บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #46 : วังวนแห่งเงา
รุ่งเช้าหลังค่ำคืนอันวุ่นวาย หอเยว่เซียงยังคงเปิดรับแขกเช่นเดิม
เสียงพิณยังบรรเลงแผ่วเบา เสียงหัวเราะยังลอยคลออยู่ในอากาศ โคมแดงแกว่งไกวตามแรงลมราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ทว่าใต้ภาพลวงตาอันงดงามนั้น
ความตึงเครียดกลับก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน
หลินเซียงหลัวยืนอยู่บนชั้นสอง มองลงไปยังโถงด้านล่างด้วยสายตานิ่งสงบ ปลายนิ้วเรียวยกแตะราวระเบียงเบา ๆ คล้ายกำลังรอคอยบางสิ่ง
และไม่นาน…
เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านหน้า
ทหารหลวงจำนวนหนึ่งกรูกันเข้ามาในหอเยว่เซียงอย่างไม่เกรงใจผู้ใด
ผู้คนแตกตื่น เสียงพูดคุยเงียบลงในพริบตา
บุรุษผู้เป็นผู้นำก้าวเข้ามาด้านหน้า
ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชา
หลินเว่ย
“ตรวจค้น”
คำสั่งสั้น กระชับ และไม่เปิดโอกาสให้ใครปฏิเสธ
บรรยากาศในหอพลันแข็งตัว
แต่ก่อนที่เหล่าทหารจะเคลื่อนไหว
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างเรียบเฉย
“หลินเว่ย เจ้าช่างรีบร้อนเสียจริง”
ทุกสายตาหันไป
บุรุษในอาภรณ์สง่างามก้าวเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ
ทว่าทุกย่างก้าวกลับกดดันผู้คนโดยไม่ต้องเอ่ยวาจา
เซียวเหยียน
เขาหยุดยืนเบื้องหน้าหลินเว่ย สายตาเรียบนิ่งแต่เฉียบคม
“หอแห่งนี้อยู่ภายใต้การดูแลของราชสำนัก”
“การตรวจค้น…ควรมีเหตุผลที่หนักแน่นกว่านี้”
หลินเว่ยขมวดคิ้ว
“เมื่อคืนเกิดเรื่องอื้อฉาว ข้ามีสิทธิ์สงสัย”
เซียวเหยียนยิ้มบาง
“หรือเจ้ากำลังใช้ ‘ความโกรธ’ มากกว่า ‘เหตุผล’ กันแน่”
คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าไหม
หลินเว่ยเงียบไปครู่หนึ่ง
สายตาทั้งสองปะทะกันกลางโถง
ไร้เสียง แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน
บนชั้นสอง
หลินเซียงหลัวมองภาพนั้นอย่างเงียบงัน
ดวงตาภายใต้ผ้าคลุมสั่นไหวเพียงเล็กน้อย
เซียวเหยียน…
เขามาเร็วเกินคาด
หรือบางที…เขาอาจ “ตั้งใจมา”
“จริงสิ”
เซียวเหยียนเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
“ข้าเพิ่งได้รับรายงานคดีหนึ่ง”
หลินเว่ยหันกลับมามอง
“ว่ามีการลักลอบขนเงินหลวง ผ่านสถานที่ที่ไม่มีใครสงสัย”
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย
ก่อนเงยหน้ามองขึ้นไปยังชั้นสอง
สายตานั้น…ตรงไปยังหลินเซียงหลัว
ชัดเจน
ตั้งใจ
และแฝงความหมาย
“ข้ากำลังคิดจะสืบเรื่องนี้อย่างจริงจัง”
คำพูดนั้นตกลงกลางห้อง
ราวกับโยนหินลงในสระนิ่ง
หลินเซียงหลัวนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที
ก่อนจะยิ้มบาง
นี่ไม่ใช่คำบอกเล่า
แต่เป็น…การหยั่งเชิง
เขากำลังรอดูว่านางจะ “ขยับ” อย่างไร
ยังไม่ทันที่สถานการณ์จะคลี่คลาย
เสียงเอะอะก็ดังขึ้นจากหน้าหอ
“ช่วยด้วย!”
ชายผู้หนึ่งถูกหามเข้ามาในสภาพเลือดท่วมกาย
เสื้อผ้าฉีกขาด ลมหายใจรวยริน
ผู้คนแตกตื่นอีกครั้ง
หลินเซียงหลัวไม่ลังเล
นางรีบลงมาทันที
“พาเขาไปด้านใน!”
น้ำเสียงเด็ดขาด ต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง
เซียวเหยียนมองตาม
สายตาเขาจับจ้องไปยังแขนเสื้อของชายผู้นั้น
ตราสัญลักษณ์เล็ก ๆ ที่แทบมองไม่เห็น
แต่เขารู้ดี
มันเกี่ยวข้องกับ…เงินหลวง
ภายในห้องรักษา
กลิ่นเลือดจาง ๆ ลอยคลุ้ง
หลินเซียงหลัวลงมือรักษาอย่างรวดเร็ว
มือของนางนิ่ง มั่นคง และแม่นยำ
ราวกับเคยผ่านสถานการณ์เช่นนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
เซียวเหยียนยืนพิงเสา มองทุกการเคลื่อนไหว
แววตาลึกขึ้นอย่างครุ่นคิด
“เจ้าดูไม่เหมือนเพียงเจ้าของหอ”
เขาเอ่ย
หลินเซียงหลัวไม่เงยหน้า
“ในสถานที่เช่นนี้ หากไม่เก่งพอ ก็คงอยู่ไม่ได้”
คำตอบเรียบง่าย
แต่ปิดบังความจริงไว้อย่างแนบเนียน
ทันใดนั้น
ชายบาดเจ็บคว้าข้อมือนางแน่น
“อย่าไว้ใจ…พวกมัน…”
เสียงแผ่วเบาแทบไร้เรี่ยวแรง
ก่อนมือจะคลายลง
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ
เซียวเหยียนหรี่ตา
“ดูเหมือน…เรื่องนี้จะไม่ธรรมดา”
เขาก้าวเข้ามาใกล้
ใกล้พอจะเห็นแววตาของนางผ่านผ้าคลุม
“และดูเหมือนว่า…เจ้าจะเกี่ยวข้องกับมันมากกว่าที่คิด”
หลินเซียงหลัวหยุดมือ
ก่อนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“หรืออาจเป็นท่าน…ที่เพิ่งเริ่มเข้าใกล้ความจริง”
คำตอบนั้นไม่ปฏิเสธ
ไม่ยอมรับ
แต่เปิดช่องว่างบางอย่างขึ้นมา
สายตาทั้งสองสบกัน
เงียบ
แต่รุนแรง
เหมือนต่างฝ่ายต่างรู้
แต่ไม่มีใครยอมเอ่ย
“ร่วมมือกับข้า”
เซียวเหยียนเอ่ยขึ้นในที่สุด
ตรงไปตรงมา
หลินเซียงหลัวนิ่งไป
เพียงชั่วครู่
ก่อนจะตอบ
“แล้วท่าน…จะเชื่อข้าได้หรือ”
คำถามนั้นย้อนกลับอย่างเฉียบคม
เซียวเหยียนยิ้มบาง
“ข้าไม่เคยเชื่อใคร”
“แต่ข้าเลือกได้…ว่าจะใช้ใคร”
คำตอบนั้นทั้งเย็นชาและจริงจัง
หลินเซียงหลัวหัวเราะแผ่ว
“เช่นนั้น…เราก็คงเหมือนกัน”
ลมพัดผ่านหน้าต่าง
พาเอากลิ่นเลือดและความลับที่ยังไม่เปิดเผย ลอยวนอยู่ในอากาศ
ความร่วมมือที่ไม่ใช่ความไว้ใจ
และความใกล้ชิดที่แฝงไปด้วยระยะห่าง
กำลังก่อตัวขึ้น
โดยไม่มีใครรู้ว่า
สุดท้ายแล้ว
มันจะนำพาไปสู่การร่วมมือ…
หรือหายนะ
—จบตอนที่ 46—
??’? พูดคุยท้ายตอน
ตอนนี้เรื่องเริ่ม “เปิดหน้ากันมากขึ้น” แล้วนะคะ ✨
พระเอกรู้ นางเอกรู้ แต่ทั้งคู่เลือกจะ “ไม่พูด” และใช้กันเป็นหมากในเกมแทน
ความสัมพันธ์เลยจะเริ่มเปลี่ยนจาก
??‘? ศัตรู / ระแวง
ไปเป็น
??‘? พันธมิตรจำเป็น (แต่ยังไม่ไว้ใจกัน)
และคดี “เงินหลวง” จะเป็นเส้นหลักที่ดึงทั้งสองเข้าหากันมากขึ้นเรื่อย ๆ ค่ะ
ในตอนต่อไป…
ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังตัวจริง?
และความจริงเรื่องไฟไหม้เมื่อสิบปีก่อน…ใกล้จะถูกเปิดเผยแล้วหรือยัง?
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ??’?
ถ้าชอบโทนแบบนี้ ตอนหน้าจะพา “พีคขึ้นอีกขั้น” แน่นอนค่ะ
YOU MAY ALSO LIKE
