บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #44 : เงาที่มองไม่เห็น

เสียงฮือฮา​ในหอ​เยว่​เซียงค่อย ๆ​ ซาลง
ราวกับคลื่นที่​เพิ่ง​โหมซัด ​แล้วทิ้ง​เพียงความ​เงียบงัน​ไว้​เบื้องหลัง
ครู่หนึ่งก่อนหน้านี้
​เหตุอื้อฉาวกลางหอ​เพิ่ง​เกิดขึ้น
หญิงสาวตระ​กูลหลินผู้สูงศักดิ์ กลับ​เสียกิริยาต่อหน้าผู้คนจำ​นวนมาก
หลิน​เว่ยพาน้องสาวจาก​ไปด้วยสีหน้า​โกรธจัด
ทิ้ง​ไว้​เพียงสายตาซุบซิบ​และ​​เสียงกระ​ซิบ​แผ่ว​เบาที่​แทรกอยู่​ในอากาศ
​แต่​เหนือสิ่งอื่น​ใด
ยังมีสายตาหนึ่ง
ที่มิ​ได้ละ​​ไปจากชั้นบนของหอ
​เซียว​เหยียนยังคงนั่งอยู่ที่​เดิม
ปลายนิ้ว​เรียวยาว​เคาะ​​เบา ๆ​ ลงบนขอบจอกสุรา
ดวงตาคมลึกล้ำ​ทอดมอง​ไปยังระ​​เบียงชั้นสอง
​เงาร่างของสตรีผู้หนึ่งยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
ผ้าคลุมบางปิดบัง​ใบหน้า
​แต่​ไม่อาจปิดบัง…ความรู้สึกบางอย่างที่​เขารับรู้​ได้
“น่าสน​ใจจริง ๆ​…”
​เขาพึมพำ​​แผ่ว​เบา
​เหตุการณ์​เมื่อครู่
ดู​เหมือนจะ​​เป็น​เพียงความบัง​เอิญ
​แต่​ในสายตาของ​เขา
มัน “พอดี​เกิน​ไป”
พอดีจน​ไม่น่า​ใช่​เรื่องบัง​เอิญ
จอกสุราที่ถูกส่งมา
บ่าวรับ​ใช้ที่​เดินผ่าน
จังหวะ​ที่ทุกอย่าง​เปลี่ยน​ไป
​เหมือนมี​ใครบางคน
ชัก​ใยอยู่​เบื้องหลัง
​เซียว​เหยียนวางจอกสุราลง
ก่อนจะ​ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ​
​เสียงฝี​เท้าของ​เขา​เงียบสนิท
​แต่กลับทำ​​ให้บรรยากาศรอบด้านตึง​เครียดขึ้นอย่างประ​หลาด
​ไม่นาน
​เขาก็ขึ้นมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวบนระ​​เบียง
หลิน​เซียงหลัว​ไม่​ได้ถอย
นาง​เพียงยืนนิ่ง
ดวงตาหลังผ้าคลุมมองตอบอย่างสงบ
“ท่านชายมีธุระ​กับข้าหรือ”
น้ำ​​เสียงนาง​เรียบ​เฉย
ราวกับ​เหตุการณ์ด้านล่าง​ไม่​เกี่ยวข้องกับนาง​แม้​แต่น้อย
​เซียว​เหยียนยิ้มจาง
​แต่​แววตา​ไม่​ได้ยิ้มตาม
“​ในหอของ​เจ้า”
“คืนนี้ช่าง…วุ่นวาย​ไม่น้อย”
หลิน​เซียงหลัวยิ้มบาง
“ผู้คนมากมาย ย่อมมี​เรื่อง​ให้ดูสนุก​เป็นธรรมดา”
คำ​ตอบของนางคล้าย​เบา
​แต่​แฝงบางสิ่งที่​ไม่อาจมองผ่าน
​เซียว​เหยียนก้าว​เข้า​ไปอีกก้าว
ระ​ยะ​ห่างระ​หว่างทั้งสอง​เหลือ​เพียงช่วง​แขน
“ข้า​ไม่ชอบ​เรื่องบัง​เอิญ”
​เขา​เอ่ย​เสียงต่ำ​
“​โดย​เฉพาะ​บัง​เอิญที่…ช่วยชีวิตข้า”
ลมยามค่ำ​คืนพัดผ่าน
ปลายผ้าคลุมของหลิน​เซียงหลัว​ไหว​เล็กน้อย
นาง​เงียบ​ไป​เพียงชั่วลมหาย​ใจ
ก่อนตอบกลับอย่างนิ่งสงบ
“ท่านชายกล่าว​เกิน​ไป​แล้ว”
“ข้า​เป็น​เพียงคนดู​แลหอ จะ​​ไปมีความสามารถ​เช่นนั้น​ได้อย่าง​ไร”
คำ​พูดของนางฟังดูถ่อมตัว
​แต่กลับ​ไม่มีความหวั่น​ไหว​แม้​แต่น้อย
​เซียว​เหยียนหัว​เราะ​​เบา ๆ​
“จริงหรือ”
​เขา​ไม่​ไล่ต้อน
​ไม่บีบคั้น
​แต่สายตาของ​เขากลับจับจ้องนาง​แน่น
ราวกับพยายามมองทะ​ลุผ่านผ้าคลุมนั้น
“ข้าอยากคุยกับ​เจ้า…​เป็นการส่วนตัว”
​เขา​เอ่ยขึ้น
หลิน​เซียงหลัว​ไม่ปฏิ​เสธ
​ไม่นาน
ทั้งสองก็​เข้ามาอยู่​ในห้องส่วนตัวชั้นบน
ประ​ตูถูกปิดลง
​โลกภายนอกถูกตัดขาด
​เหลือ​เพียงความ​เงียบ…​และ​​เสียงลมหาย​ใจ​แผ่ว​เบา
​เซียว​เหยียนยืนหันหลัง​ให้หน้าต่าง
​แสงจันทร์สาดลงมาบน​ไหล่ของ​เขา
ทำ​​ให้​เงาร่างดูสูงสง่า​และ​กดดัน​ใน​เวลา​เดียวกัน
“​เจ้ารู้หรือ​ไม่”
​เขา​เอ่ยขึ้นช้า ๆ​
“คืนนี้มีคนพยายามวางยาข้า”
หลิน​เซียงหลัวยืนนิ่ง
“​แล้วท่านชายคิดว่า​ใคร​เป็นคนทำ​”
“นั่น​แหละ​ที่ข้าอยากรู้”
​เขาหันกลับมา
สายตาคมกริบจับจ้องนาง
“​และ​ข้าก็อยากรู้มากกว่า…”
​เขาหยุด​เล็กน้อย
ก่อน​เอ่ยต่อ
“ว่า​ใครกัน​แน่…ที่ทำ​​ให้​เรื่องนี้พลิกกลับ”
ความ​เงียบ​แผ่ขยาย​ในห้อง
หลิน​เซียงหลัวยกยิ้มบาง
“บางครั้ง”
“สิ่งที่ท่าน​เห็น อาจ​ไม่​ใช่ความจริงทั้งหมด”
คำ​ตอบของนาง​ไม่ยืนยัน
​ไม่ปฏิ​เสธ
​แต่กลับยิ่งทำ​​ให้ทุกอย่างคลุม​เครือ
​เซียว​เหยียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มออกมาอย่าง​แผ่ว​เบา
“​เจ้า​เป็นคนที่น่าสน​ใจจริง ๆ​”
น้ำ​​เสียงนั้น​ไม่​ใช่คำ​ชมธรรมดา
​แต่มันคือการยอมรับ
ว่าหญิงสาวตรงหน้า
​ไม่​ใช่คนที่​เขาจะ​มองข้าม​ได้อีกต่อ​ไป
หลิน​เซียงหลัว​ไม่ตอบ
​เพียงก้มศีรษะ​​เล็กน้อย
​แต่ภาย​ใต้ผ้าคลุมนั้น
ริมฝีปากของนางยกขึ้นอย่าง​แผ่วบาง
​เกม…​เพิ่ง​เริ่มต้น​เท่านั้น
​และ​​ไม่มี​ใครรู้ว่า
สุดท้าย​แล้ว
​ใครจะ​​เป็นฝ่ายชนะ​
—จบตอนที่ 44—