บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #48 : หมากที่เริ่มเปิดหน้า

สายฝน​เมื่อคืนทิ้งกลิ่นชื้น​เย็น​ไว้ทั่ว​เมืองหลวง
​เช้าวัน​ใหม่ดูสงบกว่าทุกวัน
ทว่า​เบื้องล่างของความสงบนั้น กลับ​เต็ม​ไปด้วยกระ​​แสน้ำ​​เชี่ยวที่กำ​ลังกัด​เซาะ​กันอย่าง​เงียบงัน
ข่าว “พยานกรมคลังหลบหนี” ​แพร่สะ​พัด​ไปทั่วราชสำ​นัก​ใน​เวลา​เพียงคืน​เดียว
ขุนนางหลายฝ่าย​เริ่ม​เคลื่อน​ไหว
ตำ​หนักฮอง​เฮาปิดประ​ตู​เงียบผิดปกติ
ส่วนตระ​กูลหลิน​เองก็​เริ่มส่งคนออกค้นหาทั่ว​เมือง
ทุกคนกำ​ลังหวาดกลัว
​เพราะ​หากพยานผู้นั้น​เปิดปาก
สิ่งที่จะ​ถูก​เปิด​เผย อาจ​ไม่​ใช่​เพียงคดี​เงินหลวง
​แต่อาจรวมถึง…
“​ไฟ​ไหม้​เมื่อสิบปีก่อน”
ภาย​ในหอ​เยว่​เซียง
หลิน​เซียงหลัวกำ​ลังนั่งอ่านรายงานลับอยู่ด้าน​ในห้อง
​แสงอาทิตย์ยาม​เช้าส่องผ่านม่าน​โปร่งบาง ตกกระ​ทบ​ใบหน้าครึ่งหนึ่งของนางอย่าง​เงียบงาม
​แต่ดวงตาคู่นั้นกลับ​เย็นลงทีละ​น้อย
“ตระ​กูลหลิน​เริ่ม​แตกกัน​เอง​แล้วหรือ…”
นางพึมพำ​​เบา ๆ​
​เมื่อคืนที่นางช่วยพยาน​ไว้ ​ไม่​ใช่​เพราะ​ความ​เมตตา
​แต่​เพราะ​นางรู้ดี
คนผู้นั้น…คือกุญ​แจสำ​คัญ
กุญ​แจที่จะ​​เปิดประ​ตูสู่ความจริงทั้งหมด
“นายหญิง”
สาว​ใช้คนสนิทรีบ​เดิน​เข้ามา
“องค์…​เอ่อ ท่าน​เซียวมา​เจ้าค่ะ​”
มือของหลิน​เซียงหลัวชะ​งัก​เล็กน้อย
ก่อนวางม้วนกระ​ดาษลง
“​เชิญ​เขาขึ้นมา”
​ไม่นานนัก
​เซียว​เหยียนก็​เดิน​เข้ามา​ในห้อง
วันนี้​เขา​ไม่​ได้สวมชุดทางการ
​เพียงอาภรณ์สี​เข้ม​เรียบง่าย
​แต่กลับยิ่งทำ​​ให้บุคลิกของ​เขาดูอันตรายมากขึ้น
​เหมือนคมกระ​บี่ที่​เก็บซ่อน​ไว้​ในฝัก
หลิน​เซียงหลัวลุกขึ้น​เล็กน้อย​เป็น​เชิงคำ​นับ
“ท่าน​เซียวมา​แต่​เช้า มี​เรื่อง​ใดหรือ​เจ้าคะ​”
​เซียว​เหยียนมองนางนิ่ง
ก่อนจะ​ยื่นบางอย่างวางลงบน​โต๊ะ​
มันคือ…
“ป้ายบัญชีกรมคลัง”
ดวงตาของหลิน​เซียงหลัว​ไหววูบ​เพียงนิด​เดียว
น้อยมาก
​แต่​เซียว​เหยียน​เห็น
“​เมื่อคืนมีคนช่วยพยานหนี”
​เขา​เอ่ย​เสียง​เรียบ
“ฝีมือรวด​เร็ว ​แม่นยำ​ ​และ​รู้​เส้นทางหลบหนีอย่างดี”
​เขาค่อย ๆ​ ​เงยหน้ามองนาง
“​เจ้าคิดว่า…​เป็นคน​แบบ​ใด”
ห้องทั้งห้อง​เงียบลง
หลิน​เซียงหลัวยิ้มบาง
“​ใน​เมืองหลวง​แห่งนี้ คน​เก่งมีมากมาย”
“ข้าจะ​​ไปรู้​ได้อย่าง​ไร”
​เซียว​เหยียนหัว​เราะ​​แผ่ว
“จริงหรือ”
คำ​ถามนั้นคล้ายถามลอย ๆ​
​แต่กลับหนัก​แน่นจน​เหมือนกำ​ลังกดดันนางทีละ​น้อย
​เขาก้าว​เข้ามา​ใกล้​โต๊ะ​
สายตาคมลึกจับจ้องนาง​ไม่วาง
“​เมื่อคืน ข้า​เห็นรอยกระ​บี่​แบบ​เดียวกันมาก่อน”
“​เหมือนคนที่​เคยช่วยข้า​ไว้​ในป่า​เมื่อหลายปีก่อน”
หัว​ใจของหลิน​เซียงหลัวกระ​ตุก​เบา ๆ​
​แต่สีหน้าของนางยังคงนิ่ง
​เซียว​เหยียน…
กำ​ลังลอง​เชิงอีก​แล้ว
“ท่าน​เซียวกำ​ลังสงสัยข้าหรือ​เจ้าคะ​”
นางย้อนถามกลับนิ่ม ๆ​
​เซียว​เหยียน​เงียบ​ไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ​เสียงต่ำ​
“หากข้าสงสัย​เจ้า…”
“ข้าคง​ไม่มานั่งอยู่ตรงนี้”
ประ​​โยคนั้นทำ​​ให้บรรยากาศ​ในห้อง​เงียบลงชั่วขณะ​
ลมหาย​ใจของทั้งสอง​ใกล้กัน​เพียงนิด​เดียว
​ใกล้จน​เกินความ​เหมาะ​สม
​แต่​ไม่มี​ใครถอย
ทัน​ใดนั้น​เอง
​เสียงฝี​เท้ารีบร้อนก็ดังขึ้นด้านนอก
“นายหญิง!”
สาว​ใช้ผลักประ​ตู​เข้ามา สีหน้าตื่นตระ​หนก
“คุณหนู​ใหญ่สกุลหลินมาที่หอ​เจ้าค่ะ​!”
หลิน​เซียงหลัวหรี่ตา​เล็กน้อย
ส่วน​เซียว​เหยียนกลับยกมุมปากขึ้นบาง ๆ​
“ดู​เหมือนวันนี้จะ​ครึกครื้นกว่าที่คิด”
ด้านล่างของหอ
หลินซู​เหยากำ​ลังยืนอยู่กลาง​โถงด้วยสีหน้า​เย่อหยิ่ง
​แม้​แผลบน​ใบหน้าจะ​ถูก​แต่งปิด​ไว้​แล้ว
​แต่ยัง​เห็นร่องรอยจาง ๆ​ อยู่ดี
สายตาของนาง​เต็ม​ไปด้วยความอาฆาต
“ข้าต้องการพบ​เถ้า​แก่​เนี้ยของที่นี่”
​เสียงนั้นดังชัด
จนผู้คน​ในหอ​เริ่มหันมามอง
หลิน​เซียงหลัวค่อย ๆ​ ​เดินลงบัน​ไดช้า ๆ​
ทุกย่างก้าวสง่างาม
นางยังคงสวมผ้าคลุมหน้า​เช่น​เดิม
​แต่กลับดึงดูดสายตาทุกคน​ได้อย่างประ​หลาด
“คุณหนูหลินมาหาข้ามีธุระ​อัน​ใดหรือ”
หลินซู​เหยาจ้องนาง​เขม็ง
ก่อน​เอ่ย​เสียง​เย็น
“ข้า​ได้ยินว่าที่นี่มียาดี”
“ข้าต้องการยารักษา​แผล”
หลิน​เซียงหลัวยิ้มบาง​ใต้ผ้าคลุม
“​แน่นอน​เจ้าค่ะ​”
“​แต่​แผลบางอย่าง…”
นาง​เว้นจังหวะ​​เล็กน้อย
ก่อนกล่าวต่อช้า ๆ​
“​แม้รักษาผิวหนัง​ได้”
“ก็​ใช่ว่าจะ​ลบรอยบาป​ใน​ใจ​ได้”
ประ​​โยคนั้นทำ​​ให้สีหน้าของหลินซู​เหยา​เปลี่ยน​ไปทันที
“​เจ้า!”
​แต่ยัง​ไม่ทัน​ได้พูดต่อ
​เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“คำ​พูดนี้ ข้าว่าก็จริงดี”
​เซียว​เหยียน​เดินลงมาช้า ๆ​
ทันทีที่​เห็น​เขา
สีหน้าของหลินซู​เหยาพลัน​เปลี่ยนจาก​โกรธ​เป็นตกตะ​ลึง
“องค์…ท่าน​เซียว?”
นางรีบก้มหน้าลงอย่างรวด​เร็ว
​แววตากลับ​เต็ม​ไปด้วยความดี​ใจ
​แต่​เซียว​เหยียน​แทบ​ไม่มองนาง
สายตาของ​เขากลับหยุดอยู่ที่หลิน​เซียงหลัว​เพียงผู้​เดียว
ราวกับ​ในสถานที่​แห่งนี้
​เขา​เห็น​เพียงนางคน​เดียว​เท่านั้น
ภาพนั้นทำ​​ให้หลินซู​เหยากำ​มือ​แน่น
ความริษยาค่อย ๆ​ กัดกินหัว​ใจ
​เหตุ​ใด…
​เหตุ​ใดบุรุษ​เช่น​เซียว​เหยียน ถึง​ได้สน​ใจหญิงจากหอคณิกาผู้นี้นัก
ทั้งที่นางคือบุตรสาวตระ​กูล​ใหญ่
​เหตุ​ใดอีกฝ่ายถึงกลาย​เป็นฝ่ายถูกมอง​เห็น
ส่วนตนกลับ​เหมือน​ไร้ตัวตน
หลิน​เซียงหลัวรับรู้สายตานั้นดี
นาง​เพียงยิ้มบาง
ก่อน​เอ่ยขึ้น​เรียบ ๆ​
“ดู​เหมือนวันนี้ คุณหนูหลินจะ​อารมณ์​ไม่ดีนัก”
“หาก​ไม่มีธุระ​อื่น ข้าคงต้องขอตัว”
พูดจบ นางก็หมุนตัวจาก​ไป
ชาย​เสื้อสี​แดง​เข้มพลิ้ว​ไหว​เบา ๆ​
งดงาม ​เยือก​เย็น ​และ​ยากจะ​​ไขว่คว้า
​เซียว​เหยียนมองตาม​แผ่นหลังนั้น​เงียบ ๆ​
ก่อนดวงตาจะ​ค่อย ๆ​ ลึกขึ้น
​เขารู้​แล้ว
ว่านางกำ​ลัง​เริ่ม “​เปิด​เกม”
​และ​​เมื่อถึงวันที่หน้ากากทั้งหมดถูกถอดออก
​เมืองหลวง​แห่งนี้…
คง​ไม่มีวันกลับ​ไปสงบ​เช่น​เดิมอีก

—จบตอนที่ 48—

??’? พูดคุยท้ายตอน
ตอนนี้​เริ่ม​เข้าสู่ช่วง “ก่อนพายุ​ใหญ่” ​แล้วนะ​คะ​ ✨
หลาย​เส้น​เริ่ม​เชื่อม​เข้าหากันทั้ง
คดี​เงินหลวง
​ไฟ​ไหม้​เมื่อสิบปีก่อน
ความ​เกี่ยวข้องของฮอง​เฮา
​และ​ตัวตนที่​แท้จริงของนาง​เอก
ตั้ง​แต่ตอนที่ 50 ​เป็นต้น​ไป ​เรื่องจะ​​เริ่ม​เข้มขึ้น​เรื่อย ๆ​ ทั้ง​เกมการ​เมือง ความรัก ความหึง ​และ​การหักมุมที่ซ่อนมาตั้ง​แต่ต้นค่ะ​ ????
ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม “บุปผาพิษ​แห่งหอ​เยว่​เซียง” นะ​คะ​ ????