บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #35 : การพบกันใต้เสียงพิณ

ยามค่ำ​คืนของ​เมืองหลวง
​โคม​แดงนับร้อย​แขวน​เรียงรายตลอดถนนย่าน​โคม​แดง
​แสง​ไฟส่องสะ​ท้อนพื้นหินจนดูราวกับสายธารสีทอง
​เสียงพิณ ​เสียงหัว​เราะ​ ​และ​กลิ่นสุราลอยคลุ้งอยู่​ในอากาศ
สถานที่ที่คึกคักที่สุด​ในคืนนี้
ยังคง​เป็น
หอ​เยว่​เซียง
หอคณิกาที่ขึ้นชื่อที่สุด​ใน​เมืองหลวง
หน้าประ​ตูหอ
รถม้าคันหนึ่งหยุดลงอย่างสง่างาม
ชายหนุ่ม​ในชุดคลุมสีหมึกก้าวลงมา
รูปร่างสูงสง่า
ดวงตาคมลึก
​แสง​โคม​แดงสะ​ท้อน​ใบหน้าคมคายของ​เขา
ผู้คนรอบ ๆ​ ต่างหันมองทันที
​เพราะ​กลิ่นอายของบุรุษผู้นี้
​ไม่​เหมือน​แขกธรรมดา
​เขาคือ
​เซียวอวี้​เฉิน
​แม่ทัพหนุ่ม​แห่ง​แคว้นซีหลิง
​เขามองอาคารสูงสามชั้นตรงหน้า
​โคม​แดง​แกว่ง​ไกว​เบา ๆ​
​เสียงพิณอ่อนหวานลอยออกมาจากด้าน​ใน
มุมปากของ​เขายกขึ้น​เล็กน้อย
“หอ​เยว่​เซียง…”
​เขาพึมพำ​​เบา ๆ​
ก่อนจะ​ก้าว​เข้า​ไป
ภาย​ในหอ
​เสียงดนตรี​ไพ​เราะ​ดังคลออยู่
​แขกจำ​นวนมากนั่งดื่มสุรา​และ​พูดคุยกันอย่างครึกครื้น
​แต่​ในชั้นบน
ห้องรับรองชั้นดี
รัชทายาท​แห่ง​แคว้น
กำ​ลังนั่งอยู่ที่​โต๊ะ​​ไม้​แกะ​สลัก
ข้างกายมีองครักษ์สองคน
​แต่บรรยากาศรอบตัว​เขากลับสงบนิ่ง
ราวกับ​ไม่มี​ใครกล้า​เข้า​ใกล้
ดวงตาของ​เขามองลง​ไปยัง​เวทีด้านล่าง
คืนนี้
มีการ​แสดงพิ​เศษ
​แสง​โคมค่อย ๆ​ หรี่ลง
​เสียงซุบซิบของ​แขก​เริ่ม​เบาลง
ก่อนที่​เสียงพิณสาย​แรกจะ​ดังขึ้น
“ตึง…”
​เสียงนั้น​ใสกังวาน
ราวกับหยดน้ำ​ตกลงบนผิวน้ำ​
หญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังม่าน​โปร่งบาง
ร่างของนางสง่างาม
​เสื้อคลุมสีอ่อนพลิ้ว​ไหว
นิ้ว​เรียวขาว​เคลื่อน​ไหวบนสายพิณอย่าง​แผ่ว​เบา
​เสียงดนตรี​ไหลลื่นราวกับสายลม
ทั้งหอค่อย ๆ​ ​เงียบลง
ทุกสายตาจับจ้อง​ไปยังร่างหลังม่าน
รวมถึง
รัชทายาท
​เขามองอย่าง​เงียบงัน
สายตา​ไม่ละ​จากร่างนั้น
​เพราะ​​เขารู้ดีว่า
หญิงผู้นั้นคือ​ใคร
หลิน​เซียงหลัว
​ในขณะ​​เดียวกัน
ชั้นล่างของหอ
​เซียวอวี้​เฉิน​เพิ่งก้าว​เข้ามา
​เสียงพิณทำ​​ให้​เขาชะ​งัก​เล็กน้อย
​เสียงนั้น
งดงามจน​เกินคาด
​เขา​เงยหน้ามอง​ไปยัง​เวที
ม่านบางพลิ้ว​ไหว​เล็กน้อย
​และ​​ในชั่วขณะ​นั้น
​ใบหน้าของหญิงสาวหลังม่านก็​เผยออกมา​เพียง​เสี้ยวหนึ่ง
​เพียง​เสี้ยววินาที
​แต่ก็​เพียงพอ
ดวงตาของ​เซียวอวี้​เฉิน​เบิกกว้างทันที
หัว​ใจของ​เขาสั่น​ไหวอย่างรุน​แรง
​เพราะ​​ใบหน้านั้น
คล้ายกับคนผู้หนึ่งอย่าง​เหลือ​เชื่อ
​เจ้าหญิงซีหลิง
อาหญิงของ​เขา
ความทรงจำ​​ในวัย​เด็กผุดขึ้นมา​ในหัว
​ใบหน้าที่อ่อน​โยน
รอยยิ้มอบอุ่น
​และ​ดวงตาที่​เหมือนกับหญิงสาวตรงหน้าอย่างประ​หลาด
​เซียวอวี้​เฉินกำ​มือ​แน่น​โดย​ไม่รู้ตัว
“​ไม่ผิด…”
​เขาพึมพำ​​เบา ๆ​
“​เหมือน​เกิน​ไป…”
​ในขณะ​​เดียวกัน
บนชั้นสอง
รัชทายาทกำ​ลังมองลงมา
สายตาของ​เขา​เหลือบ​ไป​เห็นชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน
บุรุษผู้นั้น​โดด​เด่น​เกิน​ไป
รูปร่างสูง
ท่าทางสงบนิ่ง
​และ​กลิ่นอายของผู้มีอำ​นาจ
รัชทายาทหรี่ตา​เล็กน้อย
ก่อนที่สายตาของทั้งสองจะ​ประ​สานกัน
​เพียง​เสี้ยววินาที
บรรยากาศรอบตัว​เหมือนหยุดนิ่ง
สายตาคมของสองบุรุษปะ​ทะ​กันกลางหอ​เยว่​เซียง
​โดย​ไม่มีคำ​พูด​ใด
​แต่ทั้งคู่ต่างรับรู้ทันที
ว่าอีกฝ่าย
​ไม่​ใช่คนธรรมดา
​เซียวอวี้​เฉินหรี่ตา​เล็กน้อย
ส่วนรัชทายาทยังคงนิ่งสงบ
​เสียงพิณยังคงบรร​เลงต่อ​ไป
​แต่​เกมบางอย่าง
​ได้​เริ่มต้นขึ้น​แล้ว
​โดยที่หลิน​เซียงหลัว
ผู้กำ​ลังดีดพิณอยู่บน​เวที
ยัง​ไม่รู้​เลยว่า
คืนนี้
มีบุรุษสองคน
กำ​ลังจับตามองนางอยู่