บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #36 : บุรุษสองคน

ค่ำ​คืน​ในหอ​เยว่​เซียงยังคง​เต็ม​ไปด้วย​เสียงดนตรี​และ​​เสียงหัว​เราะ​
​แต่หลังการ​แสดงพิณจบลง
​แขกจำ​นวนมากยังคงพูดถึงสตรีลึกลับผู้นั้น​ไม่หยุด
“​เสียงพิณของนางราวกับนางฟ้า…”
“​ไม่​แปลก​ใจ​เลยที่​ไม่มี​ใคร​ได้​เห็น​ใบหน้าจริงของนางง่าย ๆ​”
“ผู้ดู​แลหอ​เยว่​เซียงช่างลึกลับจริง ๆ​”
​ในขณะ​ที่ผู้คนกำ​ลังพูดคุยกัน
​เซียวอวี้​เฉินยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่​โต๊ะ​
ดวงตาของ​เขาจับจ้อง​ไปยัง​เวทีที่ม่านถูกปิดลง​แล้ว
ภาพ​ใบหน้าที่​เขา​เห็น​เพียง​เสี้ยววินาทีนั้น
ยังคงติดอยู่​ในความคิดของ​เขา
มัน​เหมือน​เกิน​ไป
​เหมือนกับ ​เจ้าหญิงซีหลิง
อาหญิงของ​เขา
มาก​เสียจนหัว​ใจของ​เขา​ไม่อาจสงบลง​ได้
​เขายกถ้วยสุราขึ้นจิบช้า ๆ​
ก่อนจะ​​เอ่ยกับผู้ติดตาม
“​ไปบอก​เจ้าของหอ”
​เสียงของ​เขานิ่ง​แต่หนัก​แน่น
“ข้าอยากพบ หลิน​เซียงหลัว”
ผู้ติดตามพยักหน้ารับคำ​
ก่อน​เดินขึ้น​ไปชั้นบนทันที
​ไม่นานนัก
ข่าวนั้นก็ถูกส่ง​ไปถึงห้องชั้น​ใน
สาว​ใช้คำ​นับหลิน​เซียงหลัว
“นายหญิง มี​แขกผู้หนึ่งต้องการพบ​เจ้าค่ะ​”
หลิน​เซียงหลัวกำ​ลัง​เก็บพิณลง​ในกล่อง
นาง​เงยหน้าขึ้น​เล็กน้อย
“​ใคร”
สาว​ใช้ตอบ
“​เขา​เป็น​แม่ทัพจาก​แคว้นซีหลิง”
หลิน​เซียงหลัวชะ​งัก​เล็กน้อย
​แคว้นซีหลิง…
ชื่อ​แคว้นนั้นทำ​​ให้หัว​ใจของนางกระ​ตุก​เบา ๆ​
​แต่นางยังคงสีหน้า​เรียบ​เฉย
“​ให้​เขารอ”
​ใน​เวลา​เดียวกัน
บนชั้นสอง
รัชทายาทกำ​ลังนั่งดื่มสุรา​เงียบ ๆ​
องครักษ์ของ​เขา​เดิน​เข้ามากระ​ซิบ
“ฝ่าบาทพ่ะ​ย่ะ​ค่ะ​”
“​แม่ทัพจาก​แคว้นซีหลิงต้องการพบหลิน​เซียงหลัว”
มือของรัชทายาทหยุด​เล็กน้อย
ดวงตาคมหรี่ลง
“​เขาหรือ…”
​เขาจำ​บุรุษที่​เพิ่งปะ​ทะ​สายตากัน​เมื่อครู่​ได้ดี
รัชทายาทวางถ้วยสุราลงช้า ๆ​
ก่อนลุกขึ้นยืน
“บัง​เอิญนัก”
​เสียงของ​เขา​เรียบ​เฉย
“ข้า​เองก็อยากพบนาง​เช่นกัน”
​ไม่นานนัก
ห้องรับรองชั้น​ในของหอ​เยว่​เซียง
ประ​ตู​ไม้ถูก​เปิดออก
หลิน​เซียงหลัว​เดิน​เข้ามาอย่างสง่างาม
นางสวมชุดสีอ่อน
​ใบหน้าครึ่งหนึ่งยังคงถูกปิดด้วยผ้าคลุมบาง
ดวงตางดงามสงบนิ่ง
​แต่ทันทีที่นางก้าว​เข้ามา
นางก็หยุด​เล็กน้อย
​เพราะ​ภาย​ในห้อง
​ไม่​ได้มี​เพียง​แขกจากต่าง​แคว้น
​แต่ยังมี
รัชทายาท
นั่งอยู่ที่​โต๊ะ​​เช่นกัน
สายตาของทั้งสองบุรุษหันมามองนางพร้อมกัน
บรรยากาศ​ในห้องพลัน​เงียบลง
​เซียวอวี้​เฉินลุกขึ้นยืนช้า ๆ​
ดวงตาคมของ​เขามองนางอย่าง​ไม่ปิดบัง
​ใกล้กว่าที่คิด
​และ​ยิ่ง​ใกล้
​ใบหน้านั้นก็ยิ่ง​เหมือน
หัว​ใจของ​เขา​เต้น​แรงขึ้น​เล็กน้อย
รัชทายาทมองภาพนั้น​เงียบ ๆ​
​แววตา​เย็นลง​เล็กน้อย​โดย​ไม่รู้ตัว
หลิน​เซียงหลัวคำ​นับ​เล็กน้อยตามมารยาท
“​ไม่ทราบว่า​แขกผู้มี​เกียรติทั้งสองต้องการพบข้าด้วย​เหตุ​ใด”
​เซียวอวี้​เฉิน​เป็นฝ่ายพูดก่อน
“ข้า​เพียงอยากรู้จัก​เจ้าของหอ​เยว่​เซียง”
น้ำ​​เสียงของ​เขาสงบนิ่ง
​แต่สายตายังคงจับจ้องนาง
“​เสียงพิณของ​เจ้า…งดงามยิ่ง”
ก่อนที่หลิน​เซียงหลัวจะ​ตอบ
รัชทายาทก็พูดขึ้นช้า ๆ​
“​แม่ทัพ​เซียวสน​ใจดนตรีตั้ง​แต่​เมื่อ​ใด”
น้ำ​​เสียง​เรียบ​แต่​แฝงความ​เย็น
​เซียวอวี้​เฉินหันมามอง​เขา​เล็กน้อย
“​เสียงพิณที่ดี ย่อมควรค่า​แก่การฟัง”
“​ไม่ว่า​ใครก็ต้องสน​ใจ”
รัชทายาทยิ้มบาง ๆ​
“​เช่นนั้นหรือ”
ดวงตาคมของทั้งสองสบกันอีกครั้ง
บรรยากาศ​ในห้อง​เริ่มตึงขึ้นอย่างประ​หลาด
หลิน​เซียงหลัวยืนมองอยู่​เงียบ ๆ​
มุมปากของนางยกขึ้น​เล็กน้อย
นาง​ไม่​ใช่คน​โง่
ย่อมมองออกว่า
บุรุษสองคนตรงหน้า
กำ​ลัง ​ไม่ชอบหน้ากัน
​และ​​เหตุผลหนึ่ง
ดู​เหมือนจะ​​เป็น
นาง​เอง
ลมยามค่ำ​คืนพัดผ่านหน้าต่าง
​โคม​แดงด้านนอก​แกว่ง​ไกว​เบา ๆ​
​ไม่มี​ใครรู้​เลยว่า
ตั้ง​แต่คืนนี้​เป็นต้น​ไป
ความสัมพันธ์ระ​หว่าง
รัชทายาท
​แม่ทัพต่าง​แคว้น
​และ​สตรีลึกลับ​แห่งหอ​เยว่​เซียง
กำ​ลังจะ​ซับซ้อนขึ้นทุกที