บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #40 : ยารักษาแผลแห่งหอเยว่เซียง
ยามสายของเมืองหลวง
หอเยว่เซียงยังคงคึกคักไม่ต่างจากทุกวัน
โคมแดงที่แขวนเรียงรายตามระเบียงไม้แกว่งไกวเบา ๆ ตามแรงลม
เสียงพิณแผ่วหวานลอยลงมาจากชั้นบน
ผสมกับเสียงหัวเราะของแขกผู้มาเยือน
แต่ภายในห้องรับรองด้านในสุดของหอ
กลับเงียบสงบอย่างประหลาด
หลินเซียงหลัวกำลังนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
ปลายนิ้วเรียวยาวของนางพลิกหน้าสมุดบัญชีอย่างช้า ๆ
แสงแดดยามสายส่องผ่านม่านไหมบาง
ทาบลงบนใบหน้างดงามของนาง
ในขณะนั้นเอง
สาวใช้คนสนิทรีบเดินเข้ามา
ก่อนจะค้อมศีรษะ
“เถ้าแก่เนี้ย มีแขกมาขอพบเจ้าค่ะ”
หลินเซียงหลัวยกสายตาขึ้นเล็กน้อย
“แขกผู้ใด”
สาวใช้ลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ
“คุณหนูจาก…ตระกูลหลินเจ้าค่ะ”
ปลายนิ้วของหลินเซียงหลัวหยุดชะงักเพียงชั่วครู่
จากนั้นรอยยิ้มบางก็ปรากฏบนริมฝีปาก
“เชิญเข้ามา”
ไม่นานนัก
ประตูห้องก็เปิดออก
หญิงสาวสองคนก้าวเข้ามาภายใน
คนหนึ่งสวมชุดไหมสีชมพูอ่อน
อีกคนสวมชุดสีฟ้า
ใบหน้าของทั้งสองงดงามตามแบบบุตรสาวตระกูลใหญ่
แต่บนแก้มด้านซ้ายของคนพี่
กลับมี รอยแผลเป็นจาง ๆ
แม้จะถูกแต่งหน้าปกปิดไว้
แต่ก็ยังไม่อาจซ่อนมันได้ทั้งหมด
สายตาของหลินเซียงหลัวหยุดอยู่ที่รอยแผลนั้นเพียงครู่เดียว
ในใจของนางกลับหัวเราะเบา ๆ
แผลนั้น…คือของขวัญจากข้าเอง
หญิงสาวทั้งสองค้อมศีรษะเล็กน้อย
“คารวะเถ้าแก่เนี้ยหอเยว่เซียง”
หลินเซียงหลัวยกถ้วยชาขึ้นจิบ
ก่อนจะตอบเรียบ ๆ
“ไม่ต้องมากพิธี”
“พวกเจ้ามีเรื่องใดจึงมาพบข้า”
หญิงสาวคนน้องรีบพูดขึ้น
“เราได้ยินชื่อเสียงของหอเยว่เซียงมานาน”
“ว่าที่นี่มีทั้งครีมบำรุงผิวและยารักษาแผลที่หาไม่ได้จากที่อื่น”
นางชำเลืองมองใบหน้าของพี่สาว
ก่อนพูดต่อเบา ๆ
“พี่สาวข้ามีแผลที่ใบหน้า”
“เราจึงอยากขอความช่วยเหลือจากเถ้าแก่เนี้ย”
หลินเซียงหลัวมองพวกนางนิ่ง ๆ
ก่อนจะวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา
“ยาของหอเยว่เซียง…”
นางพูดช้า ๆ
“ไม่ใช่ของที่ขายให้ใครก็ได้”
คำพูดนั้นทำให้สองพี่น้องชะงักไปเล็กน้อย
คนพี่รีบพูดขึ้น
“เรายินดีจ่ายเงินเท่าใดก็ได้”
หลินเซียงหลัวหัวเราะเบา ๆ
“เงินหรือ…”
“หอเยว่เซียงไม่เคยขาดเงิน”
นางลุกขึ้นยืน
เดินเข้ามาใกล้เล็กน้อย
สายตาของนางกวาดมองแผลบนใบหน้าของหญิงสาวอย่างพิจารณา
“แผลนี้…”
“ไม่ได้เกิดขึ้นไม่นาน”
หญิงสาวทั้งสองชะงักเล็กน้อย
หลินเซียงหลัวพูดต่อ
“ยาที่ใช้รักษา ต้องตรวจแผลด้วยตัวเองก่อน”
“และต้องรักษาต่อเนื่องหลายครั้ง”
“จึงจะจางลงได้”
คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของสองพี่น้องสว่างขึ้นทันที
“จริงหรือ”
หลินเซียงหลัวยิ้มบาง
“แต่มีเงื่อนไข”
หญิงสาวทั้งสองรีบถาม
“เงื่อนไขใด”
หลินเซียงหลัวหันกลับไปนั่งที่เดิม
ก่อนพูดอย่างสงบ
“ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป”
“พวกเจ้าต้องมาที่หอเยว่เซียงทุกสามวัน”
“ข้าจะเป็นคนตรวจแผลและปรุงยาให้ด้วยตัวเอง”
สองพี่น้องสบตากัน
แม้จะรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย
แต่แผลบนใบหน้านั้นสำคัญเกินกว่าจะปล่อยไว้
สุดท้าย
คนพี่ก็พยักหน้า
“เช่นนั้น…เราฝากตัวด้วย”
หลินเซียงหลัวยิ้มบาง
สายตาของนางลึกและเย็น
“ดี”
“เช่นนั้นเราจะเริ่มรักษาในวันพรุ่งนี้”
หญิงสาวทั้งสองค้อมศีรษะ
ก่อนจะลุกขึ้นลา
เมื่อประตูห้องปิดลง
บรรยากาศก็กลับมาเงียบอีกครั้ง
สาวใช้คนสนิทเดินเข้ามาใกล้
ก่อนถามเบา ๆ
“เถ้าแก่เนี้ย…ท่านตั้งใจจะรักษาจริงหรือเจ้าคะ”
หลินเซียงหลัวหัวเราะเบา ๆ
ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง
สายตาของนางมองออกไปยังถนนด้านล่าง
“แน่นอน”
นางพูดช้า ๆ
“ข้าจะรักษา”
ลมยามสายพัดม่านหน้าต่างให้ไหวเบา ๆ
ริมฝีปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย
“แต่ก่อนจะรักษาแผลบนใบหน้า…”
ดวงตาของนางเย็นลง
“ข้าจะต้องรู้ให้ได้ก่อน”
“ว่าในคืนไฟไหม้เมื่อสิบปีก่อน…”
“พวกมันมีส่วนเกี่ยวข้องมากแค่ไหน”
โคมแดงของหอเยว่เซียงแกว่งไกวเบา ๆ
และกระดานหมากแห่งการแก้แค้น
กำลังเริ่มเดินอีกครั้ง
YOU MAY ALSO LIKE
