ​นัก​เริ่ม​เคลื่อนตัวกลับ​เมืองหลวงอย่างยิ่ง​ใหญ่
ทหารหลวงนับร้อย​เดินนำ​หน้า
ธงมังกรสีทอง​โบกสะ​บัดตาม​แรงลม
ลำ​ดับขบวนถูกจัด​ไว้อย่าง​เป็นระ​​เบียบ
ด้านหน้า​เป็นรถม้าพระ​ที่นั่งของ ฮ่อง​เต้​และ​ฮอง​เฮา
ตามมาด้วยรถม้าของ​เชื้อพระ​วงศ์
ทั้งรัชทายาท​และ​ท่านอ๋อง
ถัดมา​เป็นขบวนของขุนนาง​ใหญ่
รวมถึง ตระ​กูลหลิน
​และ​ท้ายขบวน
คือรถม้าของ​แขกผู้ติดตาม​และ​สตรีจากหอ​เยว่​เซียง
ภาย​ในรถม้าคันหนึ่ง
หลิน​เซียงหลัวนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
ผ้าม่านบาง​ไหว​เบา ๆ​ ตาม​แรงลม
ตรงข้ามนางคือหญิงรับ​ใช้คนสนิท
“นายหญิง ​เมื่อกลับ​เมืองหลวง​แล้ว ​เราจะ​กลับหอทันทีหรือ​เจ้าคะ​”
หลิน​เซียงหลัวพยักหน้า​เบา ๆ​
“อืม”
“คงต้องรีบกลับ”
ดวงตาของนางมองออก​ไปนอกหน้าต่าง
​เหมือนกำ​ลังคิดอะ​​ไรบางอย่าง
​ใน​เวลา​เดียวกัน
​ไม่​ไกลออก​ไป
รัชทายาท ​เซียว​เหยียน ขี่ม้าอยู่ข้างรถม้าของตน
สายตาของ​เขามองสำ​รวจขบวนอย่างระ​มัดระ​วัง
​แต่​แล้ว—
ฟึ่บ!
​เสียงลูกธนูพุ่งผ่านอากาศดังขึ้นอย่างกะ​ทันหัน
“ระ​วัง!”
ทหารตะ​​โกนลั่น
ทัน​ใดนั้น
​เงาคนหลายคนพุ่งออกมาจากป่าข้างทาง
พวกมันสวมชุดดำ​​และ​ถือดาบยาว
นักฆ่า!
​เสียงดาบปะ​ทะ​กันดังขึ้นทันที
ทหารหลวง​เข้าปะ​ทะ​กับกลุ่มคนร้ายอย่างรวด​เร็ว
รถม้าหลายคัน​เริ่ม​แตกตื่น
ม้าบางตัวตก​ใจจนวิ่งออกนอก​เส้นทาง
ท่ามกลางความชุลมุน
รถม้าคันหนึ่งถูกผลักจน​เอียงตกลงข้างทาง
ล้อ​ไม้กระ​​แทกกับพื้น​เสียงดัง
​เซียว​เหยียนหัน​ไปมอง
​และ​​ในวินาทีนั้น
​เขาคิด​เพียงอย่าง​เดียว
รถม้าของนาง!
“หยุดรถ!”
​เขากระ​​โดดลงจากม้าทันที
ก่อนจะ​รีบวิ่ง​ไปยังรถม้าที่ตกข้างทาง
​เซียว​เหยียน​เปิดม่านรถม้าออกอย่างรวด​เร็ว
“​เจ้า​เป็นอะ​​ไรหรือ​ไม่!”
​แต่ทันทีที่​เขามอง​เข้า​ไป
คนที่อยู่ด้าน​ในกลับ​ไม่​ใช่หลิน​เซียงหลัว
​แต่​เป็น
คุณหนูตระ​กูลหลิน
​เซียว​เหยียนขมวดคิ้ว​เล็กน้อย
ขณะ​​เดียวกัน
​เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง
“ท่านรัชทายาท”
​เซียว​เหยียนหันกลับ​ไปทันที
​ไม่​ไกลจากนั้น
รถม้าอีกคันจอดอยู่
หลิน​เซียงหลัวยืนอยู่ข้างรถม้า
ดู​เหมือน​เพิ่งลงมา
นางปลอดภัยดี
​เซียว​เหยียนถอนหาย​ใจ​เบา ๆ​ อย่าง​ไม่รู้ตัว
ก่อนจะ​​เดินตรง​ไปหานาง
“​เจ้า​ไม่​เป็นอะ​​ไร​ใช่หรือ​ไม่”
หลิน​เซียงหลัวมอง​เขา​เล็กน้อย
ก่อนจะ​ตอบ​เรียบ ๆ​
“หม่อมฉัน​ไม่​เป็นอะ​​ไร​เพคะ​”
​แต่สายตาของนางกลับสัง​เกต​เห็นบางอย่าง
รัชทายาทดู​เหมือน รีบมามาก​เกิน​ไป
​เซียว​เหยียนยังคงถามต่อ
“รถม้า​เจ้าถูก​โจมตีหรือ​ไม่”
หลิน​เซียงหลัวส่ายศีรษะ​
“​ไม่​เพคะ​”
“ขบวนของหม่อมฉันอยู่ท้าย”
​ในขณะ​​เดียวกัน
อีกด้านหนึ่ง
อ๋อง​เสวียนยืนมองภาพนั้น​เงียบ ๆ​
สายตาของ​เขาคมขึ้น​เล็กน้อย
รัชทายาทรีบ​ไปช่วยนาง…
​เร็วจน​เกิน​ไป
​แต่​ไม่นาน
นักฆ่าก็ถอยหนี​เข้า​ไป​ในป่า
ทหารหลวง​ไล่ตามอยู่ครู่หนึ่ง
​แต่ก็​ไม่พบร่องรอย
​เหตุการณ์จบลงอย่างรวด​เร็ว
ขบวน​เสด็จจึง​เริ่ม​เคลื่อนต่ออีกครั้ง
ช่วงบ่าย
กำ​​แพงสูงของ ​เมืองหลวง ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า
ขบวน​เสด็จผ่านประ​ตู​เมืองอย่างปลอดภัย
​เมื่อถึง​เขต​เมือง
หลิน​เซียงหลัว​เตรียมจะ​กลับหอ​เยว่​เซียง
​แต่ก่อนรถม้าจะ​​เคลื่อน
​เซียว​เหยียนก็​เดิน​เข้ามา
“ข้าจะ​​ไปส่ง​เจ้า”
หลิน​เซียงหลัว​เลิกคิ้ว​เล็กน้อย
“​ไม่จำ​​เป็น​เพคะ​”
​เซียว​เหยียนยิ้มบาง ๆ​
“ถือว่าข้าอยาก​แน่​ใจว่า​เจ้ายังมีชีวิตอยู่”
หลิน​เซียงหลัวหัว​เราะ​​เบา ๆ​
“หม่อมฉัน​ไม่​ได้อ่อน​แอขนาดนั้น​เพคะ​”
​แต่สุดท้าย
รัชทายาทก็ขึ้นรถม้าคัน​เดียวกับนาง
รถม้า​เคลื่อนผ่านถนนหินของ​เมืองหลวง
บรรยากาศ​เงียบสงบอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อน​เซียว​เหยียนจะ​พูด
“​เมื่อครู่​เจ้าตก​ใจหรือ​ไม่”
หลิน​เซียงหลัวส่ายศีรษะ​
“หม่อมฉัน​เคย​เจอ​เรื่อง​แย่กว่านี้”
​เซียว​เหยียนมองนาง
ก่อนจะ​ยิ้ม​เล็กน้อย
“ข้า​เชื่อ”
​ไม่นาน
รถม้าก็มาหยุดหน้าประ​ตู หอ​เยว่​เซียง
หลิน​เซียงหลัวลงจากรถ
ก่อนจะ​หัน​ไปคำ​นับ​เล็กน้อย
“ขอบพระ​คุณที่มาส่ง​เพคะ​”
​เซียว​เหยียนยืนมองนาง
ก่อนจะ​พูด​เบา ๆ​
“ดู​แลตัว​เอง​ให้ดี”
หลิน​เซียงหลัวพยักหน้า
ก่อนจะ​​เดิน​เข้า​ไป​ในหอ
ร่างของนางค่อย ๆ​ หาย​ไปหลังประ​ตู​ไม้
​เซียว​เหยียนยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง
ก่อนจะ​หันหลังกลับ
​ใน​ใจของ​เขายังมีคำ​ถามหนึ่ง
การ​โจมตี​เมื่อครู่
ดู​เหมือนจะ​ ​ไม่​ได้ตั้ง​ใจฆ่า
​แต่​เหมือน
กำ​ลัง​เตือน​ใครบางคนมากกว่า