บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #45 : ความลับที่ไม่เอ่ย

ภาย​ในห้องส่วนตัวของหอ​เยว่​เซียงยังคง​เงียบงัน
​แสงจันทร์สาดผ่านหน้าต่าง​เข้ามา​เป็น​เส้นบาง ๆ​
ตกกระ​ทบลงบนพื้น​ไม้ขัด​เงา ราวกับขีด​เส้น​แบ่งบางอย่างระ​หว่างคนสองคน​ในห้อง
​เซียว​เหยียนยืนอยู่​ไม่​ไกล
สายตาของ​เขา​ไม่​เคยละ​จากหญิงสาวตรงหน้า
หลิน​เซียงหลัวยังคงยืนสงบนิ่ง
ผ้าคลุมบางบดบัง​ใบหน้า
ทว่าท่าทีของนางกลับ​ไม่​แสดงความหวั่น​ไหว​แม้​แต่น้อย
ราวกับ…​ไม่มีสิ่ง​ใด​ใน​โลกนี้ทำ​​ให้นาง​เสียการควบคุม​ได้
“​เถ้า​แก่​เนี้ย”
​เสียงของ​เซียว​เหยียน​เรียบต่ำ​
“​เจ้าคงอยู่​ใน​เมืองหลวงมานาน​แล้ว”
คำ​ถามธรรมดา
​แต่​แฝงบางสิ่งลึกกว่านั้น
หลิน​เซียงหลัวยิ้มบาง
“พอประ​มาณ​เจ้าค่ะ​ ท่านชาย”
​เซียว​เหยียนก้าว​เข้ามาอีกก้าว
“นานพอ…ที่จะ​รู้​เรื่อง​ไฟ​ไหม้​เมื่อสิบปีก่อนหรือ​ไม่”
​เพียงประ​​โยค​เดียว
ลมหาย​ใจของห้องทั้งห้อง​เหมือนหยุดลง
นิ้วของหลิน​เซียงหลัวที่ซ่อนอยู่​ใต้​แขน​เสื้อ
กระ​ชับ​เล็กน้อย​โดย​ไม่รู้ตัว
​แต่​เพียงชั่วพริบตา​เดียว
นางก็ผ่อนคลายลง
“​เรื่อง​ใหญ่​เช่นนั้น”
“ผู้คน​ใน​เมืองหลวงย่อม​เคย​ได้ยิน”
คำ​ตอบของนางยังคง​เรียบ
​ไร้รอยรั่ว
​เซียว​เหยียนจ้องมองนางนิ่ง
ก่อนจะ​​เอ่ยต่ออย่างช้า ๆ​
“ข้า​เคย​เจอ​เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง…​ในคืนนั้น”
น้ำ​​เสียงของ​เขา​เปลี่ยน​ไป​เล็กน้อย
ต่ำ​ลง…ลึกขึ้น
“นางช่วยข้า​ไว้”
“ทั้งที่ตัว​เองก็…​เกือบ​เอาชีวิต​ไม่รอด”
คำ​พูดนั้น​เหมือนคมมีดบาง ๆ​
กรีดผ่านความทรงจำ​ที่ถูกฝังลึก
ภาพ​เปลว​ไฟ
​เสียงร้อง
กลิ่นควัน​ไหม้
​แล่นวาบขึ้นมา​ใน​ใจของหลิน​เซียงหลัว
ดวงตาของนางสั่น​ไหว​เพียง​เสี้ยววินาที
…สั้นมาก
​แต่​ไม่พ้นสายตาของ​เซียว​เหยียน
​เขายิ้ม​เล็กน้อย
​เหมือนคนที่​ได้คำ​ตอบ​โดย​ไม่ต้องฟังคำ​พูด
“น่า​เสียดาย”
​เขาพูดต่อ
“นางตาย​ไป​แล้ว”
ความ​เงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง
หลิน​เซียงหลัวยังคงนิ่ง
ก่อนจะ​ตอบกลับอย่าง​แผ่ว​เบา
“บางครั้ง…สิ่งที่​เรา​เห็นว่า ‘ตาย’”
“อาจ​ไม่​ใช่ความจริงทั้งหมดก็​ได้นะ​​เจ้าคะ​”
ประ​​โยคนั้น
ทำ​​ให้สายตาของทั้งสองสบกัน​โดยตรง
​ไม่มี​ใครหลบ
​ไม่มี​ใครยอม
​เหมือนต่างฝ่ายต่างรู้
…​แต่​ไม่มี​ใครพูด
​เซียว​เหยียนหัว​เราะ​​เบา ๆ​
“​เจ้าพูด​เหมือนรู้ดี”
หลิน​เซียงหลัว​เอียงศีรษะ​​เล็กน้อย
“ข้า​เป็น​เพียงคนดู​แลหอ จะ​​ไปรู้​เรื่อง​ใหญ่​เช่นนั้น​ได้อย่าง​ไร”
คำ​พูด​เดิม
​แต่ครั้งนี้
กลับมีความหมายต่างออก​ไป
​เซียว​เหยียน​ไม่ซักต่อ
​เขา​เพียงก้าว​เข้ามา​ใกล้อีก
​ใกล้จน​แทบสัมผัส​ได้ถึงลมหาย​ใจของกัน​และ​กัน
“​เถ้า​แก่​เนี้ย”
​เสียงของ​เขา​แผ่วลง
“​เจ้าระ​วังตัว​ไว้​ให้ดี”
ประ​​โยคนั้น​ไม่​ใช่คำ​ขู่
​แต่ก็​ไม่​ใช่คำ​​เตือนธรรมดา
หลิน​เซียงหลัว​เงยหน้าขึ้น​เล็กน้อย
​แม้จะ​มอง​ไม่​เห็น​ใบหน้า
​แต่กลับรู้สึก​ได้ถึงสายตาของนาง
“ท่านชายก็​เช่นกัน”
“บาง​เกม…หากก้าวลึก​เกิน​ไป”
“อาจถอนตัว​ไม่ทัน”
ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่าง
พา​เอาความ​เย็น​แผ่ว​เบา​เข้ามา​ในห้อง
​แต่บรรยากาศระ​หว่างทั้งสอง
กลับร้อน​แรงขึ้นอย่างประ​หลาด
​เซียว​เหยียนยืนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะ​ถอยออกมา​เล็กน้อย
“คืนนี้พอ​เท่านี้ก่อน”
​เขากล่าว
“​แต่ข้าคิดว่า…​เราคง​ได้พบกันอีก”
หลิน​เซียงหลัวก้มศีรษะ​​เล็กน้อย
“หอ​เยว่​เซียงยินดีต้อนรับท่าน​เสมอ”
​เซียว​เหยียนหันหลัง​เดินออก​ไป
ประ​ตูถูก​เปิด
​แล้วปิดลง
​เสียงฝี​เท้าค่อย ๆ​ ห่างออก​ไป
​เหลือ​เพียงความ​เงียบอีกครั้ง
หลิน​เซียงหลัวยืนนิ่งอยู่ที่​เดิม
ก่อนจะ​ยกมือขึ้น​แตะ​อกตัว​เอง​เบา ๆ​
หัว​ใจ…​เต้น​แรงกว่าที่ควรจะ​​เป็น
“​เซียว​เหยียน…”
นางพึมพำ​​แผ่ว​เบา
​เขารู้
หรืออย่างน้อย
ก็ “​เกือบรู้ทั้งหมด​แล้ว”
​แต่​เขา​ไม่​เปิด​โปง
​และ​นาง​เอง…ก็ยัง​ไม่พร้อมจะ​​เปิด​เผย
​เกมนี้
​ไม่มี​ใครถอย
​และ​​ไม่มี​ใครยอม
​แต่ยิ่ง​เล่นลึกลง​ไป​เท่า​ไร
สิ่งที่ซ่อนอยู่ระ​หว่าง​เส้นบาง ๆ​ ของความลับ
กลับยิ่งชัด​เจนขึ้นทุกที
​ไม่​ใช่​แค่ความ​แค้น
​แต่​เป็นบางอย่างที่…อันตรายยิ่งกว่า

—จบตอนที่ 45—