บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #37 : ลมใต้โคมแดง
ภายในห้องรับรองชั้นในของหอเยว่เซียง
แสงตะเกียงส่องสะท้อนผนังไม้แกะสลักเป็นเงาอ่อน ๆ
บรรยากาศภายในห้องเงียบงัน แต่กลับแฝงด้วยความตึงเครียดที่ยากจะมองเห็น
เซียวอวี้เฉินยืนอยู่ข้างโต๊ะ
ดวงตาคมลึกของเขาจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ปิดบัง
ส่วนอีกด้านหนึ่ง
เซียวเหยียน
กำลังนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก
ท่าทางดูผ่อนคลาย
แต่นัยน์ตากลับลึกและเย็น
นิ้วเรียวยาวของเขาหมุนถ้วยสุราช้า ๆ
สายตาคมกวาดมองบุรุษจากต่างแคว้นอย่างเงียบงัน
สองบุรุษ
สองอำนาจ
แม้ไม่มีคำพูดใดรุนแรง
แต่บรรยากาศกลับเหมือนดาบสองเล่มที่กำลังวัดคมกันอยู่ในปลอก
หลินเซียงหลัวยืนอยู่ระหว่างพวกเขา
ดวงตาของนางสงบนิ่ง
ราวกับกำลังมองดูหมากบนกระดาน
ซึ่งผู้เล่นทั้งสองกำลังวัดเชิงกันอย่างเงียบ ๆ
ในขณะนั้นเอง
เซียวเหยียนวางถ้วยสุราลง
เสียงกระทบโต๊ะดังเบา ๆ
เขาลุกขึ้นยืนช้า ๆ
ก่อนพูดอย่างไม่เร่งรีบ
“ดึกแล้ว”
สายตาคมของเขาหันมาหาหลินเซียงหลัว
“ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”
คำพูดนั้นเรียบง่าย
แต่ท่าทีของเขากลับเหมือนคำสั่งมากกว่าคำขอ
เซียวอวี้เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย
หลินเซียงหลัวมองทั้งสองคนอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะค้อมศีรษะเล็กน้อยตามมารยาท
“ถ้าเช่นนั้นเชิญท่านทั้งสองสนทนากันต่อเถิด”
แต่ก่อนที่นางจะพูดจบ
เซียวเหยียนก็ยื่นมือออกมา
จับข้อมือของนางเบา ๆ
“เจ้ามากับข้า”
เขาพูดสั้น ๆ
ก่อนจะพานางเดินออกจากห้อง
โดยไม่แม้แต่หันกลับไปมอง
ประตูไม้ถูกเปิดออก
ลมยามค่ำคืนพัดเข้ามาเบา ๆ
แล้วประตูก็ปิดลงอีกครั้ง
ทิ้งให้เซียวอวี้เฉินยืนอยู่เพียงลำพัง
ภายในห้องที่เงียบงัน
ทางเดินชั้นบนของหอเยว่เซียง
โคมแดงแขวนเรียงรายตามชายคา
แสงสีส้มส่องใบหน้าของทั้งสองคน
เซียวเหยียนยังคงจับข้อมือของนางอยู่
จนกระทั่งเดินมาถึงระเบียงเงียบสงบ
เขาจึงปล่อยมือ
หลินเซียงหลัวมองเขาเล็กน้อย
“ท่านพาข้าออกมาเพราะเหตุใด”
เซียวเหยียนหันมามองนาง
สายตาคมลึก
“เจ้าดูเหมือนจะสนใจแม่ทัพเซียวไม่น้อย”
น้ำเสียงของเขาเรียบ
แต่แฝงความเย็นบางอย่าง
หลินเซียงหลัวหัวเราะเบา ๆ
“ท่านคิดมากไปแล้ว”
นางเอนตัวพิงราวระเบียง
“เขาเป็นแขก ข้าก็เพียงต้อนรับตามมารยาท”
เซียวเหยียนมองนางอยู่นาน
ก่อนจะพูดช้า ๆ
“ระวังตัวไว้บ้าง”
“บุรุษคนนั้น…ไม่ธรรมดา”
หลินเซียงหลัวยิ้มบาง ๆ
แต่ในใจของนาง
กำลังคิดถึงสิ่งเดียวกัน
แคว้นซีหลิง
แคว้นของมารดา
ในขณะเดียวกัน
ภายในห้องรับรอง
เซียวอวี้เฉินยังคงยืนนิ่งอยู่
สายตาของเขามองไปยังประตูที่ปิดลง
ภาพของหญิงสาวเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในความคิด
ใบหน้าที่คล้าย
สายตาที่เหมือน
และความรู้สึกคุ้นเคยประหลาด
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง
ก่อนพึมพำเบา ๆ
“หรือว่า…”
“เจ้าจะเป็น…”
ในความทรงจำของเขา
มีเด็กหญิงคนหนึ่ง
เด็กหญิงที่มี ปานรูปดอกเหมย
และเป็นบุตรสาวของเจ้าหญิงซีหลิง
เด็กคนนั้นควรจะตายไปแล้ว
ในกองไฟเมื่อสิบปีก่อน
แต่หญิงสาวคนนี้
กลับทำให้หัวใจของเขาไม่อาจสงบลงได้
คืนนั้น
ภายในห้องส่วนตัวของหลินเซียงหลัว
สาวใช้คนสนิทยืนคอยอยู่
หลินเซียงหลัวกำลังถอดปิ่นปักผมออก
ดวงตาของนางสะท้อนแสงตะเกียงเบา ๆ
“เจ้าช่วยไปทำเรื่องหนึ่งให้ข้า”
สาวใช้รีบค้อมศีรษะ
“นายหญิงสั่งได้เลยเจ้าค่ะ”
หลินเซียงหลัวพูดเสียงเบา
“ฝากข้อความไปให้แม่ทัพเซียว”
สาวใช้ตกใจเล็กน้อย
“เจ้าค่ะ…?”
หลินเซียงหลัวยิ้มบาง ๆ
“บอกเขาว่า”
นางหยุดเล็กน้อย
ก่อนพูดต่อ
“อีกสองวัน”
“ให้เขามาพบข้าเป็นการส่วนตัว”
ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่าง
โคมแดงแกว่งไกวเบา ๆ
และเกมอีกกระดานหนึ่ง
กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
โดยที่ไม่มีใครรู้ว่า
การพบกันครั้งต่อไป
อาจเปิดเผยความลับที่ซ่อนมานานกว่าสิบปี
YOU MAY ALSO LIKE
