บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #47 : ใต้เงาความจริง
ค่ำคืนในเมืองหลวงเงียบงันกว่าปกติ
ท้องฟ้ามืดครึ้ม ไร้แสงดาว มีเพียงแสงโคมจากหอเยว่เซียงที่ยังส่องสว่างอยู่ท่ามกลางความมืด ราวกับดอกบุปผาที่เบ่งบานอยู่กลางหนองโคลน
ภายในห้องด้านในสุดของหอ
ชายบาดเจ็บจากเมื่อกลางวันยังคงหมดสติอยู่บนเตียง
หลินเซียงหลัวนั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้ มือเรียวค่อย ๆ บดสมุนไพรลงในถ้วยหินอย่างช้า ๆ กลิ่นยาอ่อนจางลอยคลุ้งทั่วห้อง
ทว่าในความเงียบนั้น
นางกลับรู้ดี
คืนนี้…จะไม่มีทางสงบ
“นายหญิง”
สาวใช้คนสนิทรีบเดินเข้ามา สีหน้าร้อนรน
“มีคนของทางวังแอบตามดูหอเราอีกแล้วเจ้าค่ะ”
มือของหลินเซียงหลัวหยุดลงเพียงชั่วครู่
ก่อนบดสมุนไพรต่ออย่างไม่รีบร้อน
“คนของเซียวเหยียน?”
“เจ้าค่ะ”
นางยิ้มบาง
ไม่แปลกใจนัก
หลังจากวันนี้ เขาย่อมไม่ปล่อยให้นางเคลื่อนไหวโดยง่ายอีกแล้ว
บุรุษผู้นั้น…
ภายนอกดูสุขุมเยือกเย็น แต่แท้จริงกลับเป็นคนที่ระวังตัวจนแทบไม่เชื่อใคร
ยิ่งเริ่มสงสัย
ก็ยิ่งจับตา
และยิ่งเข้าใกล้ความจริง
เขาก็ยิ่งอันตราย
ทันใดนั้น
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง
สั้น หนัก และเป็นจังหวะเฉพาะ
ดวงตาของหลินเซียงหลัวเปลี่ยนไปทันที
“ให้เขาเข้ามา”
ประตูถูกเปิดออก
ชายในชุดดำก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ใบหน้าถูกปกปิดครึ่งหนึ่ง
เขาคุกเข่าลง
“นายท่านส่งข่าวมา”
หลินเซียงหลัวนิ่งเงียบ
ก่อนรับจดหมายลับมาเปิดอ่าน
เพียงไม่กี่บรรทัด
แต่ทำให้แววตาของนางเย็นลงช้า ๆ
“บัญชีเงินหลวงกำลังจะถูกเคลื่อนย้าย”
“คนของฮองเฮาจะลงมือกำจัดพยานคืนนี้”
“เซียวเหยียนเริ่มเข้าใกล้ความจริงเกินไปแล้ว”
ลมหายใจของนางแผ่วลงเล็กน้อย
เซียวเหยียน…
กำลังเดินเข้าไปในหลุมที่อันตรายที่สุด
โดยไม่รู้เลยว่า
ศัตรูของเขา ไม่ได้มีเพียงตระกูลหลิน
แต่รวมถึงคนในวังหลวงด้วย
“นายท่านมีคำสั่งหรือไม่”
ชายชุดดำเอ่ยถาม
หลินเซียงหลัวหลุบตาลง
เงาโคมสะท้อนผ่านดวงตาของนางอย่างเงียบงัน
“ยัง”
“แต่หากคืนนี้เกิดเรื่อง…”
นางเว้นเสียงเบา ๆ
ก่อนกล่าวต่อ
“ช่วยคนได้ก็ช่วย”
ชายชุดดำชะงักเล็กน้อย
คล้ายประหลาดใจ
เพราะคนที่นางกำลังพูดถึง
คือองค์รัชทายาท
บุรุษที่นายท่านไม่ต้องการให้นางเข้าใกล้มากที่สุด
หลังชายชุดดำจากไป
หลินเซียงหลัวจึงลุกขึ้นยืน
นางเดินไปยังหน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน
สายลมเย็นพัดผ่านเส้นผมเบา ๆ
หัวใจของนางกลับสับสนอย่างประหลาด
ตั้งแต่เมื่อใดกัน…
ที่นางเริ่มกังวลเรื่องของเซียวเหยียนมากขึ้นเรื่อย ๆ
ทั้งที่ควรใช้เขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง
แต่ยามเห็นสายตาของเขา
ยามได้ยินน้ำเสียงนั้น
นางกลับเริ่มลังเล
ลังเล…แม้แต่กับตัวเอง
อีกด้านหนึ่ง
ภายในตำหนักรัชทายาท
เซียวเหยียนกำลังมองบัญชีลับในมือ
แสงเทียนส่องกระทบใบหน้าคมคายของเขา
สีหน้าเรียบนิ่ง
แต่แววตากลับเย็นลึก
“เงินจำนวนนี้หายไปจากคลังหลวงเมื่อสิบปีก่อน…”
เขาพึมพำ
“และเส้นทางทั้งหมด กลับเชื่อมไปที่ตระกูลหลิน”
คนสนิทด้านหลังเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“จะให้กระหม่อมส่งคนไปจับตระกูลหลินหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
เซียวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนส่ายหน้า
“ยังไม่ถึงเวลา”
เขาวางบัญชีลงช้า ๆ
“ปลาใหญ่…ต้องใช้เหยื่อล่อ”
และตอนนี้
เหยื่อที่ดีที่สุด
อาจไม่ใช่เงินหลวง
แต่เป็น…
“หลินเซียงหลัว”
ค่ำคืนเดียวกันนั้น
รถม้าสีดำคันหนึ่งแล่นออกจากเมืองหลวงอย่างเงียบงัน
ภายในรถม้า
ชายชราผู้หนึ่งถูกมัดมือไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขาคืออดีตขุนนางกรมคลัง
และเป็นหนึ่งในพยานที่รู้เรื่องเงินหลวงเมื่อสิบปีก่อน
ทว่าในขณะที่ขบวนกำลังผ่านป่าด้านนอก
ลูกธนูหลายดอกก็พุ่งฝ่าอากาศเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“คุ้มกัน!”
เสียงร้องดังลั่น
ทันใดนั้นเอง
เงาร่างหนึ่งกลับพุ่งลงมาจากต้นไม้
กระบี่วาววับสะท้อนแสงจันทร์
รวดเร็ว เด็ดขาด และเฉียบคม
เสียงโลหะปะทะกันดังขึ้นท่ามกลางความมืด
คนของฮองเฮาถูกสังหารไปหลายคนในพริบตา
ชายชราบนรถม้าตัวสั่นเทา
ก่อนเงาร่างในชุดดำจะเข้ามาตัดเชือกให้เขา
“หนีไป”
น้ำเสียงนั้นเย็นเรียบ
แต่ชายชรากลับชะงัก
ดวงตาเบิกกว้าง
“ท่าน…คือ…”
เขามองเห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งใต้ผ้าคลุม
งดงาม เย็นชา และคล้ายใครบางคนอย่างประหลาด
แต่ยังไม่ทันเอ่ยจบ
เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอีกระลอก
กำลังเสริมจากทางวังมาถึงแล้ว
เงาร่างชุดดำจึงถอยกลับอย่างรวดเร็ว
หายเข้าไปในความมืดราวกับไม่เคยมีตัวตน
เช้าวันต่อมา
ข่าวพยานหลบหนีแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง
ตำหนักฮองเฮาปั่นป่วน
ตระกูลหลินเริ่มหวาดระแวง
และเซียวเหยียน…
กำลังยืนอยู่บนระเบียงตำหนัก มองสายฝนที่เริ่มโปรยลงมาเงียบ ๆ
“หลินเซียงหลัว…”
เขาพึมพำชื่อของนางเบา ๆ
สายตาลึกจนยากคาดเดา
“เจ้ากำลังช่วยข้า…”
“หรือกำลังหลอกใช้ข้ากันแน่”
สายฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
เช่นเดียวกับเกมอันตรายที่เริ่มเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
ไม่มีใครรู้ว่า
สุดท้ายแล้ว
ระหว่างความจริง…กับหัวใจ
สิ่งใดจะถูกเปิดโปงก่อนกัน
—จบตอนที่ 47—
??’? พูดคุยท้ายตอน
ตอนนี้เริ่มเข้าสู่ช่วง “เปิดปมใหญ่” แล้วนะคะ ✨
ทั้งคดีเงินหลวง เรื่องไฟไหม้ และความเกี่ยวข้องของฮองเฮาเริ่มเชื่อมกันทีละเส้นแล้ว
ที่สำคัญคือความสัมพันธ์ของพระนางเริ่มเปลี่ยนชัดมากขึ้น
จาก “ระแวง” กลายเป็น “เริ่มห่วงโดยไม่รู้ตัว”
แต่ยิ่งใกล้กันมากเท่าไร
ความจริงที่ซ่อนอยู่ก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้นค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ ????
YOU MAY ALSO LIKE
