บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #4 : ผู้ดูแลหอเยว่เซียง
ค่ำคืนในหอเยว่เซียงยังคงสว่างไสวด้วยแสงโคมแดง
เสียงหัวเราะของเหล่าคุณชายและขุนนางดังคลอไปกับเสียงดนตรีที่ลอยอยู่ทั่วทั้งหอ
แต่คืนนี้กลับมีบางอย่างแตกต่างออกไป
ข่าวหนึ่งกำลังแพร่สะพัดในหมู่แขก
“ได้ยินหรือไม่”
“วันนี้มีคนต้องการพบนางเป็นการส่วนตัว”
“ผู้ดูแลหอเยว่เซียงน่ะหรือ?”
เสียงกระซิบดังขึ้นทั่วโถงใหญ่
หญิงลึกลับผู้ดูแลหอแห่งนี้
เป็นคนที่ไม่มีใครพบได้ง่าย ๆ
หากไม่มีเหตุจำเป็น
นางจะไม่ออกมาพบแขกแม้แต่คนเดียว
มุมหนึ่งของหอ
เซียวเหยียนนั่งอยู่เงียบ ๆ
ดวงตาของเขามองไปยังชั้นสองของหอ
ก่อนจะเอ่ยกับคนสนิทเบา ๆ
“ส่งคำไป”
“บอกว่าข้ามีธุระสำคัญจะพูดคุยกับผู้ดูแลหอ”
ชายคนนั้นลังเลเล็กน้อย
“ท่านแน่ใจหรือ นางขึ้นชื่อว่าไม่รับแขกง่าย ๆ”
เซียวเหยียนยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสงบ
“ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อดื่มสุรา”
“ข้ามาเพื่อสืบคดี”
ไม่นานนัก
สาวใช้ของหอก็เดินกลับมา
นางก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนตอบ
“ขออภัยคุณชาย”
“ผู้ดูแลหอไม่พบแขกในคืนนี้”
เซียวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ยิ่งปฏิเสธ
ก็ยิ่งน่าสงสัย
ในเวลาเดียวกัน
ชั้นสองของหอเยว่เซียง
หญิงสาวในอาภรณ์สีขาวนั่งอยู่หลังม่านบาง
แสงโคมส่องผ่านผ้าโปร่งทำให้เห็นเพียงเงาร่างเลือนราง
ดวงตาของนางสงบนิ่ง
สาวใช้รายงานเสียงเบา
“คุณหนู คนผู้นั้นยังต้องการพบท่าน”
หลินเซียงหลัวเงียบไปครู่หนึ่ง
“ชายที่สวมชุดบัณฑิต?”
“ใช่เจ้าค่ะ”
ปลายนิ้วของนางแตะถ้วยชาเบา ๆ
ดวงตาเรียบสงบราวกับสายน้ำ
“เขาไม่ใช่บัณฑิตธรรมดา”
สาวใช้ตกใจเล็กน้อย
“คุณหนูทราบได้อย่างไร”
หญิงสาวยิ้มจาง ๆ
“สายตาของเขา”
“คนธรรมดาไม่มีสายตาเช่นนั้น”
นางวางถ้วยชาลงช้า ๆ
“แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาพบเขา”
ทันใดนั้น
เสียงเอะอะก็ดังขึ้นจากโถงด้านล่าง
“หยุดนะ!”
เสียงของหญิงสาวในหอดังขึ้นด้วยความตกใจ
ดูเหมือนแขกสองโต๊ะจะมีเรื่องทะเลาะกัน
ขุนนางหนุ่มผู้หนึ่งลุกขึ้นผลักโต๊ะอย่างแรง
ถ้วยสุราหล่นแตกกระจาย
เสียงดาบถูกชักออกมาดังแว่ว
บรรยากาศทั้งหอเริ่มวุ่นวาย
สาวใช้รีบวิ่งขึ้นมารายงาน
“คุณหนู เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!”
หลินเซียงหลัวลุกขึ้นช้า ๆ
นางเดินไปที่ระเบียงชั้นสอง
สายตาคมสงบมองลงไปยังโถงใหญ่
เพียงมองแวบเดียว
นางก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด
ชายสองฝ่ายกำลังจะลงมือกันจริง ๆ
หากปล่อยไว้
คืนนี้หอเยว่เซียงคงเสียชื่อเสียง
หญิงสาวเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“ให้หยุดดนตรี”
ทันทีที่เสียงพิณและกลองเงียบลง
ทั้งหอก็ตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
ก่อนที่เสียงของหญิงสาวจะดังขึ้นจากชั้นสอง
“ที่นี่คือหอเยว่เซียง”
เสียงนั้นไม่ดัง
แต่กลับชัดเจนไปทั่วทั้งหอ
ทุกคนเงยหน้ามองขึ้นไป
เงาร่างของหญิงสาวยืนอยู่หลังม่านโปร่ง
มองเห็นเพียงเงางดงามและดวงตาที่เย็นสงบ
“หากผู้ใดต้องการทะเลาะ”
“เชิญออกไปนอกหอ”
“ที่นี่ไม่ต้อนรับคนเช่นนั้น”
น้ำเสียงของนางสุภาพ
แต่กลับทำให้บรรยากาศทั้งหอเงียบกริบ
ชายสองคนที่กำลังทะเลาะกันถึงกับชะงัก
ไม่มีใครกล้าพูดอะไรต่อ
มุมหนึ่งของหอ
หลินเหว่ยมองขึ้นไปยังเงาร่างนั้น
ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย
ความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านหัวใจอีกครั้ง
ดวงตาคู่นั้น
ทำไมถึงคุ้นเคยนัก
ในขณะที่อีกมุมหนึ่ง
เซียวเหยียนกำลังมองภาพนั้นอย่างเงียบงัน
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมากับสายลมอีกครั้ง
รัชทายาทหนุ่มยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ดูเหมือน
ผู้ดูแลหอเยว่เซียงผู้นี้
จะน่าสนใจกว่าที่เขาคิดไว้มาก
YOU MAY ALSO LIKE
