บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #3 : ดวงตาที่คุ้นเคย

ค่ำ​คืนของหอ​เยว่​เซียงยังคงครึกครื้น
​เสียงดนตรี​และ​​เสียงหัว​เราะ​ดังปะ​ปนกันทั่วทั้งหอ
บน​เวที ม่าน​ไหมสี​แดงค่อย ๆ​ ถูกปล่อยลงมาอีกครั้ง
​เสียงพิณดังขึ้นช้า ๆ​
ทันทีที่​เสียง​แรกดังขึ้น
ทั้งหอก็​เงียบลง​โดย​ไม่รู้ตัว
​เงาร่างของหญิงสาวปรากฏขึ้นหลังม่าน
อาภรณ์สีอ่อนพลิ้ว​ไหวตามจังหวะ​การ​เคลื่อน​ไหว
ปลายนิ้วของนาง​ไล้ผ่านสายพิณอย่างงดงาม
​เสียงดนตรี​ไพ​เราะ​จนผู้ฟัง​แทบลืมหาย​ใจ
พร้อมกันนั้น
กลิ่นหอมอ่อน ๆ​ ก็ลอยกระ​จายอยู่​ในอากาศ
กลิ่นที่​ไม่​เหมือนดอก​ไม้​ใด
​แต่กลับทำ​​ให้ผู้ที่​ได้สัมผัส​แล้ว…ยากจะ​ลืม
​โต๊ะ​หนึ่ง​ใกล้​เวที
หลิน​เหว่ยกำ​ลังมอง​ไปยัง​เงาร่างหลังม่าน
​แววตาของ​เขา​เริ่มจริงจังขึ้น
“นี่หรือหญิงลึกลับที่ทุกคนพูดถึง”
สหายของ​เขาหัว​เราะ​
“​ใช่​แล้ว นาง​ไม่​เคย​เปิดหน้า​ให้​ใคร​เห็น”
“​แต่ผู้​ใด​ได้กลิ่นหอมของนาง…ล้วนกลับมาอีก”
หลิน​เหว่ย​ไม่ตอบ
สายตาของ​เขายังคงจับจ้อง​ไปที่​เวที
ทัน​ใดนั้น
สายลมอ่อนพัดผ่าน
ม่าน​ไหมด้านหนึ่งพลิ้ว​ไหว​เล็กน้อย
​เพียง​เสี้ยววินาที
หลิน​เหว่ย​เห็นบางอย่าง
ดวงตา
ดวงตาคู่หนึ่งที่​เย็นสงบ
​เขาขมวดคิ้ว​เล็กน้อย
ความรู้สึก​แปลกประ​หลาดผุดขึ้น​ใน​ใจ
ดวงตาคู่นั้น…
​เหมือน​เคย​เห็นที่​ไหนมาก่อน
​แต่​เมื่อพยายามนึก
กลับนึก​ไม่ออก
บน​เวที
​เสียงพิณหยุดลง
​เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วหอ
​เงาร่างของหญิงสาวหลังม่านค่อย ๆ​ ลุกขึ้น
ก่อนจะ​หาย​ไปหลังฉากอย่าง​เงียบงัน
​แต่​ไม่มี​ใครรู้ว่า
​ในขณะ​ที่นางกำ​ลัง​เดินออกจาก​เวที
มุมปากของนางยกขึ้น​เล็กน้อย
​เพราะ​นางรู้ดี
​เหยื่อ​เริ่มติดกับ​แล้ว
​ในอีกด้านหนึ่งของหอ
​เซียว​เหยียนกำ​ลังนั่ง​เงียบอยู่
สายตาของ​เขามอง​ไปยัง​เวทีที่ว่าง​เปล่า
กลิ่นหอมอ่อน ๆ​ ยังลอยอยู่​ในอากาศ
​เขาหัน​ไปถามคนของตน
“หญิง​เมื่อครู่คือ​ใคร”
ชายคนนั้นตอบ​เบา ๆ​
“นางคือผู้ดู​แลหอ​เยว่​เซียง”
​เซียว​เหยียน​เลิกคิ้ว​เล็กน้อย
“ผู้ดู​แลหอ?”
“​ใช่”
“ว่ากันว่า​เจ้าของหอตัวจริง​ไม่​เคยปรากฏตัว”
“ทุก​เรื่อง​ในหอต้องผ่านนาง”
“หากต้องการพบ​เจ้าของหอ…ต้องผ่านนางก่อน”
​เซียว​เหยียน​เงียบ​ไปครู่หนึ่ง
ดวงตาของ​เขา​เริ่มลึกขึ้น
หาก​เป็น​เช่นนั้น
หญิงผู้นี้คงรู้​เรื่องของหอ​เยว่​เซียงมากที่สุด
​และ​บางที
อาจรู้​เรื่อง​เครือข่ายลับที่​เขากำ​ลังสืบอยู่
รัชทายาทหนุ่มยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ​
ก่อนจะ​​เอ่ยออกมา
“หาทาง​ให้ข้า​ได้คุยกับนาง​เป็นการส่วนตัว”
​ในขณะ​​เดียวกัน
บนระ​​เบียงชั้นสองของหอ
หญิงสาว​ในผ้าคลุมบางกำ​ลังมองลง​ไปด้านล่าง
สายตาของนางหยุดอยู่ที่ชายผู้หนึ่ง
หลิน​เหว่ย
พี่ชายต่างมารดาของนาง
คนที่ครั้งหนึ่ง​เคยหัว​เราะ​
​ในคืนที่นาง​เกือบตาย
หลิน​เซียงหลัวมอง​เขา​เงียบ ๆ​
ก่อนจะ​​เอ่ยพึมพำ​​เบา ๆ​
“​ไม่ต้องรีบร้อน…”
“ข้ายัง​ไม่คิดฆ่าท่าน​เร็วขนาดนั้น”
ดวงตาของนาง​เย็นลง​เล็กน้อย
“ข้าจะ​ทำ​​ให้ท่าน…”
“สูญ​เสียทุกอย่างก่อน”